Αγαπημένο μου ημερολόγιο.. | Με λένε Γιάννη.

logotelikoaspro

 

5ff2db8872baae1aa8895617162a4b5f


Σάββατο
19/08/17

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

Καιρό έχουμε να τα πούμε. Η αλήθεια είναι ότι είχα ξεχάσει την ύπαρξη σου, μην με παρεξηγήσεις. Σε είχα παρατημενο κάπου κάτω από το κρεβάτι. Παρατημενο γιατί πλέον δεν ένιωθα την ανάγκη να μοιραστώ τον πόνο μου μαζί σου. Βλέπεις, για λίγο ένιωσα ότι υπάρχει και κάποιος άλλος εκεί έξω που μπορεί να καταλάβει. Βιάστηκα... βιάστηκα να εμπιστευτώ, βιάστηκα να προφτάσω στην συντρόφια και την ευτυχία που ποτέ δεν είχα. Κάπου εκεί όμως τα κομμάτια ράγισαν και να’ μαι πάλι εδώ, μόνο εσύ, εγώ και το απολυτό σκοτάδι της ψυχής μου.

Σου έλειψε καθόλου; Ξαπλωμένος στο κρεβάτι, με ένα στυλό στο χέρι και τα δάκρυα να κυλούν τα ένα μετά το άλλο. Κυλάνε αλλά δεν προφταίνω να τα νιώσω. Τα σκουπίζω απαλά με το χέρι μου. Όχι, δεν κλαίω. Ξέρεις, αυτήν την στιγμή έχω τόσα πολλά πράγματα να μοιραστώ. Πνίγομαι, νιώθω ότι δεν μπορώ να ανασάνω. Αυτές οι σκέψεις, κόμπος στον λαιμό μου. Αλήθεια... πάντα αναρωτιόμουν γιατί αυτοί οι άνθρωποι είναι τόσο ψυχροί και ψεύτικοι; Γιατί ο κόσμος που μας περιβάλει είναι τόσο κακός; Χιλιάδες πρόσωπα και κάπου εκεί βρίσκομαι και γω. Ένα παιδί με την δική του ιστορία, προσπαθώντας να σταθώ στα πόδια μου, κρατώντας σφιχτά τα χέρια μου ως η μόνη μου συντρόφια.

Πολλές φορές αναρωτιέμαι. Τα άτομα που με περιτριγυρίζουν γνωρίζουν ποιος είμαι; Τα θέλω μου από την ζωή και το τι θέλω να κάνω πραγματικά; Ποια είναι τα όνειρα μου και τι αντιμετωπίζω καθημερινά ως Γιάννης; Ως εκείνο το παιδί που οι προτιμήσεις του «διαφέρουν από εκείνες της μάζας« και κρίνονται με κάθε ευκαιρία;
Είναι στιγμές που νιώθω ότι δεν με καταλαβαίνει κανείς. Τι φίλοι, τι άγνωστοι, τι απλοί περαστικοί. Ναι, ποτέ δεν θα πρέπει να μας νοιάζει η άποψη των άλλων και όλα τα σχετικά, αλλά τι γίνεται όταν ο κόσμος μπερδεύει εσένα και ταυτίζει τον εαυτό σου με κάτι που δεν είσαι; Κάτι πολλές φορές άσχημο. Γιατί να κρίνουν από το φαίνεσθαι; Γιατί να μην γνωρίσουν τον άλλον και υστέρα να βγάζουν κάποιο συμπέρασμα, μια εικόνα.

«Είσαι ψυχρός«, «Είσαι απότομος«, «Είσαι κλειστός στον εαυτό σου«, φράσεις που διαπερνούν την καθημερινότητα μου. Αλήθεια, έχουν αναρωτηθεί ποτέ γιατί συμπεριφέρομαι έτσι; Γιατί επιλέγω με μεγάλη προσοχή ποιον να βάλω μέσα στην ζωή μου; Γιατί επιλέγω τόσο δύσκολα ποιον να εμπιστευτώ και ποιον όχι; Ποιον θα επιλέξω να βάλω μέσα στην καρδιά μου; Αλήθεια, αυτοί οι άνθρωποι γνωρίζουν ότι ο Γιάννης που δείχνει τόσο κοινωνικός με πολλούς φίλους, κάποτε παρακαλούσε τα άτομα που υποδύονταν ότι θα μείνουν για πάντα στο πλευρό του, να τον κάνουν παρέα; Ή ότι πολλές φορές οι «φίλοι« του τον έκαναν παρέα απλά για να μάθουν παραπάνω πράγματα για αυτόν και να τον κοροϊδεύουν; Ή ότι τον χρησιμοποιούσαν απλά και μόνο επειδή δεν είχαν άλλους φίλους και μόλις τους έβρισκαν τον πετούσαν σαν σκουπίδι; Αλήθεια, ξέρουν ότι ο Γιάννης αντιμετώπισε σοβαρά προβλήματα υγείας κάποια από τα όποια ακόμα αντιμετωπίζει και βρισκόταν σε βαριά κατάθλιψη για 3μιση χρόνια; Ότι ζούσε με μια ευχή, να πεθάνει όσο άσχημο για να ακούγεται; Ότι μόνοι φίλοι του ήταν ο ψυχολόγος που τον κοιτούσε που και που και εκείνα τα ξυράφια που έκρυβε κάτω από το κρεβάτι. Ότι σε μια τόσο άσχημη κατάσταση τον ώθησε ο κόσμος; Είναι πιο εύκολο να σε σχολιάσουν κατευθείαν. Να σε αποκαλούν ψυχρό, απότομο και αντικοινωνικό. Πόσο εύκολο είναι να εμπιστεύεσαι κάποιον μετά από όλα αυτά που έχεις περάσει;

