Με λένε Γιάννη, υποφέρω μα πολεμώ. {Tea να κάνω : STORY NO1}

olanzapine

Με λένε Γιάννη και είμαι 18 χρονών. Δεν μοιράζομαι στιγμές από την προσωπική μου ζωή συνήθως αλλά πιστεύω πως μέσω της σελίδας σας μπορούν να ταυτιστούν κι άλλα άτομα που αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα. Δυστυχώς δεν είμαι ούτε ο πρώτος ούτε και ο τελευταίος. Είμαι έφηβος και όπως οι περισσότεροι στην ηλικία μου έτσι κι εγώ περνώ κάποιες “φάσεις”. Τα προβλήματα για τα οποία μιλώ ξεκίνησαν από τότε που κατάλαβα ότι η σεξουαλικότητα μου διαφέρει από τα υπόλοιπα αγόρια στην ηλικία μου. Είμαι gay, πράγμα που για εμένα είναι φυσικό αλλά για τον κόσμο έξω δυστυχώς ακούγεται περίεργο. Από μικρός ένιωθα ότι έλκομαι από το ίδιο φύλο. Φυσικά στις μικρές ηλικίες δεν έχουμε αναπτύξει κριτική ικανότητα και συνείδηση κι έτσι μου πήρε καιρό να σιγουρευτώ. Από το παιδικό με κούκλες, παίζοντας μόνο με κοριτσάκια.Μέχρι το δημοτικό ένιωθα περίεργα και αναρωτιόμουν τι συμβαίνει. Τα αγοράκια δεν με έπαιζαν, με χτυπούσαν και με φώναζαν Ιωάννα” ,λέγοντας ατάκες όπως Ιωάννα, Ιωάννα που είναι το φουστάνι σου;. Φυσικά και τo bullying ξεκίνησε από την παιδική μου ηλικία και συνεχιζόταν για χρόνια.

Όταν πήγα γυμνάσιο είχα επιτελούς κατασταλάξει με το τι είμαι και το παραδέχτηκα στον εαυτό μου. Άρχισα να εκφράζομαι όπως ήθελα πάντα, γιατί στο δημοτικό είχα πάντα την μητέρα μου πάνω από το κεφάλι μου να μου λέει τι να φορέσω. Πλέον φορούσα skinny jeans, μπότες, όμορφες unisex ζακέτες, έξαλλα hairstyles, ήμουν απλά ο εαυτός μου. (Μάλιστα στην γυμνασίου, είχα και εγώ το trend που ήταν τότε στην μόδα, emo styling, μαύρα ρούχα, ροκ μουσική.) Άρχισα να φοράω make up, να τονίζω τα μάτια μου και απλά να εκφράζομαι πιο έντονα. Αμέσως το bullying έγινε όλο και πιο έντονο. Με χτυπούσαν συνέχεια. Υποστήριξη μηδέν. Η οικογένεια μου έγινε ο χειρότερος εχθρός μου, υπέφερα κι οι φίλοι με έκαναν πέρα. Κανείς... εγώ και τα ξυράφια μου, ναι αυτά. Αντιμετώπιζα τάσεις αυτοκτονίας, ο ψυχικός πόνος ήταν αβάσταχτος. Πέθαινα κάθε μέρα ξανά και ξανά. Είχα γεμίσει χαρακιές στα ποδιά και στα χεριά. Προσπάθησα να αυτοκτονήσω πολλές φόρες. Μέχρι ένα σημείο πάλευα μόνος, οι γονείς μου πετούσαν συνέχεια τα πράγματα μου, δεν ήθελα ούτε να βγαίνω έξω. “Είσαι ρεζιλίκι” , φώναζαν.

