Ήμουν εγώ ο ωμός που ήθελα να κλάψω. | Με λένε Γιάννη

Οι φίλοι είναι άνθρωποι σημαντικοί. Είναι ένα μεγάλο μέρος της ζωής σου. Άλλοι τους αποκαλούν οικογένεια, άλλοι πάλι δεν τους είχαν ποτέ.

72e651a3b04afd3c9908d4bfa7f512a5.jpg

Όλα εξαρτώνται από τους ανθρώπους που επιλέγεις να βάλεις στην ζωή σου. Από τους ανθρώπους που επιλέγεις να μοιραστείς τις χάρες σου και τις λύπες σου. Όταν με ρωτάνε τι λένε οι φίλοι σου για την εμφάνιση σου; γελάω. Γελάω με την ερώτηση. Γελάω με το πως σκέφτονται κάποιοι άνθρωποι. Γιατί πρέπει να αρέσει σε κάποιον η εμφάνιση μου για να αρέσει και σε εμένα; Πρέπει να με αποδεχτούν για να με αποδεχτώ;

Φυσικά, όλα κάποτε ήταν διαφορετικά. Δεν ήμασταν ο ίδιος άνθρωπος, σκεφτόμασταν και πράτταμε διαφορετικά. Φίλους είχα πάντα. Αληθινούς φίλους βρήκα δύσκολα. Ήδη από το παιδικό σταθμό με περιτριγύριζαν κοριτσάκια. Με κοινά ενδιαφέροντα. Μόνο αυτά με αποδέχονταν και αυτό δεν γινόταν πάντα. Τα αγοράκια με είχαν αποκληρώσει. Με είχαν βάλει στην άκρη. Μου έλεγαν άσχημα πράγματα και ποτέ δεν ένιωθα εγώ μαζί τους. Με τα κοριτσάκια ήταν πολύ πιο εύκολο. Υπήρχε κοινή γλωσσά. Έτσι συνήθισα. Ήθελα να βρίσκομαι με τις φίλες μου μόνο. Όταν με ρωτούσαν αν στο παιδικό έπαιζα αυτοκινητάκια και έκανα αγώνες με τα αγοράκια η απάντηση μου ήταν ποια αγοράκια;

Πού το θυμάμαι; Το θυμάμαι. Θυμάμαι πόσο πολύ φοβόμουν να πω στο μπαμπά ότι είχα φίλες μόνο. Το ίδιο συνεχίστηκε και αργότερα στο νηπιαγωγείο. Φυσικά, πλέον ήξερα ότι μόνο με κοριτσάκια θα μπορούσα να νιώσω ο εαυτός μου. Είμαστε σε ηλικία που δεν έχουμε αναπτύξει ακόμη καμία κριτική ικανότητα, δεν αντιλαμβανόμαστε πολλά πράγματα και φυσικά τα πρώτα χρόνια δεν καταλαβαίνουμε αν έχουμε φίλους και ποιοι είναι αυτοί. Χαρακτηριστικά, ήταν το bullying από τα αγοράκια στο σχολείο, λόγος που με απέτρεψε από το να κάνω παρέες με αλλά αγοράκια. Τα κοριτσάκια που περνούσαν ιδέες, συμπεριφορές, τρόπους σκέψεις και διάφορα. Στο δημοτικό θυμάμαι είχα πολλές φίλες. Μάλιστα είχα και 2-3 φίλους που ήταν τα καλά αγοράκια της τάξης. Βρισκόμουν συνεχεία με τις φίλες μου. Φαντάσου, με κάποιες μιλάμε ακόμα. Δεν μπορώ να καταλάβω αυτούς που λένε θα βρεις φίλους και θα μείνετε για μια ζωή μαζί θα κολλήσεις με ανθρώπους και θα κάνεις πραγματικές φίλιες. Σε όλα τα χρόνια στο δημοτικό, γνώρισα άτομα που αγάπησα και με αγάπησαν. Όπως και να χει όμως, θέλεις φίλους που να σε αγαπάνε πραγματικά για τον αληθινό σου εαυτό. Πού να είναι εδώ για σένα οποιαδήποτε στιγμή. Φίλους που δεν φοβούνται να πουν ότι είναι φίλοι σου όταν τους ρωτούν στον δρόμο. Άτομα που σε αγαπάνε για σένα. Πού αγαπάνε το εγώ σου.

