Αν ζούσα όπως η γιαγιά μου… | Από τη Νάσια.

maxresdefault.jpg

Αν ζούσα όπως η γιαγιά μου, θα ήμουν ένα πολύ διαφορετικό κορίτσι. Αν βίωνα τα χρόνια που βίωσε η γιαγιά μου, αν περπατούσα στα μέρη που περπάτησε, αν ένιωθα ό,τι ένιωθε, δεν θα ήμουν αυτή που είμαι σήμερα. Αν ήμουν η γιαγιά μου, δεν θα ήξερα τι σημαίνουν όλα αυτά που κατακλύζουν το κεφάλι μου έως τώρα. Αν ήμουν εκείνη, δεν θα ήμουν εγώ.

Το πλάνο δείχνει δυο μικρά κοριτσάκια να κοιτάζονται κατάματα. Τόσο όμοια μα και τόσο διαφορετικά μεταξύ τους. Παρατηρούν προσεχτικά έως και εξονυχιστικά η μία την άλλη. Εγώ αναρωτιέμαι αν το σκούρο χρώμα στην ποδιά της είναι όντως το χρώμα που της αρέσει να φορά. Εκείνη κρυώνει και μόνο στην ιδέα να βάλει τα πόδια της στο κοντό εκείνο σορτσάκι μου που φοράω όλο αυτοπεποίθηση.

Αν ζούσα την ζωή της γιαγιάς μου θα με αγαπούσα για αυτό που είμαι. Δεν θα διάλεγα τον ρόλο που μου ορίζουν οι άλλοι να παίξω. Θα σκεφτόμουν αγνά, ειλικρινά, αυθόρμητα. Δεν θα φοβόμουν να πράξω. Δεν θα περίμενα αντίποινα. Δεν θα φοβόμουν τα δάκρυα, τους πόνους και τις πληγές. Αν ήμουν η γιαγιά μου θα αγαπούσα τους ανθρώπους, γιατί ήταν κάποτε ένα κομμάτι. Θα τους αγαπούσα για την αγάπη που μπορούν να μου προσφέρουν κι όχι για τον πόνο που πασχίζουν να μου προκαλέσουν.

Αν ήμουν η γιαγιά μου, τα πρωινά για το σχολείο δεν θα με έβρισκαν όλο αδράνεια να σηκώνομαι από το κρεβάτι μου. Τα μεσημέρια δεν θα με έπνιγαν με τα καθήκοντα να μου χτυπούν την πόρτα και τα βράδια δεν θα με έβλεπαν να πνίγω τους πόνους μου σε ένα μαξιλάρι. Αν ζούσα την ζωή της γιαγιάς μου, δεν θα καταδεχόμουν να σπαράζω για την ψυχή ενός ανθρώπου.

Αν ήμουν η γιαγιά μου, δεν θα έκλαιγα για την καρδιά ενός άντρα. Αν ήμουν η γιαγιά μου δεν θα φοβόμουν τις άλλες γυναίκες. Αν ήμουν εκείνη δεν θα τις έβλεπα ανταγωνιστικά. Δεν θα ξυπνούσα κάθε ημέρα με τον φόβο της απόρριψης και δεν θα κοιμόμουν κάθε βράδυ με την δειλία να πω όσα νιώθω. Δεν θα δείλιαζα να πω πως αγαπώ. Δεν θα μου φαινόταν ψεύτικο, αστείο, επιπόλαιο. Και σίγουρα δεν θα φοβόμουν να περπατήσω μόνη στο δρόμο. Δεν θα φοβόμουν να πληγωθώ, δεν θα φοβόμουν μήπως φοβηθώ.

Αν ήμουν εκείνη δεν θα του χτυπούσα την πόρτα να κατέβει για να επουλώσω τις πληγές μου. Θα περίμενα όλο χαρά να ακούσω την κόρνα του στα αυτιά μου, για να κατέβω να τον δω. Θα περίμενα να ακούσω το τραγούδι που θα συντρόφευε τα αυτιά μου το βράδυ κάτω από το παράθυρο μου. Θα μύριζα όλο χαρά τα λουλούδια του. Θα αντίκριζα όλο ευγνωμοσύνη τα καθαρά και λαμπερά μάτια του. Θα ένιωθα την αληθινή αγάπη και δεν θα γνώριζα ποτέ μου την ψεύτικη όψη της.

-- Νάσια | Αρχισυντάκτρια & Δημιουργός του Haveatea.gr | Σε όλες τις στήλες. — Νάσια.

CREATOR, DESIGNER, COLUMNIST ON HAVEATEA.GR

 

HAVEATEA MAKES YOU ❤️ YOURSELF:

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s