Τέλος παιχνιδιού : Χάσαμε κι οι δυο.

tumblr_nbs0dfdvH11swqm47o1_500.jpg

Δεν θα αλλάξω εισαγωγή , γιατί άλλο ένα βράδυ δε λέει να με επισκεφθεί ο ύπνος. Άλλο ένα βράδυ μένω ξάγρυπνη κάτω απ’το πάπλωμα μου. Κοιτώντας στο ταβάνι και μονοπολώντας στιγμές, παρακολουθώ πρόσωπα να εναλλάσσονται στο χρώμα του τοίχου. Φιλιά , αγκαλιές , ματιές , ψεύτικα λόγια κι ακόμη πιο ψεύτικα πρόσωπα. Κοίτα , το ξέρω ότι ακούγομαι πολύ pessimίστρια αλλά το παλεύω. Δεν γίνεται να μιλώ για βράδυ , για αϋπνίες , για κρύες σκέψεις στο ζεστό μου πάπλωμα και να σου λέω πως αντικρίζω στο ταβάνι μου τις παιδικές μου φίλες. Οι χαρές της ζωής μου δεν χωρούν στις τόσες λύπες της βραδιάς μου. Πικρή μα πραγματική κατάσταση.

Δεν είχα σκοπό να σε κατατάξω σε αυτούς τους ανθρώπους. Δεν ταίριαζες με αυτούς τους ανθρώπους. Δεν μου είχε περάσει καν από το μυαλό όταν σε αντίκρισα για πρώτη φορά στα μάτια πως θα έπρεπε να βρίσκομαι τώρα εδώ και να βλέπω στον τοίχο τις στιγμές μας. Δεν ήταν για εμάς γραμμένο το τέλος. Δεν είναι αυτό το story μας. Δε γίνεται να τελειώνει έτσι. Κάποια σελίδα θα ‘χει κοπεί ή απλά ο συγγραφέας μπούχτισε απ’την τόση αγάπη και τα παράτησε στη μέση. Δεν το είχα φανταστεί έτσι. Δεν υπολόγιζα σε πολλά.

Οι σκέψεις μου για εσένα από την πρώτη κιόλας στιγμή ήταν διαφορετικές. Δεν έμεινα στην εικόνα , στο άκουσμα , στην αφή. Πίστεψα σε εσένα. Πίστεψα στη σχέση της ψυχής κι όχι του σώματός μας. Ήθελα να ‘μασταν εμείς αυτοί που διαφέρουμε. Να καθόμαστε ένα ολόκληρο πρωινό αραχτοί και ήρεμοι στο κρεβάτι σου δίχως να κάνουμε απολύτως τίποτα. Να με κοιτάς και να σε κοιτώ και να ‘ναι απλά αρκετό. Κι ύστερα; Ύστερα όλο το βράδυ να σου μοιράζομαι τους προβληματισμούς μου. Να σου ανοίγω την ψυχή μου και να ξεχύνεται απτόητος όλος ο εσωτερικός μου πόνος. Να με παρηγορείς με ένα «μωρό μου, όλα θα τα αλλάξω.» κι ύστερα να κοιμάμαι γαλήνια στα χέρια σου.

Ήθελα να τους βλέπουμε και να νιώθουμε διαφορετικοί. Ήθελα να μας βλέπουν και να τυφλώνονται από το πάθος. Ήθελα τα μάτια σου να γυαλίζουν σαν χάντρες λουσμένες απ’ τον ήλιο κάθε φορά που με φιλάς. Ήθελα να νιώθεις διαφορετικός. Ήθελα να το ζούμε διαφορετικά. Μα βλέπεις, δεν υπολόγισα σε πολλά. Ο κόσμος που έχω χτίσει εγώ η ίδια για να ζω και να απέχω από όλους τους άλλους δε με άφησε να δω τον κίνδυνο. Τεράστιες , κόκκινες ταμπέλες κινδύνου ξεφώνιζαν από μακριά πως η ρουτίνα και η συνήθεια καταφθάνουν έτοιμες να πολεμήσουν για την νίκη τους. Μα δεν υπολόγισα σε πολλά. Δεν το υπολόγισα καλά.