Είναι πιο εύκολο να σε αποκαλούν «ψωνάρα« όταν δουν ότι τα πας καλά με τον εαυτό σου. Αλήθεια, γνωρίζουν ότι κάποτε κοιτούσες τον εαυτό σου στον καθρέπτη και τον χτυπουσες για να σπάσει; Γνωρίζουν ότι ακόμα και τώρα δεν τα βρίσκεις πάντοτε με τον εαυτό σου και χρειάζεται να του υπενθυμίζεις συνέχεια ότι είναι μια χαρά, όχι γιατί έχεις κόμπλεξ, το ξεπέρασες ευτυχώς, αλλά γιατί μετά από μια μέρα στην καθημερινότητα σου χρειάζεται να υπενθυμίζεις στον εαυτό σου ότι και εσύ είσαι όμορφος, όπως και να σαι, και αξίζεις και εσύ την Ευτυχία που ποτέ δεν πήρες.


Λένε ότι ξεσπάς εύκολα και νευριάζεις με όλα. Ότι ειρωνεύεσαι τον καθένα και θεωρείς τον εαυτό σου ανώτερο και άλλες τέτοιες βλακείες. Ανώτερο γιατί; Τι σε καθορίζει ανώτερο από κάποιον άλλον; Η εμφάνιση; το χρώμα; η καταγωγή; τι; Ποτέ δεν κατάλαβα. Ξεσπάω εύκολα είναι η αλήθεια. Έχουν ζήσει όμως έστω 2-3 ώρες από την καθημερινότητα μου; Έχουν δει πόσα πολλά τραβάει η ψυχή μου; Τι χαρακτήρα πρέπει να διαμορφώσω για να κυνηγήσω τα δικαιώματα μου σε έναν κόσμο τόσο άθλιο; «Χαλάρωσε τα νευρά σου« σε έναν άνθρωπο που τόσες φορές έχει περάσει προβλήματα νευρικού κλονισμού, που τόσες φορές έχει φτάσει σε ακραία σημεία γιατί κάποτε άφηνε τους ανθρώπους να του ποδοπατούν την ψυχή. Νομίζουν δεν καταλαβαίνω πότε πρέπει να νευριάζω και πότε όχι; Πότε κάνω τα λάθη μου και εγώ σαν άνθρωπος όπως εκείνοι;

Η ειρωνία είναι το όπλο των αδύναμων, και εγώ δεν θεωρώ τον εαυτό μου αδύναμο. Ίσως δεν γνωρίζουν για το παρελθόν μου και το παρόν μου. Τι χρειάστηκε να τραβήξω για να φτάσω μέχρι εδώ. Εγώ γνωρίζω, θυμάμαι. Είμαι δυνατός.
Κρίνοντας σε από φωτογραφίες σε κάποιες σελίδες, ή από σχόλια σου σε κάποιες δημοσιεύσεις. Είναι πολύ εύκολο να δημιουργήσεις μια πρώτη εντύπωση για κάποιον. Όσο εύκολο είναι να σφάλεις και να βγάλεις ένα συμπέρασμα που δεν στέκει. «Είσαι κακός«, «Κρίνεις τους πάντες«. Ποτέ δεν κατάλαβα εκείνους που κρίνουν κάποιον για την εμφάνιση, τις προτιμήσεις, την θρησκεία, το χρώμα ή την καταγωγή τους. Γνωρίζουν ότι έχω βιώσει ρατσισμό ο ίδιος; Ότι μου συμπεριφέρονταν όπως και σε ένα αδέσποτο ζώο επειδή δεν έμοιαζα μαζί τους; Ότι εκείνα τα αγόρια στο σχολειό με κλείδωναν στις ανδρικές τουαλέτες και φώναζαν δυνατά «Γίνε άνδρας αλλιώς θα σε σκοτώσουμε«;

