Σαν παραμύθι. | Από τον Κωνσταντίνο.

c51928162c4aed4550cbaeb979c32b8f

Σήκωσα το βλέμμα μου από το τετράδιο. Ήσουν εκεί και μου γέλασες. Συνέχισα να γράφω. Συνέχισα να ξετυλίγω τον εαυτό μου…

Πέρασαν ώρες, ίσως και μέρες. Χάθηκα μέσα στους κόσμους που εγώ ο ίδιος δημιούργησα. Οι σκέψεις μου έγιναν λέξεις επάνω στο χαρτί και ήταν τόσες πολλές. Ωρίμασα και γέρασα χιλιάδες φορές μέσα από τα γραπτά μου, μα και πάλι παιδί έμεινα. Ώσπου τα πάντα ήταν στη θέση τους… Μία λέξη και τελειώσαμε!

“Τέλος.”

Όμως…

…Δεν ήμουν σίγουρος αν οι λέξεις που είχα γράψει ήταν οι σωστές ή αν ήταν στην σωστή σειρά! Ίδρωσα στην ιδέα να υπάρχει έστω και ένα μικρό λάθος… Γύρισα πίσω στην πρώτη σελίδα. Άρχισα να διαβάζω μια-μια τις λέξεις κάνοντας χιλιάδες συνειρμούς. Οι πληροφορίες που έμπαιναν στον εγκέφαλό μου δεχόντουσαν τεράστια επεξεργασία. Χρώματα, εικόνες, μυρωδιές, συναισθήματα… Μερικές αλλαγές στις λέξεις και ένα κόμμα ήταν αρκετό για να κάνει την διαφορά…

“Τέλος.”

Διάβασα μέχρι και την τελευταία λέξη… Πήρα τα μάτια μου από το τετράδιο. Όλα είχαν αλλάξει γύρω μου! Συνέβη ξανά! Τα χρώματα ξεχείλιζαν το δωμάτιο. Το αεράκι που έμπαινε από το παράθυρο έκανε τις κουρτίνες να χορεύουν και ο θόρυβος της πόλης μου γαργαλούσε τα αυτιά. Ο ζεστός αέρας χάιδευε το πρόσωπό μου και το άρωμά σου που είχε πλημμυρίσει το δωμάτιο, τρύπωνε στα ρουθούνια μου.

Όλα έμοιαζαν σαν παραμύθι. Σαν κάποιος να είχε σκηνοθετήσει εκείνη την μέρα. Το ξόρκι έπιασε! Τώρα έμεινε να κλείσω το τετράδιο και να σου μιλήσω. Το βλέμμα μου γύρισε πάλι σε εσένα. Ήσουν ακόμα στο ίδιο σημείο. Μου γέλασες ξανά! Θα έλεγα ότι ήταν σαν dejavu όμως αυτήν την φορά ένιωθα σαν κάτι περίεργο να με κατακλύζει. Όλες μου οι αισθήσεις οξύνθηκαν.

Σου γέλασα και εγώ… Στάσου!

Αν εσύ ήσουν ίδια …και ο χώρος ο ίδιος…τότε; Τότε τίποτα δεν είχε αλλάξει!

Έμεινα για λίγο άπραγος αναλογιζόμενος τα παραπάνω. Φυλάκισα για λίγο την στιγμή και έπειτα την έκανα ανάμνηση. Σηκώθηκα και για να έρθω προς το μέρος σου. Κοντοστάθηκα, κάτι με κρατούσε εκεί! Θυμήθηκα… Έκλεισα το τετράδιο και εκεί μέσα κλείδωσα τους δαίμονες μου. Θα τους πάρει χρόνο αυτήν την φορά να γυρίσουν! Ίσως και όχι… Δεν ήταν κάτι που με απασχολούσε εκείνη την στιγμή. Εσύ ήσουν ακόμα εκεί και με περίμενες!

Ήρθα στην αγκαλιά σου και κάθε σκέψη που είχα κάνει χάθηκε. Λυτρώθηκα και σήμερα.

f4ec759ed1f84c6de94c3c8cc8cf7bf1.png

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s