Οι άνθρωποι γράφουν, γιατί δεν τολμούν να μιλήσουν.

7-taylor-marie-hill

Οι άνθρωποι λοιπόν γράφουν γιατί αδυνατούν να μιλήσουν. Δεν το τολμούν. Δεν το επιδιώκουν. Γράφουν για ανθρώπους γιατί δεν έχουν έναν άνθρωπο να μοιραστούν όσα καταθέτουν στο χαρτί. Γράφουν όσα νιώθουν χωρίς να προσδιορίσουν για ποιους τα νιώθουν. Γιατί; Γιατί οι άνθρωποι αυτοί έχουν εξαφανιστεί από κάθε όψη της ζωής τους, γράφει η Νάσια…

Γράφουν και ξανά γράφουν για τους ανθρώπους, γιατί ούτε οι ίδιοι μπορούν να τους καταλάβουν. Εξωτερικεύουν τα βιώματα και τα συναισθήματα των ανθρώπων, γιατί οι ίδιοι αδυνατούν να τολμήσουν να βιώσουν και να νιώσουν τέτοιες καταστάσεις. Μιλούν για έρωτες, αγάπες και ευτυχίες, μιλώντας για συνθήκες που πραγματοποιούνται σε άλλο επίπεδο ζωής. Σε άλλον πλανήτη. Σε έναν άλλο κόσμο, διαφορετικό από τον δικό τους. Σπάνια ένιωσαν την δική τους αγάπη κι όταν το τόλμησαν έστω και λίγο, εκείνη τους πρόδωσε.

Οι άνθρωποι γράφουν πάντοτε σε δεύτερο ή τρίτο πρόσωπο. Εσύ, αυτός, εσείς ή αυτοί. Πουθενά το εγώ τους μέσα στις καταθέσεις τους. Από την μία ευθύνεται η χρόνια πια συνήθεια τους να βάζουν στην άκρη το εγώ τους προς θυσία για τους άλλους. Ακόμη και το γράψιμο τους σκοπεύει στην ολοκλήρωση του δέκτη κι όχι του πομπού. Κι από την άλλη αρνούνται να ταυτίσουν τους εαυτούς τους. Αρνούνται να παραδεχθούν πως έχουν περάσει από τις θέσεις αυτές. Αποφεύγουν να προδίδουν πως είναι οι ίδιοι πληγωμένοι. Πως ο λόγος τους ξεχυλίζει από συναισθηματικότητα και πόνο γιατί είναι οι ίδιοι πονεμένοι.

Γράφουν πάντοτε διχασμένοι. Δεν έχουν σταθερή άποψη και λόγο. Ξεκινούν έντονα συναισθηματικά φορτισμένοι να ξεχύνουν τον εσωτερικό τους κόσμο σε 2-3 γραμμές και 10-20 λέξεις. Πάντοτε όμως στο τέλος καταλήγουν να βρίσκουν το φως μες το σκοτάδι. Καταφέρνουν μέσα από όλο τον πόνο που έχουν προκαλέσει τόσο στον εαυτό τους όσο και σε όσους το διαβάζουν, να περνούν ένα θετικό μήνυμα. Ένα μήνυμα ενθάρρυνσης για ενδυνάμωση και ζωή. Κι αν πάλι προσπαθήσουν να γράψουν για κάτι πιο χαρούμενο και πιο θετικό, το καταφέρνουν. Πείθουν τον εαυτό τους για λίγα λεπτά πως κατάφεραν να γράψουν για την αγάπη, την φιλία, τον έρωτα, την οικογένεια. Για ανθρώπους και συναισθήματα που μόνο χαρά μπορούν να προσδώσουν. Κλείνοντας όμως το τετράδιο, κουμπώνοντας το στυλό, διπλώνοντας την σελίδα, κλείνοντας την οθόνη, αποθηκεύοντας το αρχείο ξέρουν βαθιά μέσα τους πως το θέατρο της ευτυχίας τους τελείωσε.

Όλοι όσοι γράφουν έχουν έναν τόνο πόνου, θλίψης κι απογοήτευσης μέσα τους. Δεν μπορείς να γράψεις αν δεν έχεις βιώσει και τις 2 όψεις της ζωής. Δεν μπορείς να καταθέσεις την ζωή σου σε λίγο χαρτί αν δεν έχεις νιώσει απόλυτη ευτυχία κι απόλυτη θλίψη. Είναι η πραγματικότητα και την ακολουθούν πιστά. 

Και κάθεται και γράφει σε τρίτο πρόσωπο είναι όλο το κείμενο, πονάει πολύ το δικό της να βάλει. Θέλω να της πω να μάθει, ο πόνος δεν αλλάζει πάει με αυτόν που τα υπογράφει.

-Iratus 2017

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s