Η «μαμά» που δεν έζησα ποτέ μου. | Tea να κάνω; #Στέλιος

mother_son_glade_joy_80471_3840x2160.jpg

Ακόμα δεν γνωρίζω τον λόγο που είμαι εδώ και σου γράφω.Ίσως επειδή έφυγες μακριά και με άφησες εδώ και μάλλον είναι ευκαιρία να σου πω κάποια πράγματα…

Ελπίζω να το διαβάζεις αυτό, θεία μου ή αλλιώς «Μάνα» μου. Μπορώ να πω ότι νιώθω ένα περίεργο συναίσθημα τώρα που σου γράφω. Νιώθω καλά που αφιερώνω έστω και λίγο χρόνο για να στα πω όλα αυτά.

Θυμάσαι άραγε; Όταν ήμουν μικρός; Σε εκείνη την ηλικία που ίσα που θυμάμαι τον εαυτό μου; Όταν σε φώναζα «Μαμά»  και το εννοούσα με όλη την έννοια της λέξης; Όταν έκλαιγα και μόνο στη σκέψη ότι θα πρέπει να φύγεις πάλι για τη δουλειά και να μ’αφήσεις μόνο μου; Ξυπνούσα τα πρωινά και έβλεπα το αμάξι σου θολά από το παράθυρο. Είχες έρθει πάλι να με δεις, τρέχοντας όσο πιο γρήγορα μπορούσα, τρύπωνα στην αγκαλιά σου με μιας. Κάθε φορά που έφευγες, πήγαινα στην τουαλέτα και έκλαιγα για να μην με δει κανένας. Να μη με δει κανείς και καταλάβει πόσο σημαντική είσαι για μένα. Πόσο ασήμαντος νιώθω χωρίς εσένα. Μέχρι να έρθει η ώρα που θα ξανά ερχόσουν, ήμουν μισός. Δεν είχα κάποιον να με στηρίζει όσο εσύ, να με παρηγορεί με μια του αγκαλιά, να με απελευθερώνει απ’ ό,τι με βασάνιζε με ένα μόνο του βλέμμα.

Ξέρω, πως δεν σου έχω πει τίποτε από όλα αυτά. Ποτέ. Ήξερα ότι είχες κάποια προβλήματα και δεν ήθελα να είμαι κι εγώ ένα ακόμα. Πρόβλημα γιατί ό,τι στεναχώρια κι αν με βασάνιζε φρόντιζες να την παίρνεις πάνω σου εσύ, να με λυτρώνεις από τη θλίψη μου και να με γεμίζεις χαμόγελα. Είσαι τόσο σημαντική για εμένα Μάνα,αλήθεια. Νιώθω μόνος τώρα, αβοήθητος. Όχι πως οι άλλοι δεν βοηθούν, όχι πως είμαι ουσιαστικά μόνος. Αλλά να, είναι κι αυτές οι φορές που οι άνθρωποι έχουμε ανθρώπους ανάγκη, πολύ ξεχωριστούς για εμάς. Κι όχι τον οποιονδήποτε. Δεν ήσουν οποιαδήποτε. Ήσουν εδώ για εμένα κι αυτό αρκεί. Αρκεί, για να μείνω κι εγώ δίπλα σου για όσο με χρειαστείς.

Τώρα που είσαι; Γιατί πήγες εκεί; Γιατί έφυγες; Σε προσέχουν; Τρως καλά; Κοιμάσαι καλά; Ανησυχώ. Προσεύχομαι κάθε φορά που νυχτώνει και κάθε φορά που ξημερώνει για να είσαι καλά. Σκέφτομαι να τα παρατήσω όλα και να έρθω εκεί να σε βρω ξανά. Να έρθω και να κουρνιάσω στη ζεστή και προστατευτική αγκαλιά σου, όσο δεν έμεινα ποτέ μου σε κανέναν. Θυμάμαι εκείνη τη φορά, αξέχαστη για τη μνήμη μου, που με στήριξες πιο πολύ απ’ όλους και απ’όλα. Ήταν εκείνη η φορά που με κυνήγησαν εκείνα τα παιδιά, να με χτυπήσουν για τις επιλογές, τα λάθη και τα σωστά μου. Ήσουν εκεί, να μου ανοίξεις τη πόρτα και να τρέξω στα πόδια σου. Μου έδωσες θάρρος και στοργή, με βοήθησες να συνεχίσω. Μου λείπει η φωνή σου. Αυτή η φωνή που οπότε με έβλεπες, φώναζες δυνατά. Μια μέρα πριν φύγεις σε αγκάλιασα τόσο σφιχτά που δεν άντεξα,λύγισα και έβαλα τα κλάματα σαν μωρό παιδί. Με θυμάσαι άραγε μικρό; Εκείνο το ξανθό αγοράκι που σε κοίταζε όλο αγάπη, το θυμάσαι;

Μεγάλωσα Θεία και ελπίζω να είσαι υπερήφανη για εμένα. Περήφανη για τις επιλογές μου, τα θέλω μου και το εγώ μου. Το ξέρω πως είσαι. Το ξέρω πως ξέρεις τι είμαι και πως συνεχίζεις να με αγαπάς με όλο και περισσότερη δύναμη. Κι αν, αν δεν ξέρεις, είμαι εδώ για να σου εξηγήσω όταν σε ξαναδώ. Σ’αγαπάω και θα σε αγαπάω ότι και αν γίνει.

«Μάνα» λένε είναι μόνο μια. Για εμένα είσαι και Μάνα κι αδερφή και θεία. Ξέρω ότι τώρα κλαίς, μη…σταμάτα Μάνα.Ο γιος σου σε αγαπάει πολύ.

Σε αποχαιρετάω τώρα,να περνάς καλά.

Διάβασε όλες τις ιστορίες του Στέλιου εδώ.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s