Για πόσο ακόμα θα ζούμε στο περιθώριο; | Τea να κάνω; #Στέλιος

 

 

97e42a82fc7911961d3ca55f54d1372c.jpg

 

Συχνά ακούω άτομα να λένε ότι η ζωή είναι άδικη, αλλά όλοι το λένε για πράγματα μικρά και ανούσια. Ποτέ κανένας δεν θα καταλάβει το πόσο άδικη ήταν για μένα η ζωή και το πόσο άσχημα παιχνίδια έπαιξε.

Έχω, είχα και θα έχω πολλά άτομα γύρω μου. Φίλους, γνωστούς, συγγενείς. Τόσοι άνθρωποι γύρω μου κι εγώ να νιώθω τόσο πιεσμένος τόσο φρικτά μόνος με αυτό που οι άλλοι δεν καταλαβαίνουν σε εμένα. Δεν μπορούν να καταλάβουν ότι είμαι απλά διαφορετικός από εκείνους. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν είμαι άνθρωπος, πως δεν έχω συναισθήματα, πως δεν πάλεψα για να καλυτερεύσω το εγώ μου. Δεν είχα δίπλα μου ούτε γονείς ούτε φίλους όταν έπρεπε να χτίσω το χαρακτήρα μου. Στο βασικότερο και σημαντικότερο κομμάτι της πορείας μου ήμουν μόνος. Τόσο επικίνδυνο και δύσκολο κομμάτι που φοβόμουν ότι κάτι θα κάνω λάθος. Προσπαθώ το καλύτερο για εμένα και τους γύρω αλλά κανένας δεν το εκτιμά.

Δεν καταλαβαίνουν ότι η διαφορετικότητα σε έναν άνθρωπο είναι χρυσός. Δεν καταλαβαίνουν πως το να ‘σαι διαφορετικός πρέπει να σε ξεχωρίζει κι όχι να σε αποξενώνει. Έχω τόσο παράπονο που δεν μπορούν να έρθουν στην θέση μου, να δουν τι πέρασα και τι συνεχίζω να περνάω. Είμαι απογοητευμένος από εκείνους τους γονείς που φιλούν γλυκά στο μέτωπο τα παιδιά τους και τα αφήνουν να πάνε στο σχολείο και να κοροιδέψουν τον ξένο, τον χοντρό, τον gay κοκ. Είμαι απογοητευμένος κατά δεύτερη σκέψη με τα παιδιά που προτιμούν να χτυπήσουν από το να μιλήσουν, να φτύσουν αντί να βοηθήσουν, να σπρώξουν αντί να στηρίξουν.

Οι άνθρωποι δεν με κατάλαβαν ποτέ. Κι ούτε θα το κάνουν. Όχι γιατί δε μπορούν, αλλά γιατί δεν θέλουν. Κι όχι μόνο εμένα, αλλά και όλους εκείνους που υποφέρουν λόγω της διαφορετικότητας τους. Είμαι απογοητευμένος από την σημερινή «κοινωνία« που δεν αφήνει εμένα να αγαπήσω κάποιο άτομο ιδίου ή και διαφορετικού φύλου, να συζήσω με κάποιο άτομο ή ακόμα και να «σώσω« ένα παιδάκι που περιμένει πως και πως να φύγει από το ορφανοτροφείο. υϊοθετώντας το. Έχω απελπιστεί. Γυρνάω σπίτι και σκέφτομαι τι περνώ καθημερινά.

Το θέμα ειδικά με το ίντερνετ που όλοι ξαφνικά κατέχουν τόλμη, θάρρος και θράσος πίσω από την οθόνη λέγοντας προσβλητικά επίθετα, με αφήνει άφωνο. Δεν έχω καταλάβει τι απωθεί τον κόσμο από εμένα. Τι τον απομακρύνει. Προσπαθώ να είμαι το καλύτερο του εαυτού μου, μα πάνω απ’όλα να είμαι αυτό που θέλω εγώ και μόνο εγώ. Πριν κάποια χρόνια γυρνούσα σπίτι μόνος. Έβριζα, φώναζα, έκλαιγα και έπεφτα στο πάτωμα. Σκεφτόμουν πως όλα είναι θέμα λίγων λεπτών για να τελειώσει όλο αυτό. Να μην ξανά ακούσω κανένα σχόλιο, να μην ξαναδώ καμία απέχθεια, να μην ξαναβιώσω καμία προσβολή. Κάθε φορά κοιτούσα τη μητέρα μου, την δύναμη μου. Στεκόμουν όρθιος στα πόδια μου ξανά μόνο για εκείνην. Μα είναι δύσκολο να με καταλάβει και αυτή, προσπαθεί μα δεν τα καταφέρνει και τόσο.

Το μόνο σίγουρο είναι πως δεν θα αφήσω όλους αυτούς να χαρούν να νομίζουν ότι κέρδισαν. Εγώ κερδίζω και δεν φοβάμαι τίποτα και κανένα. Εσύ που διώχνεις το διαφορετικό, που προσβάλλεις το ξεχωριστό, που χτυπάς το αδύναμο. Τι θα έκανες αν έμπαινες στη θέση του; Τι θα έκανες αν γεννούσες το διαφορετικό, το ξεχωριστό, το αδύναμο; Θα το αγαπούσες, αυτό θα έκανες. Μόνο αυτό θα .ήθελε. Να το αγαπήσεις και να είσαι δίπλα του. Για πόσο ακόμα θα ζούμε στο περιθώριο; Για πόσο ακόμα θα φοβόμαστε να αγαπήσουμε; Ζήσε για εσένα και για κανέναν άλλο. Αγάπησε και κατάλαβε τον εαυτό σου. Και ας μην σε καταλάβει ποτέ κανείς.

 

#homophobia

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s