Ποιο εγώ σου και πραγματικός εαυτός στο δημοτικό; Με την μαμά πάνω από το κεφάλι σου να σε ντύνει και να σε έχει σαν μαριονέτα συνέχεια; Φυσικά η μαμά δεν μένει για πολύ σε αυτόν τον ρόλο. Τον ρόλο του σε ντύνω εγώ, είσαι όπως θέλω εγώ γιατί είσαι μικρός. Έτσι λοιπόν, ήδη από τα πρώτα χρόνια στο γυμνάσιο και με μεγάλη θέληση να κυνηγήσω αυτό που θέλω πραγματικά μπήκα στην διαδικασία της αλλαγής. Αλλάζοντας εμφάνιση, κάνοντας πράγματα που ήθελα πάντα δίχως να νοιάζομαι για την γνώμη των άλλων έξω. Ξαφνικά, οι φίλοι που είχα τόσο καιρό εξαφανίστηκαν. Ένιωσα ένα κενό. Όλοι αυτοί που θεωρούσα φίλους άρχισαν να με αποφεύγουν. Δεν με ήθελαν έτσι όπως έγινα. Δεν τους άρεσε ο νέος μου εαυτός. Γελάω ακόμα με αυτό. Ποιος νέος εαυτός; Ήμουν εγώ, πιο εγώ από ποτέ.

Και όμως.. κάθε μέρα περίμενα να μιλήσω με κάποιον να του πω πόσο άσχημα ένιωθα με αυτά που περνούσα. Ήθελα υποστήριξη σε μια τόσο σημαντική φάση της ζωής μου. Αντί για αυτό, λάμβανα τηλεφωνήματα από φίλους που έλεγαν ότι είμαι φρικιό και ότι δεν θέλουν να κάνουν παρέα μαζί μου. Αστείο; Το πιο αστείο στην όλη φάση είναι ότι εγώ παρακαλούσα να μείνουν στο πλευρό μου ενώ αυτοί με έφτυναν, έκλαιγα και έλεγα ότι θα αλλάξω για αυτούς. Αηδιάζω και μόνο που το σκέφτομαι. Τι άθλια συμπεριφορά εκ μέρους τους. Και πόσο γέλιο αυτό που έκανα. Φυσικά σε μια τόσο μικρή ηλικία τι περιμένεις; Ποτέ, για κανέναν απολύτως λόγο δεν θα ζητήσεις από κανέναν να μείνει στο πλευρό σου πέρα την θέληση του. Πόσο μάλλον, να μπεις στην διαδικασία να αλλάξεις για κάποιον άλλο. Οι άνθρωποι πάνε και έρχονται. Και αυτό δεν θα αλλάξει ποτέ. Ακόμα γελάω με το πως συμπεριφερόμουν τότε. Είναι περίεργο τώρα που το σκέφτομαι. Αυτοί ντρέπονταν για εμένα, ακόμα και όταν τελικά έμειναν στο πλευρό μου δεν μπορούσες να ονομάσεις φιλιά αυτό ανάμεσα μας. Τα πάντα μόνος μου. Έπνιγα τον πόνο και ήμουν εγώ ο ωμός που ήθελα να κλάψω. Αυτό τραβούσε πολύ καιρό. Με ώθησε στο να κάνω άσχημα πράγματα στον εαυτό μου. Υποστήριξη μηδέν και κατάθλιψη για πολύ καιρό. Θέλεις ανθρώπους που να σε τραβήξουν μέσα από το σκοτάδι του μυαλού σου και να δείξουν πόσο πολύ σε αγαπάνε. Ποτέ!