Μέτα από ένα διάστημα άρχισα να γνωρίζω άτομα με παρόμοια προβλήματα. Γνώρισα άτομα που με αγάπησαν πραγματικά για αυτό που είμαι. Αληθινούς φίλους που με υποστήριξαν πραγματικά. Με βοήθησαν να πάω σε ψυχολόγο και απλά να ανέβωκαι αυτό έκανα. Μέχρι τα μέσα λυκείου βρισκόμουν σε βαθιά κατάθλιψη. “Όχι πια” φώναξα στον εαυτό μου και μου υποσχέθηκα την τελευταία φορά που πλήγωσα τον εαυτό μου σωματικά πως δεν θα αφήσω να μου καταστρέψουν τα όνειρα. Θα ζήσω για εμένα. Θα παλέψω και θα τα βγάλω πέρα. Η κατάσταση φυσικά έγινε χειρότερη όταν μάκρυνα το μαλλί μου και άρχισα να βάφομαι πιο έντονα. Καταλαβαίνω τους γονείς μου, όλοι έχουν όνειρα για τον γιο τους, αλλά από την στιγμή που γεννήθηκα έτσι απλά δεν μπορείς να το αλλάξεις. Όσο και να τρίψεις το χρώμα μου δεν θα ξεθωριάσει.

Περνάω ακόμα άσχημες καταστάσεις, η φάση είναι κρίσιμη. Φυσικά και έφτασα σε σημείο να φύγω από το σπίτι. Πλέον ο κόσμος δεν με νοιάζει γιατί θα έχει πάντα κάτι να πει. Αν με ρωτούσες πριν 2 χρόνια αν με νοιάζει η γνώμη των άλλων θα έλεγα ναι και θα έμπαινα στο δωμάτιο να κρυφτώ για να μην με πληγώσουν ,να μην κλάψω. Τώρα; Ζω για μένα, κάνω τα όνειρα μου πραγματικότητα. Πέρασα τόσα και ακόμα ζω. Για αυτό και είμαι περήφανος για τον εαυτό μου. Με αγαπάω. Αγαπώ αυτό που είμαι και αν δεν με πας εσύ, με πάω εγώ με 1000. Οι γονείς; Δεν μου αρέσει να μιλάω για το σημείο που έχουμε φτάσει. Λυπάμαι,αλλά είμαι δυνατός και θα τα καταφέρω. Το ίδιο πρέπει να κάνουμε όλοι,να παλεύουμε για εμάς, για τα θέλω μας, τα πιστεύω μας, την ευτυχία σας. Είμαι 18 και στην ζωή μου έχω περάσει πράγματα που δεν εύχομαι ούτε στους εχθρούς μου. Μέρες χωρίς φαΐ, μέρες αιμορραγίας, νοσοκομεία, απόπειρες αυτοκτονίας, κατάθλιψη, απόρριψη από γονείς. Αλλά ζω ακόμα, γιατί πολεμάω. Θα ήθελα πολύ να γνωρίσω και αλλά άτομα με παρόμοια προβλήματα. Ζήσε για εσένα και μάθε να αγαπάς τον εαυτό σου. Μου πήρε χρόνια αλλά τα κατάφερα. Υποφέρω αλλά πολεμώ. 

person-icon-person-icon-clipart-image-from-our-icon-clipart-category--9.pngΕίναι ο Γιάννης και πολεμά. Πολεμά για αυτό που νιώθει , που πιστεύει και που ζει. Είναι εδώ δυνατότερος από ποτέ για εκείνον , για όσους είναι δίπλα του και για όσους δεν ήταν ποτέ εκεί για εκείνον.

Γιάννη, είσαι ακόμη εδώ για να τους αποδεικνύεις πως όταν θέλεις κάτι και επιμένεις για αυτό τελικά το πετυχαίνεις. Δεν μπορεί κανείς να σε αποκαλέσει μπερδεμένο , αναποφάσιστο ή χωρίς λογική. Τόσα χρόνια πόνου και επιμονής αποδεικνύουν στον καθένα πως είσαι σίγουρος για το τι είσαι και τι θέλεις να είσαι.

Όλοι στη ζωή μας πασχίζουμε να αλλάξουμε , να γίνουμε πετυχημένοι. Άλλοι γιατροί , άλλοι δικηγόροι. Κάνουμε ό,τι περνά απ’το χέρι μας για να αλλάξουμε. Κι εσύ; Εσύ απλά παλεύεις να είσαι αυτό που έπρεπε να είσαι. Αυτό που πραγματικά θέλεις.

marketing-automationΤο #haveatea σε ενθαρρύνει 100 φορές να συνεχίσεις να παλεύεις για τα θέλω σου! Σ’ευχαριστούμε για την κατάθεση ψυχής και σου ευχόμαστε ό,τι καλύτερο!

following-processes-have-been-instituted-for-today-between-10-30-am-EXxbvN-clipart.pngΘέλεις κι εσύ να μοιραστείς μια ιστορία ζωής μαζί μας;

Στείλε μας προσωπικό μήνυμα στην Facebook Page μας! Σε περιμένουμε!

