Εμένα το δικό μου αστέρι με κοιτά από ψηλά.

imageedit_4_8694349020

 

699e3954a9a5c1a35925dd6476f3c514.jpg

 

 

imageedit_3_5356630641

 

Εμένα φέτος το δικό μου άστρο στέκεται πολύ ψηλότερα από εμένα και με παρατηρεί. Το δικό μου φετινό αστέρι, που λάμπει και ζει για να με φωτίζει με χίλια δύο καλά δεν είναι το αστέρι του Χριστουγεννιάτικου δέντρου μου. Το πρώτο αστέρι που θα αντικρίσω ύστερα από τον ερχομό της νέας χρονιάς λίγοι θα το βλέπουν. Το δικό μου αστέρι ίσα που φαίνεται με την άκρη του ματιού σου από την μπαλκονόπορτα του εορταστικού σπιτιού σου. Σε μέρες χαράς και γιορτής, μπορεί το δικό μου αστέρι να μου προξενεί μια δόση θλίψης. Γνωρίζω όμως πως βρίσκεται εκεί που βρίσκεται για να με φυλάει και να με προστατεύει.

Το αστέρι μου, μου θυμίζει την μορφή του κοιτώντας μόνο μια φωτογραφία του. Έφυγε καιρό πριν από δίπλα μας και μετακόμισε σε έναν άλλο ομορφότερο κόσμο. Γαλήνιο κι ειρηνικό όπως ακριβώς του άξιζε. Το δικό μου αστέρι είναι εκείνο το πρόσωπο της ζωής μου, που δεν κατοικεί πια σε αυτήν. Είναι ζηλευτό αστέρι που οι άλλοι επέλεξαν να το πάρουν μαζί τους. Ούτε επισκέψεις δε μπορεί πια να μου κάνει. Είναι τόσο μακριά μου. Ούτε να το υπολογίσω μπορώ μα ούτε καν και να το φανταστώ. Ξέρω όμως ότι υπάρχει και με κοιτά. Με κοιτά κάθε φορά που χαμογελώ ή θρηνώ εξαιτίας του.

Ο άνθρωπος αυτός που νομίζω πως έφυγε από τη ζωή μου, δεν έφυγε πραγματικά. Είναι εδώ για εμένα. Μπορεί όχι σωματικά, μα ψυχικά σίγουρα. Θα μας αρκούσε άραγε αν ήταν εδώ σωματικά κι όχι ψυχικά; Τι αποζητούμε άραγε περισσότερο σε αυτή τη ζωή; Τι είναι δύσκολο να βρεθεί; Τι είναι ακατόρθωτο να πραγματοποιηθεί; Μια αγκαλιά, ένα φιλί και δυο χάδια; Ή μια ψυχή αιώνια ζωντανή που θα συντροφεύει με την εναέρια ύπαρξη της και την δική μας;

Μας λείπουν σαν σώματα, σαν φωνές, σαν αγκαλιές. Μα ξέρω πως αυτές ακριβώς τις μέρες που οι συγκυρίες βοηθούν στο να επανενωθούν όλες οι οικογένειες μαζί, τα αστέρια τους είναι εκεί και τους φυλάνε. Είναι εκεί και τους φιλούν. Από όποιο παράθυρο κι αν κοιτάξεις, από όποιο μπαλκόνι κι από όποια πόρτα θα τα δεις εκεί ψηλά να λάμπουν από ευτυχία που ξέρουν πως γιορτάζεις. Πως ξέρουν πως συνεχίζεις μα δε ξέχασες. Πως θρήνησες μα δεν λύγισες. Πως αγαπάς μα δεν φθάρθηκες.

Κάποτε μου έλεγες «Όταν νιώθεις μόνη, κοίταζε τον ουρανό. Το αστέρι που κοιτάς, το βλέπω κι εγώ όπου κι αν βρίσκομαι.».

Νάσια

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s