Το φρικιό ο Γιάννης είναι φίλος σου; τους ρωτούσαν και ως απάντηση φυσικά έπαιρναν ένα όχι. Με έκαναν να νιώθω ότι φταίω για όλα μέχρι που απλά συνειδητοποίησα ότι δεν πάει άλλο και αν υπάρχει κάποιος που πράττει άσχημα σε αυτή την κατάσταση τότε αυτοί είναι οι φίλοι μου. Φίλους ωστόσο δεν τους λες. Πόσο χαμηλά μπορεί να φτάσει κάποιος; –Μέσα στην τάξη ένιωθα ότι θέλω να φύγω, ένιωθα ο λάθος άνθρωπος σε λάθος μέρος. Ένιωθα ράκος όταν έβλεπα τους φίλους μου μαζί με τα άτομα που με έκριναν και μου ασκούσαν bullying-. Αυτό συνεχίστηκε για χρόνια μέχρι το λύκειο. Μέχρι εκεί που κατάλαβα ότι πρέπει να την κάνω. Πρέπει να τους διαγράψω από την ζωή μου και να βρω κάποιον που με θέλει και με αγάπα για αυτό που είμαι. Όσο περίεργο και να ακούγεται, τέτοιοι άνθρωποι με βρήκαν μονοί τους. Τα έφερε η ζωή έτσι... η μοίρα ήταν για μια φορά με το μέρος μου. Με το πέρασμα του χρόνου βρήκα άτομα με κοινά ενδιαφέροντα. Άτομα που γνώριζαν τι πάει να πει πονάω, θέλω βοήθεια και άτομα που αγάπησαν τον Γιάννη ως “Γιάννη και όχι ως το φρικιό ο φίλος μας. Με βοήθησαν να αγαπήσω τον εαυτό μου και να δω με μια αισιοδοξία τα πράγματα. Με έκαναν να αισθανθώ ότι ανήκω σε μια παρέα και έχω κάποιον να μιλήσω όταν δεν νιώθω καλά. Ένιωθα χαρούμενος. Ήταν ένα συναίσθημα που ποτέ δεν είχα βιώσει. Όσον άφορα τους άλλους φίλους που είχα στο παρελθόν, αυτοί άλλαζαν την στάση τους. Όσο μεγάλωνα έβλεπαν τα πράγματα διαφορετικά και προσπαθούσαν να με προσεγγίσουν. Πλέον όμως ήταν αργά. Ήθελα να βρίσκομαι με άτομα που με κάνουν να νιώθω όμορφα όταν βρίσκομαι μαζί τους. Και το πέτυχα. Φυσικά, ήταν συνέχεια πάνω από το κεφάλι μου στις πιο δύσκολες φάσεις της ζωής μου. Με βοήθησαν να σηκωθώ και να πολεμήσω. Να αγαπήσω και να αγαπηθώ. Να βρω το θάρρος να κυνηγήσω τα όνειρα μου. Φυσικά, οι φίλοι δεν θα κάνουν τίποτα όταν ο ίδιος δεν μπορείς να αγαπήσεις τον εαυτό σου και να βάλεις το μυαλό σου να σκεφτεί ότι ήρθε η ώρα να σηκωθείς και να παλέψεις”. Όλα πηγαίναν τόσο γρήγορα. Βρήκα φίλους που με αγάπησαν πραγματικά. Άνοιξα την καρδιά μου σε φίλους από το παρελθόν και τους αντιμετώπισα με άλλη στάση. Με έβαλαν στην καρδιά τους και ένιωσα για πρώτη φορά στην ζωή μου ότι πλέον δεν είμαι μόνος.