Advertisements

2 thoughts on “Με λένε Γιάννη, υποφέρω μα πολεμώ. {Tea να κάνω : STORY NO1}

  1. Γεια Γιάννη.Για να μην λέμε πολλά δεν έχω ιδέα άμα θα δεις αυτό το μήνυμα αλλά για να είμαι ειλικρινής έχω την ανάγκη να το γράψω. Εσύ και εγώ πηγαίναμε στο ίδιο λύκειο και σε πολλούς και διάφορους τομείς της ζωής μας είχαμε και πολλά κοινά.Ιδια τάξη στην πρώτη , ίδιο όνομα , ίδιες σεξουαλικές προτιμήσεις, αλλά δεν είμαστε ίδιοι.Σε θαύμαζα διότι έκανες αυτό που ήθελες και δεν σε ενδιέφερε κανένας και τίποτα,αλλά ήταν προφανές ότι πονάς και σαν δειλός δεν έκανα τίποτα. Ενώ εσύ ζούσες όπως ήθελε χωρίς ντροπή εγώ έκανα το αντίθετο για να μοιάζω με τους άλλους. Στο γυμνάσιο κατάλαβα ότι μου άρεσαν οι άνδρες.Στην αρχή δεν με ένοιαζε,δεν το θεώρησα ως κάτι περίεργο, άρρωστο ή ανομαλο ήμουν απλά εγώ.και μετά ήρθε η πραγματικότητα.Για μένα δεν ήταν κάτι δύσκολο να κρατήσω μυστικό , απλά δεν το ανέφερα.Οταν με ρωτούσαν ποια κοπέλα μου άρεσε απλά έλεγα ότι πάει σε άλλο σχολείο, όταν με ρωτούσαν γιατί δεν έχω ποτέ προσπαθήσει να αποκτήσω κοπέλα απλά έλεγα ότι δεν είχα βρει ακόμα μία που να μου ταιριάζει. Ήταν εύκολο απλά έλεγα μικρά αθώα ψέματα . Μέχρι που δεν ήταν, μέχρι το σημείο όπου κάθε μέρα γινόταν όλο και πιο καταθλιπτική όλο και πιο άσχημη και σκοτεινή.Στο λύκειο η ζωή μου βελτιώθηκε.Νεα άτομα νέοι φίλοι νέους τρόπους σκέψης κτλ.Και εν μέρει με βοήθησες και εσύ. Δεν έχεις ιδέα πόσες φορές προσπάθησα να μαζέψω το κουράγιο να σου μιλήσω, να σου πω εεεεε μάντεψε τώρα είμαστε ειπάρχει και για πρώτη φορά στη ζωή μου ένα ακόμη άτομο που περνάει τα ίδια,που καταλαβαίνει. Αλλά δεν το έκανα ποτέ γιατί ήμουν δειλός. Το καλύτερο που κατάφερα ήταν να το γράψω​ με μολύβι στο θρανίο σου.Ακόμα το μετανιώνω.Δεν έχω ιδέα άμα θα το δεις ποτέ αυτό το μήνυμα. Δεν έχω ιδέα άμα θα καταλάβεις καν ποιος είμαι. Δεν έχω ιδέα γιατί είχα την ανάγκη να το γράψω απλά….. Ευχαριστώ. διότι βλέποντας εσένα κατάφερα να το πω σε φίλους που με δέχτηκαν για αυτό που είμαι άσχετα που δεν το καταλάβαινα 100%. Με δέχτηκαν με τα ελαττώματα και τις προτιμήσεις και ….. δεν ξέρω τι να πω . Συνέχισε αυτό που κάνεις διότι αν κατάφερες να βοηθήσεις εμένα ίσως μπορείς να κάνεις το ίδιο και για άλλους.

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s