Διαφορετικός ανάμεσα σε όμοιους. | Από τον Στέλιο. #Teaνακάνω;

 

 

296d375343759a8a63e42e533a31162c.jpg

Ευγένεια, μια λέξη εύκολη να λέγεται μα δύσκολη στην πράξη. Λίγοι τη διαθέτουν. Το να προσπαθείς λοιπόν μέσα σε έναν κόσμο κακό και άδικο να είσαι ευγενικός είναι πολύ δύσκολο. Κι άπαξ και το καταφέρεις, δύσκολα επιστρέφεις πίσω στην αρχή σου. Κι έτσι, ενώ όλοι προσπαθούν να σε ρίξουν και να σε παγιδέψουν, εσύ με ένα απλό χαμόγελο συνεχίζεις το δρόμο σου. Ο σκοπός όλων είναι το πώς θα σε κοροϊδέψουν για να είναι οι αστείοι της παρέας. Ακόμη κι εκεί αποζητούν την αποδοχή από τους άλλους. Ακόμη κι εκεί κάνουν κάτι για τους άλλους και όχι για τον ίδιο τους τον εαυτό. 

Φυσικά, το ξέρω πως ζω σε μια δημοκρατική κοινωνία. Όλοι το ξέρουμε. Όλοι το ζούμε. Ζούμε σε μια κοινωνία που ο καθένας πράττει όπως θέλει, ντύνεται όπως θέλει, νιώθει ό,τι θέλει. Αρκεί, να μην βλάπτει κανέναν άλλο. Σωστά; Πράττω όπως θέλω, αλλά δέχομαι κάθε κριτική που μου ασκείται απ’τους γύρω μου. Ντύνομαι όπως επιθυμώ, απαιτείται όμως να μη σκύβω το κεφάλι όταν με δείχνουν με το δάχτυλο κάθε φορά που περνώ από μπροστά τους. Νιώθω όπως θέλω, αρκεί να μην έρχεται σε αντίθεση με ό,τι είναι κοινωνικά αποδεκτό.

Μα ο χαρακτήρας είναι ένα μοναδικό στοιχείο σε κάθε άνθρωπο. Κανείς δεν είναι ίδιος με κανέναν. Παρ’όλα αυτά υπάρχουν άνθρωποι που ό,τι δεν είναι ίδιο με αυτούς το διώχνουν, το εξαφανίζουν. Κι αν στην εμφάνιση του εναντιώνεται στα θέλω τους, φροντίζουν να το θίξουν, να το μειώσουν, να το εκμεταλλευτούν. Κι εκείνο συνεχίζει, απαιτείται να συνεχίσει. Σηκώνει ψηλά το κεφάλι και περήφανο προχωρά μπροστά. Ξέρει πως είναι διαφορετικό. Ξέρει πως δεν είναι όμοιο τους. Μα αυτό που το διαχωρίζει πιο πολύ απ’όλα σε σχέση με εκείνους που τολμούν να σηκώσουν το δάχτυλο τους εναντίον του, είναι πως εκείνοι διαθέτουν έστω και λίγη ανθρωπιά μέσα τους.

Όλα αυτά για λίγη ανθρωπιά. Λίγη ανθρωπιά που μοιάζει άγνωστη στα αυτιά κάποιων. Άλλοι την έμαθαν μα θέλησαν να την αφήσουν πίσω τους. Άλλοι δεν την έμαθαν ποτέ. Κι άλλοι δεν την ένιωσαν ποτέ κι ας την ήξεραν. Συνήθως οι άνθρωποι που διαφέρουν από το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων διαθέτουν σε μεγάλη δόση ανθρωπιά. Κι όταν πια μεγαλώνεις και εξελίσσεσαι και μαθαίνεις, παρατηρείς το κόσμο μ’ άλλο μάτι. Δεν σου μοιάζουν πια όλα μακρινά, άγνωστα, ξένα. Τα βλέπεις όλα και πιο κοντά σου. Ξέρεις πως αύριο μπορεί να είσαι εσύ εκείνο το παιδί που στριμώχνουν στη γωνία. Ξέρεις πως μπορεί να είσαι εσύ αυτός που σπρώχνουν από αδιαφορία στο δρόμο. Ξέρεις.

Κι έτσι γεννιούνται απορίες στο μυαλό σου, διαφορετικές από αυτές που περίμενες να έχεις στα παιδικά κι εφηβικά σου χρόνια. «Γιατί μαμά γεννήθηκα σε αυτόν τον κόσμο ενώ ξέρω ότι δεν ανήκω εδώ;«. «Γιατί ο κόσμος είναι τόσο άδικος;«. «Γιατί όλοι έχουν πρόβλημα μαζί μου;«. «Δεν έχω κάνει κακό σε κανέναν!«. «Μακάρι να αλλάξει αυτό!«. Και ακόμα κι αν μεγάλωσες δεν έχεις δώσει ούτε σου έχουν δοθεί απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα. Η διαφορετικότητα και η ανθρωπιά είναι το μέλλον μας. Είναι δυο δρόμοι που ανοίγουν πολλούς, διάφορους παράδρομους στο μυαλό και την καρδιά μας. Και τι καλύτερο άλλωστε μπροστά στο μονόδρομο; 

 

 

 

#homophobia

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s