Τα όνειρα..οι μόνοι φίλοι μου. | Με λένε Γιάννη.

6e2f06eb5414ec13c029e5be1ba67431.jpg

Ένας κύκλος που μικραίνει…

Εγώ να μεγαλώνω κι εκείνος να μικραίνει. Τόσο αντιφατική η πραγματικότητα, που με τρομάζει. Το λογικό, αυτό το λογικό που γελώ κάθε φορά που το ξεστομίζω, θα ήταν να γεμίζω με ολοένα και περισσότερους φίλους στα χρόνια που περνούν. Να πλήττω από αγάπη και συντροφιά. Να με κουράζει γλυκά το πολύ γέλιο, τα πολλά χαμόγελα, η ξαφνική & τεράστια ευτυχία μου.

Αλλά όχι…

Όσο μεγαλώνω τα άτομα που κάποτε σήμαιναν πολλά φεύγουν, αφήνοντας όλα όσα φτιάξαμε μαζί πίσω τους.  Αναμνήσεις, αξέχαστες στιγμές. Δεν ξεχνούν τίποτε μαζί τους, φροντίζουν να τα αφήσουν όλα πίσω τους. Μη τυχόν και σου στερήσουν έστω και μία πικρή ανάμνηση. Πικρή γιατί αποτελεί παλιό κομμάτι της ζωής σου. Πικρή γιατί σου αποδεικνύουν για άλλη μια φορά πόσο περιστασιακοί ήταν όλοι τους. Άσχημο πράγμα να καταλαβαίνεις πόσο ψεύτικος μπορεί να είναι ο κόσμος γύρω σου. Πόσο ψεύτικοι μπορεί να είναι κάποιοι άνθρωποι. Άσχημο όταν καταλαβαίνεις ότι έκανες τα πάντα για άτομα που δεν το εκτίμησαν, για άτομα που έκανες χιλιόμετρα για να δεις. Ολόκληρα χιλιόμετρα μόνο και μόνο για να τα αγκαλιάσεις έστω και λιγάκι. Κι εκείνοι; Εκείνοι δεν έκαναν ποτέ τους ένα βήμα.

Ένα βήμα…

Ένα βήμα καλοσύνης. Ένα βήμα ένδειξης της όσης αγάπης μπορεί και να μου είχαν. Ένα βήμα να καταλάβουν, να σε νιώσουν, να σε αγαπήσουν πραγματικά. Ειρωνικό όταν στην ηλικία σου σε κάνουν και συμπεριφέρεσαι σαν ένα μικρο παιδάκι που ξεχώριζε τους «ψεύτικους« φίλους από τους «αληθινούς«. Σαν εκείνον τον εξάχρονο εαυτό σου που έσβηνε και ξανά χρωμάτιζε φίλους και μη από εκείνη τη σχολική του φωτογραφία. Βρίσκεσαι δίπλα σε ψεύτικα συναισθήματα και ανθρώπους με ένα διαφορετικό πρόσωπο για κάθε περίσταση. Ακούς την φωνή της καρδιάς σου να φωνάζει, νιώθεις τις πληγές της ψυχής σου να ψάχνουν κάποιον να τις θεραπεύσει αλλά εκείνοι τις κάνουν πιο βαθιές.

«Άνθρωποι»…

Άγρια ζώα οι άνθρωποι. Μισός, ζήλεια. Άσχημες σκέψεις πλημμυρίζουν το μυαλό σου. Και εσύ σαν ένα από αυτά, συχαίνεσαι τον έναν περισσότερο από τον άλλον. Έτσι σε έκαναν, δεν έγινες ποτέ σου θελημένα. Συχαίνεσαι για τον πόνο που σου έχουν προκαλέσει, την θλίψη, για όλες εκείνες τις άσχημες στιγμές. Δύσκολα τα πράγματα αλλά εσύ εκεί. Στο καθημερινό σου στόχο. Δεν τα βάζεις κάτω. Απογοητευμένος απ’ όλους όσους θεωρούσες δικούς σου, αηδιασμένος από καταστάσεις, μονός κάπου εκεί στην άκρη σου να μάχεσαι για τα όνειρα σου.

Τα όνειρα…

Τα κυνηγάς σαν εκείνα τα θηρία που καταδιώκουν τα θηράματα τους. Ταξιδιώτες με αναμφίβολη επιστροφή οι άνθρωποι... τι να πεις. Πάνε και έρχονται. Διαλύουν, συναρμολογούν κομμάτια της καρδιάς σου και μετά φροντίζουν να την σπάνε χειρότερα. Πιο πολύ.. πιο δυνατά. Δεν τους κατάλαβα ποτέ. Μονός μου και μόνοι τους. Στον κόσμο που εγώ ο ίδιος έχω δημιουργήσει. Ο ωμός να κλάψεις, η ζέστη αγκαλιά τις κρύες νύχτες, η αγάπη που δεν πήρες ποτέ... εσύ... εσύ για όλα εσύ. Εσύ και τα όνειρα σου. Και ο μικρός ο κύκλος με εκείνους τους 2-3 που στο τέλος δείχνουν να νοιάζονται πραγματικά. Αυτοί τουλάχιστον θα μείνουν; Διώχνω μακριά την αρνητικότητα και την ψευτιά όλων όσων πέρασαν…πολύ μακριά.

imageedit_14_8171886596.png — Με λένε Γιάννη.

Διάβασε περισσότερα εδώ.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s