Ότι κρίνουν εσένα και την οικογένεια σου για την καταγωγή σας, ότι οι άνθρωποι τριγύρω βγάζουν φήμες για εσένα που δεν ισχύουν επειδή είσαι διαφορετικός; Ότι άτομα που το έπαιζαν φίλοι σου και καλοί υποστηρικτές σου πίσω έκαναν κλίκες πίσω από την πλάτη σου και γελούσαν με τα σημάδια στο πρόσωπο σου; Τα σημάδια της ακμής που τόσο καιρό αντιμετωπίζεις; Ότι οι φίλοι σου σε κρίνουν πίσω από την πλάτη σου, ότι όσο και να προσπαθείς η οικογένεια σου δεν θα σε δεχτεί ποτέ; ότι.. ότι... ότι;

Δεν γνωρίζουν και δεν θα μάθουν ποτέ. «Δώρισε αγάπη, μοίρασε την«. Προσπαθώ να μοιράσω την αγάπη που ποτέ δεν πήρα. Να μοιράσω αγάπη σε εκείνα τα παιδιά που περνάνε καταστάσεις που μπορώ να ταυτιστώ. Σε εκείνα τα μικρά αγόρια και κορίτσια που μόλις τα βρήκαν με τον εαυτό του και δεν έχουν κανέναν να τους στηρίξει όπως εγώ κάποτε. Να τους στηρίξω εγώ, να τους πω ότι τους αγαπώ εγώ. Δεν νοιάστηκα ποτέ για το τι θα πουν. Το ειρωνικό όμως είναι ότι δεν σε ξέρουν για να πουν. Δεν δικαιολογώ τον εαυτό μου. Διέπραξα πολλά στο παρελθόν για τα όποια λυπάμαι. Ο χαρακτήρας μου είναι όντως περίεργος. Είναι κομμάτια του εαυτού μου τα όποια προσπαθώ να διορθώσω γιατί θέλω. Αλλά γιατί; Γιατί τέτοιο μισός από το πουθενά; Γιατί ως δικαιολογία αναφέρεται το «Δεν μου αρέσει το ύφος σου« «Δεν μου αρέσει πως μίλησε σε εκείνον«. Δεν συμπάθησα ποτέ τους κακούς ανθρώπους. Ποτέ στην ζωή μου δεν ήμουν κακός με κάποιον χωρίς λόγο. Όχι κακός ιδιαίτερα, απότομος. Ποτέ μου δεν τα έβαλα με κάποιον που δεν μου έκανε τίποτα. Δεν μου αρέσει να τα βάζω με κάποιον γενικά. Όσο κακό και να προσπαθούν να μου επιφέρουν ξέρω ότι στο τέλος είμαι εγώ και τα όνειρα μου, ο όμορφος εαυτός μου που τα έχω βρει μαζί του. Αλλά είμαστε άνθρωποι. Κάπου εκεί θα μπουχτίσουμε και θα νευριασουμε. Κάπου εκεί θα κουραστούμε και θα αντιδράσουμε. Θα ξεσπάσουμε.

Δεν με γνωρίζουν και απ’ οτί φαίνεται δεν θα με μάθουν ποτέ. Ο κόσμος δεν με θίγει. Τι γίνεται όμως όταν οι άνθρωποι σου δεν σε καταλαβαίνουν επίσης; Όταν δείχνεις να είσαι άγνωστος για αυτούς. Όταν μετά από τόσες απορρίψεις δεν καταλαβαίνουν γιατί είσαι επιλεκτικός;

Το όλο κακό μέσα σε όλο αυτό είναι ότι πλέον μπορώ να μετρήσω αυτούς που με αγαπάνε πραγματικά στα δάχτυλα των χεριών μου. Για άλλους είμαι απλά μια «φάτσα«, ίσως αντιπαθητική, μια «προσωπικότητα«. Διπρόσωπη προσωπικότητα. Κρίμα που όταν προσπαθείς να είσαι αληθινός και ειλικρινής, είσαι και διπρόσωπος. Κρίμα που όταν προσπαθείς να είσαι ο εαυτός σου και να κανείς ελευθέρα αυτό που αγαπάς, «προκαλείς«. Για τους περισσότερους ο Γιάννης είναι απλά μια εικόνα στο διαδίκτυο και ένας άνθρωπος χωρίς αισθήματα και καρδιά. Χωρίς ψυχή και όνειρα.

Δεν θα με μάθουν ποτέ. Με ξέρω εγώ όμως, αυτό είναι που μετράει. Το αγόρι με θέληση για ζωή. Το αγόρι με εκείνη την μάσκα με το μεγάλο χαμόγελο γιατί στο τέλος εκείνο είναι που ρίχνει φως στο σκοτάδι. Και τώρα ήρθε η ώρα να σε αφήσω. Θα είναι για λίγο θα δεις. Αλήθεια, εσύ πιστεύεις το ίδιο; Εσύ που τόσο καιρό τα έχεις περάσει όλα μαζί μου. Με θεωρείς ψεύτικο και κακό όπως εκείνοι; Πες μου! Σε φιλώ.

Με αγάπη, Γιάννης.

 

 

 

 

#saynotoviolence

 

#homophobia

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s