Μια ημέρα ακόμη μακριά από τα θέλω μου. | Από τον Στέλιο

679ffa17c64d32619ba04d0d2a5fc4dd.jpg

Ξυπνάς για ένα ακόμη πρωινό. Λείπουν όλοι. Φτιάχνεις έναν καφέ και ακούς ήρεμος και πάνω απ’όλα μόνος την αγαπημένη σου μουσική. Σκέψεις περνούν το μυαλό σου…Αδιάφορες σκέψεις…

Όσο κι αν προσπαθείς να χαθείς σε εκείνες τις νότες που σου κλέβουν λίγη από τη λογική σου, το χέρι πατά αυθόρμητα τον υπολογιστή. Συναντάς χιλιάδες φίλους και γνωστούς σε λίγες μόνο σελίδες του διαδικτύου. Κατεβαίνεις, συνεχίζεις να ψάχνεις. Σαν κάτι να αναζητάς, κάτι να ποθείς να βρεις. Λίγη λογική ίσως; Λίγη ελευθερία λόγου σε τόση λογοκρισία; Δεν ξέρεις. Έρχονται και πάλι εκείνες οι σκέψεις. Εκείνα τα ερωτήματα που βασανίζουν το μυαλό σου κάθε φορά που μένουν αναπάντητα στο χρόνο. Σε τι κοινωνία ζεις; Παρακαλάς για δικαιώματα και ελευθερία που όλοι έχουν και που ίσως εσύ να μην είχες και ποτέ. Σκέφτεσαι ακόμη πως υπάρχουν εκείνοι οι γονείς που ήσυχοι τα βράδια, φιλούν γλυκά στο μέτωπο τα παιδιά τους. Εκείνα τα παιδιά που το προηγούμενο πρωινό έδειχναν όλο θράσος εκείνο το απομονωμένο παιδάκι. Εκείνα τα παιδιά που γελούσαν με το κλάμα του.Σε πιάνει πανικός. Εκείνος ο πανικός πως όλα τελειώνουν εδώ. Αυτός ο πανικός που φωνάζει γιατί δεν άρχισαν ποτέ. Ψάχνεις μανιωδώς στην οθόνη του υπολογιστή σου για λίγη ελευθερία, λίγο αυθορμητισμό. Ξανά και ξανά.

Νυχτώνει πια. Δεν τα σηκώνει η νύχτα τέτοια σκηνικά. Κλείνεις τα φώτα και καταφεύγεις στο κρεβάτι σου. Εκείνη η παρηγοριά σε κάθε δύσκολη στιγμή. Εκείνο το γλυκό άγγιγμα σε κάθε χτύπημα σου. Όχι μην κλάψεις ξανά. Μην αφήνεις πάλι τον καπνό απ’ τα τσιγάρα που δεν σταματάς να καπνίζεις να πλημμυρίσει το δωμάτιο σου. Ηρέμησε. Κρύψε τα ματωμένα και σημαδεμένα χέρια σου,σκούπισε τα δάκρυα σου και σκέψου. Σκέψου πως είσαι δυνατός. Καιρός πια να το αντιμετωπίσεις. Για πόσο ακόμα θα ζεις έτσι; Καταστρέφεσαι μέρα με την μέρα. Βγες. Βγες έξω από εκείνο το ασφυκτικά στενάχωρο δωμάτιο.

Περιπλανιέσαι και πάλι στους δρόμους,τα μάτια σου κατακόκκινα από τον καπνό. Η μόνη σου παρέα για απόψε. Για κακή σου τύχη συναντάς πάλι εκείνα τα παιδιά, θυμάσαι; Εκείνα τα παιδιά που όλο θάρρος σε πλησιάζουν. Σε παρατηρούν. Κι εσύ ελπίζεις. Ελπίζεις πως θα δουν κι εκείνοι, ότι βλέπεις εσύ κάθε ημέρα στο καθρέφτη. Για άλλη μια φορά επιλέγουν να σου κάνουν κακό. Για άλλη μια φορά επιλέγουν να γίνουν οι κακοί της ιστορίας. Κι εσύ; Εσύ δε λαμβάνεις ρόλο. Ούτε κακό ούτε καλό. Παρά μόνο αυτό του φοβισμένου. Αυτόν του δεύτερου ρόλου. Και τι κάνεις; Τίποτα. Δεν μιλάς. Παίρνεις βαθιά ανάσα και τρέχεις από στενό σε στενό για να γυρίσεις σπίτι. Φτάνεις και πέφτεις με φόρα πάλι στο κρεβάτι. Πνίγεις το βουβό σου πόνο στο μαξιλάρι σου. Και πάλι, κανείς δε σε ακούει. Τι νόμιζες; Τόσο εύκολο θα ήταν;

Μην σε παίρνει από κάτω. Αύριο είναι μια καινούρια μέρα. Μα πως να κοιμηθείς με τόσες σκέψεις να βουίζουν στο μυαλό σου; Πως να κλείσεις τα μάτια όταν αντικρίζεις στους τοίχους και πάλι εκείνα τα παιδιά να σου φωνάζουν; Μαχαίρια οι φωνές τους. Πληγές σκληρές τα λόγια τους. Ακόμη ένα θεαματικό πρωινό ξύπνημα ύστερα από άλλη μια βραδιά σ’ απόγνωση, σε βρίσκει. Σήμερα όμως, σήμερα κάτι είναι διαφορετικό. Ξυπνάς με χαμόγελο. Σηκώνεσαι και αντικρίζεις τον εαυτό σου στο καθρέφτη. «Ξέρω ποιος είμαι και τι θέλω», ψιθυρίζεις για να μη σ’ακούσουν. Η ένταση αρχίζει και αυξάνεται. «Ξέρω ποιος είμαι και τι θέλω.», φωνάζεις δυνατά. Χαζεύεις τον εαυτό σου στο καθρέφτη και ξέρεις πλέον πως αυτό ήθελες να δεις πάντοτε.

Αυτό είναι το νόημα της ζωής σου. Αυτό έψαχνες σε κάθε απεγνωσμένη σου στιγμή. Σε κάθε ξύπνημα, σε κάθε πρόσωπο, σε κάθε στενό. Εκείνο το χαμόγελο σου έψαχνες, που μόνο εσύ ο ίδιος ήξερες πως να το ζωγραφίσεις. Τα σχόλια των άλλων δεν χωράνε στην δική σου ευτυχία. Μην μπεις ποτέ ξανά στο δωμάτιο που το «έπνιξες» με καπνό. Κι αν μπεις, φρόντισε να ανοίξεις διάπλατα κάθε πόρτα του. Διώξε μακριά ό,τι σε πονά. Ζωγράφισε στο τοίχο σου ένα ουράνιο τόξο και κοίτα το σε κάθε σου ξημέρωμα. Εσύ το φτιάχνεις κι εσύ το σβήνεις. Μόνο εσύ.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s