Πόσο διαφορετικοί θα ήμασταν αν άρχιζες να με συνηθίζεις; Αν ήξερες κάθε επόμενη κίνηση μου; Αν ήξερες από το πως πίνω το καφέ μου μέχρι το πως κλαίω κάτι βράδια σαν αυτά. Πως θα ένιωθες μέσα σου τη λάμψη του ξεχωριστού αν η καθημερινότητα μας βούλιαζε στη ρουτίνα; Αν κάναμε τα ίδια και τα ίδια; Αν είχα συνηθίσει να σε βλέπω κι είχες συνηθίσει να με νιώθεις; Πως; Μου λες; Πως θα μπορούσα να το αλλάξω; Πως θα μπορούσα να το σταματήσω; Ήθελα τόσο να μας σπρώξω απ’το δρόμο της καταστροφής , να πέσουμε κάτω κι ύστερα να σου απλώσω το χέρι μου και να σε βοηθήσω να ξανά σηκωθούμε. Εσύ δεν έπεσες όμως μαζί μου. Κι ύστερα , ούτε καν προσπάθησες να με σηκώσεις ξανά. Ούτε που άπλωσες το χέρι σου. Κι εγώ; Εγώ έμεινα κάτω. Να παλεύω μόνη για άλλη μια φορά να σηκωθώ. Κι αν δε τα καταφέρνω ακόμα; Θα συνεχίζω να παλεύω μέχρι να σηκωθώ…

Ρε παιδί μου.. κοίτα Εγώ ήθελα να σου μάθω πολλά για την ζωή, τους ανθρώπους, τα πολιτικά, τα βιβλία και άλλα τέτοια όπως γίνεται συνήθως στις ταινίες που σου μάθανε τον έρωτα Να ζήσουμε συναρπαστικά να κάνουμε άγριο σεξ και να γελάμε με τ’ ανθρωπάκια λέγοντας αστεία που θα καταλαβαίνουμε μόνο εμείς .Να σου πουλάω μούρη αλλά να μην ψαρώνεις και να με γειώνεις με μια ατάκα του τύπου: “Χέσε μας ρε μωρό μου. Σε ξέρω καλύτερα κι απ’ την παλάμη μου.” Να καθόμαστε στο κρεβάτι τα μεσημέρια εσύ να κοιμάσαι πάνω στο στήθος μου κι εγώ να διαβάζω τα δικά μου.

Αλλά ρε γαμώτο ήτανε λάθος το timing κι εγώ είχα τα δικά μου κι η μετεφηβεία σου δεν βοηθούσε καθόλου και μάλλον δεν είμαστε και όσο ενδιαφέροντες νομίζουμε εν τέλει .Κι ίσως θα ‘πρεπε να συμβιβαστούμε μ’ αυτό .Ίσως κι όλες οι σχέσεις να ‘ναι έτσι άλλες περισσότερο κι άλλες λιγότερο Ίσως να κάνουνε κι όλα τον κύκλο τους Και χαίρω πολύ πρέπει να δεχτώ την πραγματικότητα ως έχει και βάση αυτής να πορεύομαι Μα να.. είναι αυτή η περίεργη σχέση μου με το τέλος οποιοδήποτε τέλος που ποτέ δεν μπόρεσα να χωνέψω. Θες να “συνεχίσουμε να τα λέμε” παρόλ’ αυτά κάποια στιγμή .Καλά θα δούμε

ΥΓ. Το μέρος που χαιρετηθήκαμε για πρώτη φορά έτυχε να είναι ακριβώς το ίδιο με αυτό που χαιρετηθήκαμε την τελευταία. Ένας πεζόδρομος έξω από έναν σταθμό του ηλεκτρικού. Να που ζήσαμε κι εμείς οι χλιαροί κάτι που να θυμίζει ταινία!

 

31b74807edd8c2a44a9c5ef4199deb19.gif

Η ομάδα του #haveatea είναι εδώ για εσένα κάθε Σάββατο, Κυριακή & Δευτέρα με νέα posts στην οθόνη σου. Το συγκεκριμένο post έγραψε και επεξεργάστηκε η Νάσια Καραμπατσάκη.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s