Ένα κρεβάτι, ο άνθρωπος μου και λίγες ώρες.

153c21116551e420e954ea8f82dde7fe

Ένα κρεβάτι. Ο άνθρωπος μου. Λίγες ώρες μαζί του. Γιατί λίγες; Γιατί το ανύπαρκτο σε διαλύει και το πολύ σε βαραίνει. Λίγες ώρες στην αγκαλιά του. Λίγες ώρες ακόμη χαμένη στο βυθό των ματιών του. Λίγες ώρες ακόμη αυτής της ανεξήγητης ζωής, που την κάνουν λιγάκι ομορφότερη…γράφει η Νάσια.

Δεν χρειάζομαι κάτι άλλο, εκείνον κι ένα μαξιλάρι να ακουμπήσω όσες έγνοιες με βάραιναν έως τώρα. Την αγκαλιά του κενή, για να τρυπώσω δειλά-δειλά. Απόλυτη σιωπή, να ακούω μόνο όσα θέλει να μου πει με τα μάτια. Κι αν πάλι, αν πάλι δεν έβρισκα το μαξιλάρι που αναζητούσα, είχα τα χέρια του να με στηρίζουν. Την χούφτα του να ακουμπά απαλά τα μαλλιά μου, νιώθοντας χαμένη, βυθισμένη σε απέραντο κενό.

“Κοιμήσου” κι εγώ θα σε κοιτώ, ξεστόμισα. Χαμογέλασε για μια στιγμή κι αποκοιμήθηκε χάνοντας σιγά-σιγά το χαμόγελο απ’τα χείλη του. Το δικό μου δεν έφευγε με τίποτα, ορκίζομαι. Βρισκόταν εκεί, σχηματισμένο με τόση ακρίβεια να με συντροφεύει όσο μόνη τον παρατηρούσα. Πόση συμμετρία σε ένα πρόσωπο και πόση ασυμμετρία σε 2-3 συναισθήματα που κατακλύζουν τη ψυχή μου;

Σκληρός ανταγωνιστής του ο ύπνος, που δεν κατάφερνε να με συνεπάρει ούτε δευτερόλεπτο. Έκλειναν τα μάτια μου άθελα μου και το μόνο που εμφανιζόταν στο μαύρο κενό που αντίκριζα λίγο πριν παρασυρθώ ήταν εκείνος. Εκείνος που είχα δίπλα μου. Απόλυτος πειρασμός να έχεις ό,τι σκέφτεσαι στην αγκαλιά σου. Απόλυτη ευτυχία να ακουμπάς ότι σου λείπει στο δευτερόλεπτο. Απόλυτη ευτυχία εκείνος.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s