Νιώθοντας τα χέρια μου να πονούν όπως η ψυχή μου. | Με Λένε Γιάννη

6af848b5bb7da45a4476567e8dd67bfb.jpg

Όλοι μας έχουμε περάσει κάποιες φάσεις στην ζωή μας που δεν ήταν ευχάριστες. Έχουμε αφήσει στο παρελθόν κομμάτια που δεν θέλουμε να θυμόμαστε. Αντιμετωπίσαμε προβλήματα και άσχημες καταστάσεις. Ο καθένας το διαχειρίζεται διαφορετικά. Κάποιοι με την βοήθεια φίλων, άλλοι έχοντας την ψυχική δύναμη να συνεχίσουν. Φυσικά είναι και αυτοί που δεν έχουν τίποτα από τα δυο και απλά λυγίζουν

Όταν ήμουν μικρότερος αναρωτιόμουν συνεχεία πως γίνεται κάποιος να βρίσκεται σε κατάθλιψη; να είναι μόνος και να μην έχει κανέναν να τον υποστηρίξει; να ξεσπάει στον ίδιο του τον εαυτό με κάθε τρόπο;. Ποτέ όμως δεν ξέρεις τι θα σου προφυλάξει το μέλλον. Με το πέρασμα του χρόνου άρχισα να αντιμετωπίζω και εγώ κάποια προβλήματα που στην αρχή μου φάνηκαν απλά. Ο κόσμος δεν μπορεί να με καταλάβει έλεγα και μου περνούσε. Πως περιμένεις να αντιδράσει κάποιος όταν σε βλέπει να ντύνεσαι έτσι έλεγαν οι γονείς μου. Δεν με πείραζε. Δεν έκανα κάτι κακό. Γιατί να μην εκφραστώ και ‘γω όπως θέλω. Πίστευα ότι κάποια στιγμή θα καταλάβουν. Όταν συνειδητοποίησα ότι η κατάσταση χειροτέρευε άρχισα να αναρωτιέμαι γιατί με πειράζει τόσο πολύ αυτό; γιατί δεν θέλω να βγαίνω έξω; γιατί κλαίω τόσο εύκολα και δεν έχω όρεξη για τίποτα;

Δεν υπήρχε υποστήριξη. Σε ένα από τα πιο σημαντικά βήματα της ζωής μου δεν με υποστήριξε κανείς. Ο κόσμος στράφηκε εναντίον μου ή εξαφανίστηκε γενικά. Οι φίλοι.. Τα πράγματα γίνονταν ακόμα πιο άσχημα. Τσακωμοί, bullying στο σχολείο, βίωνα άσχημες καταστάσεις και κάθε μέρα ήταν ένα μαρτύριο. Η οικογένεια είχε διαλυθεί. Πώς να νιώσει κάποιος αν πιστεύει ότι αυτός και οι προτιμήσεις του είναι ο λόγος που απομακρύνονται όλοι; Άσχημα; Απαίσια; Σε μια τόσο μικρή ηλικία, χωρίς καθόλου αυτοπεποίθηση, φίλους και θετικές σκέψεις τι να σκεφτεί κανείς; Γυρνούσα σπίτι από το σχολείο και κρατούσα τα δάκρυα μου για να αγκαλιάσω κάποιον σπίτι και να ξεσπάσω. Να φωνάξω βοήθεια να πω ότι πονάω και φοβάμαι. Τίποτα. Περίμενα κάποιον από τους υποτιθέμενους φίλους μου να αντιδράσει και να με βοηθήσει αλλά με έκαναν και αυτοί πέρα. Ένα ψυχικά νεκρό αγόρι κάθε μέρα αντιμέτωπο με τους πάντες. Κλείστηκα στον εαυτό μου. Δεν περνούσε μέρα που δεν σκεφτόμουν θα ήταν καλύτερο αν το σταματούσα εδώ όλο αυτό. Η καρδιά μου ράγιζε. Δεν έτρωγα, έκλαιγα συνέχεια. Θυμάμαι ακόμα εκείνη την μέρα που τσακώθηκα με την μαμά και μου είπε Ντρέπομαι για εσένα. Εκείνη την στιγμή τα έχασα όλα.

Θυμάμαι μπήκα στο μπάνιο την ώρα που έφυγε και ξέσπασα στο πάτωμα. Αυτό ήταν θέλω να τελειώσει εδώ φώναζα. Πως θα σταματήσω να πονάω; Πώς; Είδα το ξυράφι στο ντουλάπι του μπάνιου και αμέσως οι σκέψεις άρχισαν να διαπερνούν το μυαλό μου. Δεν άντεξα, το άρπαξα. Η συνέχεια είναι άσχημη. Δεν θέλω να θυμάμαι. Άθλιο συναίσθημα αλλά αμέσως εθίστηκα σε αυτό! Κάθε φορά που δεν ήμουν καλά, κάθε φορά που η ψυχή μου φώναζε. Σημάδια το ένα πάνω στο άλλο. Τα έκρυβα. Κάλυπτα τα χέρια μου. Ήταν εμμονή. Κάθε φορά πιο άσχημα, πιο βαθιά, πιο δυνατά. Περίεργο αλλά ο πόνος έφευγε λίγο. Ένιωθα τα χεριά μου να πονάνε όπως την ψυχή μου. Είχα φτάσει σε άσχημο σημείο. Προσπαθούσα συνεχεία να το τελειώσω εδώ όλο αυτό. Μάταια. Έφτασα σε ακρότητες.