Αυτό άργησε πολύ. Άργησε γιατί είχα συνηθίσει σε ψεύτικες φίλιες, σε ψεύτικα συναισθήματα και ψεύτικους ανθρώπους. Αλλά όλα κάποια στιγμή αλλάζουν. Με βοήθησαν αρκετά. Ήταν πάντα εδώ. Και όλο αυτό, με έκανε πιο δυνατό. Άλλαξα σαν άνθρωπος πολλές φόρες. Με κάποιους από αυτούς μαλώναμε και ξεκόβαμε. Με άλλους απλά σταματούσαμε να μιλάμε. Τυπικές κρίσεις πάνω σε μια φιλία. Έφτασα πλέον σε σημείο να με αγαπώ. Να με αγαπώ πραγματικά για αυτό που είμαι. Πλέον, σημασία είχε πως νιώθω εγώ. Ήξερα ότι θα φτάσω μέχρι το τέλος με ή χωρίς την βοήθεια κάποιου. Μέχρι το τέλος του σχολείου είχα διαμορφώσει μια άλλη πιο δυναμική προσωπικότητα. Ένα πιο εγωιστικό εαυτό. Εγώ, η ευτυχία μου και τα όνειρα μου . Δεν άφηνα κανέναν να μιλήσει άσχημα για μένα. Και αν μιλούσα, απλά διαπερνούσε το μυαλό μου σαν αεράκι. Και μόνος να ήμουν ένα πράγμα που ξέρω σίγουρα είναι ότι δεν θα λύγιζα και θα έφτανα μέχρι το τέλος. Καμιά σχέση με το χαζό αγοράκι στο παρελθόν που παρακαλούσε τον κόσμο να μείνει μαζί του, που δεν αγαπούσε τον εαυτό του και ζούσε για την γνώμη του κόσμου. Πλέον είχα αποκτήσει αυτό που ήθελα. Αυτοπεποίθηση. Φυσικά οι φίλοι, οι αληθινοί έπαιξαν σημαντικό ρόλο στο να φτάσω μέχρι ένα σημείο. Πιο σημαντικό ρόλο όμως έπαιξα εγώ. Εγώ και ο τρόπος που σκέφτομαι. Εγώ και ο τρόπος που αντιδρώ. Φυσικά, έβλεπα τον κόσμο να θέλει να κάνει παρέα μαζί μου. Ανθρώπους να έρχονται και απλά να θέλουν να περάσουν χρόνο μαζί μου.

Δεν θα το παινευόμουν ποτέ, απλά συγκρίνοτας την φάση με το παρελθόν είναι πολύ περίεργο. Ποιος θα περίμενε αυτή την εξέλιξη; Πλέον όμως ήξερα και ξέρω ακόμα ποιοι είναι εδώ για μένα. Με το πέρασμα του χρόνου κατάλαβα ποιος είναι εδώ για να μείνει και ποιος θα φύγει πολύ σύντομα. Γνώρισα και αλλά άτομα, πολύ πιο όμορφα εσωτερικά. Έφτασα σε σημείο να αποκαλώ οικογένεια” πραγματικούς μου φίλους. Ξέρω τι θέλω και ξέρω ποιος είναι εδώ γιατί με αγαπάει πραγματικά. Η ζωή κυλάει γρήγορα και κάποιες φόρες δεν ξέρεις τι σε περιμένει. Είμαι σε μια φάση της ζωής μου που νιώθω όμορφα με τους ανθρώπους που έχω στο πλευρό μου. Και αυτό δεν το περίμενα ποτέ.

Οι φίλοι είναι πολλοί. Αυτοί που σε αγαπάνε πραγματικά όμως είναι λιγότεροι. Πάντα θα βρεθούν εκείνοι που θα σε αγαπήσουν πραγματικά. Μπορεί να πάρει πολύ καιρό αλλά θα γίνει. Και το κυριότερο απ’όλα είναι να είσαι εσύ καλά με τον εαυτό σου, να μην κυνηγάς κανέναν. Να μην πιέζεις κανέναν να μείνει στο πλευρό σου. Να μην αλλάξεις για κανέναν και να αποδεχτείς το εγώ σου. Γιατί πρώτα εγώ . Εγώ και τα όνειρα μου. Και θα σε αγαπήσουν. Θα δεις. Όλα είναι θέμα χρόνου. Βρες άτομα που θα νιώθεις ο εαυτός σου όταν βρίσκεστε μαζί. Βρες άτομα δικά σου.

Βρες όλα τα stories του Γιάννη εδώ.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s