Είναι κάτι γυναίκες πιο άντρες κι απ’τους ίδιους. @haveatea.gr

 

 

tumblr_m7yu71wTlz1qeu6ilo1_500.jpg

 

 

Ακούγοντας τη λέξη γυναίκα τρεις λέξεις σου έρχονται απευθείας στο μυαλό σου : τρυφερότητα, αγάπη και στοργή. Κάθε γυναίκα της ζωής σου τη συνδέεις θελημένα και μη με την μητέρα, την αδερφή ή ακόμη και την πρώην σου. Θεωρείς θέλοντας και μη όλες τις γυναίκες ένα μάτσο τσουβάλι. Άλλες ξανθές άλλες μελαχρινές κι άλλες κοκκινομάλλες. Αυτό είναι το μόνο διακριτέο χαρακτηριστικό που τις κάνει να διαφέρουν. Μένεις στην εικόνα και στον τίτλο γυναίκα. Δεν εμβαθύνεις και δεν πρόκειται να εμβαθύνεις ποτέ όσο το μόνο που διακρίνεις είναι διαφορετικά μαλλιά, ρούχα και σώματα.

Καλώς ή κακώς δεν είναι όλες οι γυναίκες φροντίδα και προδέρμ. Δεν ανήκουν όλες στο τσουβάλι που ‘χεις πλάσει στο μυαλό σου. Πολλές κατά τη μεταφορά τους, κατάφεραν και έπεσαν από το τσουβάλι τους. Κύλησαν στον έξω κόσμο και ξεχύθηκαν στο πλήθος. Έκαναν τη διαφορά και ξεχώρισαν. Ξεχώρισαν από την πολυσυνηθισμένη φήμη τους να αντέχουν μόνο σε 2-3 χάδια και λίγες αγκαλιές. Έμαθαν να στέκονται στα πόδια τους και να αμύνονται σε κάθε πόνο. Τα χάδια κι οι αγκαλιές θεωρούνται ακόμη ερωτεύσιμα στοιχεία για εκείνες. Αλλά δεν είναι τα μόνα τα οποία αξίζουν ή αντέχουν να λαμβάνουν. Είναι κάτι γυναίκες που είναι πιο άντρες και από τους ίδιους. Δεν γεννήθηκαν έτσι, ούτε κανείς τους έδωσε το τίτλο αυτό. Σε αντίθεση με όλες τις υπόλοιπες γυναίκες που μόλις γεννηθούν κατακτούν το τίτλο με όσα χαρακτηριστικά αυτός φέρνει μαζί του. Ο πόνος και η απογοήτευση ήταν αυτά που τους έδωσαν το τίτλο τους.

Απέδειξαν αυτό που είναι. Απέδειξαν πως διαφέρουν. Τα δεινά τους ίσως ήταν ανυπόφορα μα στο τέλος τις έκαναν δυνατότερες. Ανθεκτικότερες. Τις έκαναν αλλεργικές σε ό,τι θυμίζει δεύτερο, ψεύτικο και τελειωμένο. Έμαθαν να διαβάζουν στα μάτια των συνομιλητών τους κουβέντες όπως «θα σε πονέσω.», «θα σε πληγώσω», «θα σε κάνω αδύναμη.». Έμαθαν να κρίνουν από τις πράξεις κι όχι από τα λόγια. Να διακρίνουν σε ένα φιλί λίγη στοργή, σε μια αγκαλιά λίγη φροντίδα και σε ένα βλέμμα λίγη αλήθεια μέσα σε έναν τόσο ψεύτικο κόσμο που τις έχει πια κουράσει. Έμαθαν πως το να είσαι πονεμένος προήλθε από μια άσχημη κι επίπονη κατάσταση για εσένα. Αλλά έγινε κίνητρο για να γίνεις ακόμη δυνατότερος για ό,τι ακολουθεί.

Το ερώτημα είναι πως μπορούν να αντέξουν στην ιδέα πως όσο δυνατές και αν συνεχίζουν να είναι, οι πόνοι που ακολουθούν θα απαιτούν περισσότερη δύναμη απ’όση έχουν. Πως μπορούν να ξυπνούν και να ζουν με την αλήθεια πως έχουν και κάτι νέο να αντιμετωπίσουν; Πως μπορούν να συνεχίζουν με την ιδέα πως αυτός ο κόσμος απαιτεί να είναι όλο και περισσότερο δυνατές για να επιβιώσουν; Η απάντηση είναι πως αντέχουν. Πως γεννήθηκαν για να είναι δυνατές. Πως ο πρώτος τους πόνος ήταν όταν έπεσαν από το τσουβάλι και κύλησαν στον δικό τους ξεχωριστό δρόμο. Πως μπορεί να έχουν χάσει το μέτρημα των πόνων μα δεν ξεχνούν πόσα στάδια ισχυρότερες γίνονται. Πως ο τελευταίος τους πόνος θα συνοδεύεται από λίγη δόση χαράς μαζί του: Γιατί φεύγουν αφήνοντας μαθήματα και παθήματα πίσω τους. Γιατί φεύγουν δυνατές κι όχι αδύναμες. Νικήτριες κι όχι ηττημένες.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s