Πονά το να έρχεσαι δεύτερος. | Από την Στέλλα.

5f30016fee6f315d73e8affd653b6ea6.jpg

Πόσες φορές καήκαμε στη θέα ενός προσώπου; Πόσες φορές είπαμε τέλος ενώ συνεχίσαμε να ελπίζουμε; Πόσες φορές γίναμε «ζητιάνοι» της αγάπης; Θυμάμαι τον εαυτό μου μπλεγμένη σε αυτή την κατάσταση .Ήταν ένας πόλεμος θα έλεγα,και ‘γω ως όπλο είχα την καρδιά μου και μόνο. Πάλευα να κρατήσω τον έρωτα ζωντανό μέχρι που κατάλαβα πως πάλευα για εκείνο τον έρωτα που είναι μονόπλευρος.

Και τι είναι ο μονόπλευρος έρωτας; Εσύ να πολεμάς με όλη σου τη καρδιά για άλλη μια καρδιά. Κι εκείνη; Εκείνη απλά ν’ ανήκει αλλού. Πώς μπορείς άραγε να κάνεις μια καρδιά να νιώσει αν δε το θέλει η ψυχούλα της; Πώς μπορείς να δεχτείς πως αιτία για εκείνο το βιαστικό αντίο, εκείνο τον αβάσταχτο πόνο κι εκείνες τι σκέψεις που σε βασανίζουν κάθε βράδυ ήταν δυο λέξεις μόνο; Δυο λέξεις που ξεστόμισαν άλλα χείλη κι όχι τα δικά σου. «Σε θέλω ακόμη.», αιωρήθηκε στον αέρα κι εκείνος τρεμάμενος μην χάσει την κατάθεση αυτή, έτρεξε για να προλάβει.

Τελικά ο πόλεμος γίνεται μέσα σου. Να ξεπεράσεις αυτόν τον άνθρωπο, να συνεχίσεις να ζεις, να μην σκέφτεσαι. Αλλά -ρε γαμώτο-,είναι και αυτές οι αναμνήσεις που σε στοιχειώνουν. Όλα σου τα όνειρα που έκανες κι ας τα γκρέμισε. Ονειρευόσουν να στηρίζεσαι για μια ζωή στις πλάτες του. Ξέχασες όμως να απομακρυνθείς την ώρα του αντίο & πάνω στην άγνοια της στιγμής κατέρρευσες στο πάτωμα. Κι άντε τώρα να σηκωθείς, να μαζέψεις τα κομμάτια σου. Το γεγονός δεν αλλάζει,νιώθεις ερείπιο. Κι όσο κι αν λένε πως ο χρόνος γιατρεύει πληγές, εσύ νιώθεις πως βυθίζεσαι στην θλίψη όλο και πιο πολύ. Οι αναμνήσεις γίνονται θηλιά στον λαιμό και σε πνίγουν.

Τα όνειρα που έκανες; Σαν βαριά σχολική τσάντα στη πλάτη του μικρού σου εαυτού. Με τις σκέψεις σου να σε γονατίζουν. Θυμάσαι έντονα το τελευταίο σας φιλί, τόσο όμορφο και τρυφερό. Πως να φανταστείς ότι ήταν και το τελευταίο; Κι ύστερα κατακλύζουν το μυαλό σου ερωτήματα αναπάντητα που μόνο αυτός μπορεί να απαντήσει. Το σφίξιμο στην καρδιά σου γίνεται ολοένα και πιο έντονο,οι πεταλούδες που είχες στο στομάχι σου έγιναν ψαλιδιές που σε κόβουν. Δεν πετούν πια, μα πληγώνουν.

Σου λείπει πολύ. Κι οι μέρες περνούν δίχως τίποτα να σε ενθουσιάζει. Έρχεται όμως εκείνη η στιγμή που παίρνεις την απόφαση να σηκωθείς από το κρεβάτι του πόνου. Τότε είναι που συνειδητοποιείς πως τελικά ο χρόνος όντως γιατρεύει πληγές,και σιγά-σιγά νιώθεις πως ανασαίνεις καλύτερα. Δεν σε πονάει τόσο όσο στην αρχή. Αρχίζεις να το αποδέχεσαι μέσα σου. Αντιλαμβάνεσαι την ομορφιά της ζωής, οι άσχημες μέρες αποτελούν μέρος του παρελθόντος. Βγαίνεις νικητής από τον πόλεμο. Ναι νικητής,γιατί έστω κι αργά, βρήκες και πάλι τον εαυτό σου. Μα αυτή τη φορά είναι λιγάκι διαφορετικός. Πιο δυνατός, πιο εντάξει, πιο έτοιμος για την επόμενη μάχη. Έχεις λυτρωθεί, πλέον στέκεσαι στα πόδια σου.

imageedit_1_6826445680 — Στέλλα

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s