Το “κοριτσάκι” μεγάλωσε πια. | Από τη Νάσια.

rockwell_mirror.jpg

Το συγκεκριμένο βράδυ δε με βρίσκει με ένα ποτήρι κρασί στο χέρι. Ούτε το τσιγάρο μου κρατώ πια. Στέκομαι μπροστά απ’τον καθρέφτη με 2-3 φωτογραφίες στο χέρι μου. Ένα μικρό κοριτσάκι στη κούνια του. Ναι , εγώ είμαι. Κι όσο την κοιτώ , όλο και βυθίζομαι σε αυτήν. Ώσπου η μνήμη μου μού παίζει βρώμικο παιχνίδι και με ταξιδεύει κάμποσα χρόνια πίσω. Εκείνη τη μέρα. Εκείνη η μέρα ήταν η ομορφότερη μέρα της ζωής μου.

Έχω γενέθλια. Γίνομαι ακριβώς 10 ετών. Επιτέλους! Έχω διψήφιο αριθμό στην ηλικία μου. Μεγάλωσα θαρρώ. Πρέπει σιγά σιγά να φέρομαι όπως αρμόζει στην ηλικία μου. Κατεβαίνω βιαστικά απ’την κούνια , δεν είναι για εμένα πια αυτά. Ας αγοράσω ένα βιβλίο να διαβάσω, δεν πειράζει θα παίξω άλλη μέρα με τους φίλους μου. Ας μην φάω το δεύτερο κομμάτι μου απ’την τούρτα μου , είμαι μεγάλη πια και πρέπει να καταλάβω πως τα γλυκά δεν μου κάνουν καλό.

Και το παραλήρημα συνεχιζόταν. Κι όσο προσθέτονταν στα χρόνια μου τα χρόνια , όλο και το έβαζα σκοπό να μεγαλώσω , να ωριμάσω , να εξελιχθώ. Έχανα κάθε ουσιώδη στιγμή των παιδικών κι αθώων μου χρόνων. Κι όταν πια το έπαιρνα απόφαση και έπαιζα με τους φίλους μου , ένα άλλο εγώ ξεχύνονταν από μέσα μου. Ήμουν παιδί. Δεν έπρεπε να το αρνηθώ αυτό. Δεν έπρεπε να βιαστώ να μεγαλώσω. Δεν έπρεπε να τρέξω σ΄αυτό το παιχνίδι του χρόνου.

Τι ήθελα κι εγώ να μεγαλώσω; Τόσα ήξερα , τόσα έλεγα. Το είχα από παιδί λοιπόν αυτό. Ήθελα να ζήσω ελεύθερη , ανεξάρτητη , μακριά απ’όλους και απ’όλα. Ήθελα μια ζωή για εμένα, όχι -και- για εμένα. Δεν θέλω να με νταντεύει η μαμά μου. Θέλω να τρώω μόνη. Είμαι αρκετά μεγάλη πια για να φροντίσω τον εαυτό μου. Δε θέλω να φοράω το ροζ σκουφί με τις ροζ τις μπότες μου. Δεν θέλω αρμονία στο ρουχισμό μου! Θέλω μπλε, πράσινο , κόκκινο , φούξια , πορτοκαλί! Θέλω ένα τεράστιο ουράνιο τόξο σχηματισμένο πάνω μου. Δε θέλω να φορέσω ότι τους αρέσει. Θέλω να είμαι ό,τι μου αρέσει.

Κι έτσι ήρθε η στιγμή που η ανεξαρτησία κι η απελευθέρωση μου μού χτύπησαν τη πόρτα. Ξημέρωνε το πρωινό των δεκάτων ογδόων γενεθλίων μου κι εγώ ούτε που το είχα πάρει μυρωδιά. Ξύπνησα τόσο κουρασμένη κι εξαντλημένη από όλες τις προηγούμενες ημέρες της εβδομάδας. “….και χρόνια πολλά , μεγάλη να γίνεις με άσπρα μαλλιά. Παντού να σκορπίζεις της γνώσης το φως και όλοι να λένε να μία…φοιτήτρια!” , ξεφώνισαν όλοι και ξεκαρδίστηκαν στα γέλια. Ποια φοιτήτρια; Που είναι το καθιερωμένο γάλα μου; Γιατί δεν φοράω πολύχρωμες πιτζάμες; Που είναι η κούκλα που δεν αποχωριζόμουν τα βράδια στο κρεβάτι μου; Που πήγαν όλα αυτά;

Μαζί με την ανεξαρτησία, την ελευθερία μου , τους έρωτες , τα ξενύχτια και τις τσάρκες μου ήρθαν και τα προβλήματα , η κούραση , οι απογοητεύσεις , οι λύπες , οι πληγές. Κι από εκεί που προσπαθούσα μανιωδώς να μεγαλώσω το μικροσκοπικό μυαλουδάκι μου ξαφνικά πασχίζω να γυρίσω πίσω σε εκείνα τα όμορφα και παιδικά μου χρόνια. Εκείνα τα χρόνια που η μόνη μου έγνοια ήταν αν θα φτιάξω ροζ ή μωβ το κάστρο στον καμβά μου. Αχ και να ‘μουν 18! Πως θα φαινόμουν άραγε;
Αχ και να ‘μουν 10! Πόσα θ’άλλαζα άραγε…

-- Νάσια | Αρχισυντάκτρια & Δημιουργός του Haveatea.gr | Σε όλες τις στήλες.— Νάσια.

CREATOR, DESIGNER, COLUMNIST ON HAVEATEA.GR

HAVEATEA MAKES YOU ❤️ YOURSELF:

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s