Με το πέρασμα του χρόνου γνώρισα άτομα και αυτό που με τράβηξε σε αυτά ήταν το ενδιαφέρον τους να μάθουν αν ήμουν καλά. Ρωτούσαν συνέχεια. Φαινόταν τόσο περίεργο γιατί δεν είχα συνηθίσει στην σκέψη ότι κάποιος ενδιαφέρεται πραγματικά. Κοιτούσαν συνεχεία τα χέρια μου, φώναζαν και έλεγαν συνεχεία ότι κάνω βλακείες. Το μυαλό μου παρέμενε εκεί. Θα ρωτήσει κάποιος αφού βρήκες άτομα να ενδιαφέρονται γιατί; Βρήκα ναι. Αλλά μακάρι να ήταν τόσο εύκολο να σταματήσει κανείς. Το φώναζα ναρκωτικό μου και όλοι έλεγαν ότι ήθελα γιατρό. Ήθελα άτομα να με κάνουν να αγαπήσω τον εαυτό μου. Να βοηθηθώ. Με τον καιρό με παρατηρούσαν συνέχεια. Έλεγαν να τους παίρνω τηλέφωνο όταν δεν ήμουν καλά. Όταν έβλεπαν τα σημάδια στα χέρια μου συνέχιζαν να φωνάζουν. Έλεγαν ότι είμαι μοναδικός και ότι αν δεν σταματήσω τώρα ίσως να έχω άσχημο τέλος. Πού ξέρεις.. ίσως να μην ήμουν εδώ τώρα. Έλεγαν ότι με αγαπάνε για αυτό που είμαι. Δεν ήθελαν να με βλέπουν να κλαίω. Με βοήθησαν να πιστέψω στον εαυτό μου. Στις δυνάμεις μου. Με βοήθησαν να πιστέψω ότι ίσως και να μπορέσω.

Αυτός που με βοήθησε πραγματικά όμως ήταν ο εαυτός μου. Ξύπνησα μια μέρα με καλύτερη διάθεση και στον δρόμο για το σχολείο έλεγα στον εαυτό μου Δεν θα αφήσω τις λέξεις τους να με επηρεάσουν Δεν θα αφήσω να με πειράξουν και όμως πέτυχε! Γύρισα σπίτι και αμέσως πήρα στην αγκαλιά μου την Ελένη. Τον ερωτά της ζωής μου. Την μικρότερη αδερφή μου η οποία ρωτούσε συνεχεία αν τα σημάδια στα χέρια μου θα φύγουν γιατί δεν θέλει να τα βλέπει έτσι. Οι γρατζουνιές από τον φράχτη ποτέ θα φύγουν; ρωτούσε. Ήμουν τόσο χαρούμενος που δεν με πείραξε τι είπανΜε τον καιρό ξανά και ξανά. Κάθε μέρα. Και όμως, όταν έφτασα στο σημείο να βλέπω τα σημάδια στα χεριά μου να φεύγουν, ξαφνιάστηκα. Ξαφνιάστηκα που ενώ η κατάσταση με τον κόσμο και την οικογένεια μου χειροτέρευε δεν με έπαιρνε από κάτω. Η κατάσταση ακόμα δεν είναι καλή αλλά κοιτά που είμαι! Τα κατάφερες ψιθυρίζω στον εαυτό μου. Φυσικά και είμαι ευγνώμων σε αυτούς που με βοήθησαν σε όλη αυτή την πορεία. Έπαιξαν πολύ σημαντικό ρόλο.

Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι πίστεψα και εγώ στον εαυτό μου. Αφέθηκα στο συναίσθημα και με αγάπησα και εγώ για αυτό που είμαι. Η γνώμη των άλλων δεν υπάρχει πια. Υπάρχω εγώ και η θέληση για ζωή. Και ας μην είναι πάντα όλα καλά. Ο αυτοτραυματισμός δεν είναι η λύση. Ίσως να πονάει η ψυχή σου αλλά αυτός που θα την βοηθήσει στο τέλος είναι ο εαυτός σου. Μόνο εσύ. Οι φίλοι πάνε και έρχονται. Η οικογένεια κάποια στιγμή θα αποδεχθεί. Γιατί να νιώθεις άσχημα αν δεν μοιάζεις με την μάζα.; Πρέπει να είσαι περήφανος για τον εαυτό σου και για το σημείο που έφτασες. Όπως και εγώ.

Πάντα θα υπάρχει κάποιος που θα σε αγαπήσει για αυτό που είσαι. Σ’ αγαπάω εγώ. Πολέμησε και μην τα βάζεις κάτω. Μπορείς!


Με λένε Γιάννη, υποφέρω, πολεμώ και είμαι έτοιμος να πολεμήσω μέχρι τέλους.

Διάβασε κι άλλες ιστορίες του Γιάννη :

Με λένε Γιάννη, υποφέρω μα πολεμώ.

Είμαι ο Γιάννης και είμαι έτοιμος να πολεμήσω μέχρι τέλους.

Αγαπημένη μου μαμά, δεν με κατάλαβες ποτέ.

Advertisements

One thought on “Νιώθοντας τα χέρια μου να πονούν όπως η ψυχή μου. | Με Λένε Γιάννη

  1. Υπέροχο απλά συγκινήθηκα αμεσωαα μου άγγιξε την ψυχή κουράγιο συνέχισε έτσι

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s