Επουλώνοντας πληγές… | Από την Νάσια

7662b7006bb184246c2883067cf1c7e7.jpg

Δε σταματώ. Δεν σταματώ να τις κλείνω. Φοβάμαι.

Φοβάμαι πως πια δε θα ‘χω χώρο. Κι ύστερα; Ύστερα που θα αφήσουν όλοι εκείνοι το στίγμα τους επάνω μου; Επουλώνω τις παλιές, να ‘χω χώρο για καινούριες. Κλείνω κάθε σπιθαμή τους. Δεν αφήνω ούτε ανάσα να περάσει μέσα τους. Άκουσα πως κλείνουν όταν «ανασαίνουν». Όταν τις αφήνεις ξέγνοιαστες να κλείσουν με τον δικό τους τρόπο. Οι δικές μου δε χάνουν ευκαιρία. Τρέφονται με οξυγόνο, γίνονται ισχυρές. Κι ύστερα, ύστερα χτυπούν εκεί που πονώ πιο πολύ από ποτέ. Γιατί ξέρουν.

Γιατί με έχουν δει, με έχουν ζήσει. Πέρασαν πάνω μου βραδιές και βραδιές. Άλλοτε αποκοιμήθηκαν με δάκρυα απάνω τους. Κι άλλοτε με το χέρι μου, χαϊδεύοντας τες, ελπίζοντας στο ανέλπιστο. Μ’ άλλες μεγάλωσα μαζί, από μικρές στα βάσανα. Κι άλλες, άλλες είναι φρέσκιες, δεν με έζησαν και τόσο. Δεν ζηλεύουν τις παλιές παρ’όλα αυτά. Φρόντισα να ζήσουν κι εκείνες αρκετό πόνο όσο κι αν κάτσουν παρέα μου. Αυτό που ξέρω είναι πως δε σταματούν εκεί. Δεν χάνονται.

Αδύνατον να μπεις σε μάχη μαζί τους και να βγεις νικητής. Λερναία ύδρα το παρατσούκλι τους. Καταστρέφεις μια και γεννιούνται δέκα. Σκεπάζεις δέκα και ξεχειλίζουν από πόνο άλλες δέκα νέες. Μα αυτό που δε ξέρουν. Αυτό που δεν έχουν αυτιά και μυαλό να κατανοήσουν είναι πως τις κλείνω γιατί φοβάμαι. Φοβάμαι πως δε θα ‘χω χώρο. Κι ύστερα; Ύστερα που θα αφήσουν το στίγμα τους όλοι εκείνοι που θα ‘ρθουν. Γιατί θα ‘ρθουν. Και τότε εγώ θα μαι πια «γεμάτη» στο κενό μου.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s