Τους σκοτώνει η ιδέα πως δεν σου έμοιαζαν.

tumblr_n5g7tfZYgs1rta8t1o1_500.jpg

Έφυγες κι είναι όλα ίδια πίσω σου. Οι ίδιες μέρες, οι ίδιες συνήθειες κι η ίδια ρουτίνα. Μόνο που με την ύπαρξή σου όλα έμοιαζαν λιγάκι διαφορετικά. Εγώ έμεινα ίδια. Τα συναισθήματα μου παρέμειναν τα ίδια. Μονάχα οι άνθρωποι γύρω μου άλλαξαν. Μπαινοβγαίνουν στη ζωή μου σαν τάχα να το περνούν για μαγαζάκι της βραδιάς. Και φεύγοντας χτυπούν και δυνατά την πόρτα. Να, πως κλείνουν τις πόρτες πίσω τους οι θυμωμένοι, οι πληγωμένοι, οι πικραμένοι; Έτσι. Λες και έφταιξα εγώ για αυτό τους το πισωγύρισμα…

Το μόνο που θυμάμαι είναι να τους μιλώ απεριόριστες ώρες για εσένα. Μήπως ήταν αυτό το μεγάλο μου λάθος; Μήπως πλήγωσα τον εγωϊσμό τους λέγοντας τους πόσο διαφορετικός ήσουν; Πως με εσένα πρωτο-έμαθα την αγάπη; Πως με εσένα ένιωσα τι θα πει αγάπη; Ήταν τόσο καταστροφική πια αυτή η κατάθεση ψυχής μου; Ορκίζομαι πως δεν γινόταν επειτιδευμένα. Ορκίζομαι πως κάθε φορά που τους κοιτούσα στα μάτια έβλεπα εσένα. Ορκίζομαι πως κάθε φορά που ένιωθα και κάτι καινούριο το σύγκρινα με ό,τι παλιό είχα βιώσει μαζί σου. Κάθε τους κίνηση σου έμοιαζε. Κάθε λέξη που ξεστόμιζαν έμοιαζε λίγη. Κάθε αγκαλιά παρηγοριάς που πρόσφεραν έμοιαζε χάος στα δικά μου μάτια.

Ένα κενό η ζωή μου ύστερα από τον αποχωρισμό μας. Ένα κενό που πέφτεις και ξανά πέφτεις δίχως λύπηση. Ίσα που κρατιέσαι που και που από κάπου. Μα είσαι πλήρως αδύναμη για να αντέχεις να κρατιέσαι μια ζωή με τον φόβο πως θα ξανά πέσεις. Έγινε συνήθεια πια η προσγείωση. Μου ‘γινε συνήθεια η απογοήτευση. Έμαθα πως όλοι τους είναι διαφορετικοί. Έμαθα πως όλοι μας έχουμε και κάτι με το οποίο διαφέρουμε από τους άλλους. Έμαθα πως όλοι οι άνθρωποι αξίζουν να διαφέρουν. Δεν είπα ποτέ πως σου έμοιαζαν. Ούτε καν μου περνούσε από το μυαλό. Είναι διαφορετικοί ή τουλάχιστον έτσι πασχίζουν να νομίζουν και να δείχνουν. Βαθιά μέσα τους όμως είναι όλοι ίδιοι. Πες μου, ποιος τολμά σε μια εποχή ανούσιας και ψεύτικης αγάπης να αισθανθεί; Ποιος τολμά να διώξει τον εγωϊσμό του και να απλώσει το χέρι του να βοηθήσει; Πες μου ποιος. Εσύ; Δεν ξέρω ίσως…

Όσο κι αν παλεύουν να σου μοιάσουν δεν καταφέρνουν τίποτα. Ασυνείδητα και μη, θελημένα ή και όχι προσπαθούν. Πασχίζουν να κερδίσουν λίγο από το ενδιαφέρον μου. Τους σκοτώνει η ιδέα πως δεν σου μοιάζουν. Τρελαίνονται στην ιδέα πως δεν είναι μοναδικοί, αξέχαστοι κι ανεπανάληπτοι. Παλεύουν να γίνουν. Το επιδιώκουν με όλα τα θεμιτά τους μέσα. Δεν ξέρουν όμως πως εσύ ούτε καν προσπάθησες να με κερδίσεις. Πως δεν σε ένοιαζε να μείνεις αξέχαστος και αναντικατάστατος. Πως δεν σε ενδιέφερε να φανείς ο ένας και μοναδικός. Μοίρασες μόνο λίγη αγάπη σε έναν άνθρωπο που την είχε ανάγκη. Κι αυτός ο άνθρωπος δεν θα σε ξεχάσει ποτέ…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s