Η Αθήνα είναι έρωτας. | Από την Εβελίνα.

This slideshow requires JavaScript.

Μια πόλη που δεν ησυχάζει ποτέ. Που πάντα νιώθεις ασφαλής και πάντα απροστάτευτος. Έχει την ικανότητα να συνδέει εντελώς διαφορετικά πράγματα μεταξύ τους τόσο αρμονικά που σχεδόν τρομάζεις. Κι ενώ στην Ομόνοια επικρατεί μια ατέρμονη φασαρία, στα Αναφιώτικα λίγα μόλις λεπτά, θα καταφέρεις να απολαύσεις αυτήν την ομορφιά, αυτό το πολύτιμο μάρμαρο που απλώνεται στα μάτια σου.

Για να σου αρέσει πραγματικά η Αθήνα πρέπει να είσαι άνθρωπος της έντασης. Σε όλα της είναι μια πόλη με υπερβολή. Υπερβολή στη φασαρία, υπερβολή στην ησυχία όταν επιζητάς να τη βρεις. Ένα “μυστήριο”, καθώς δε σου φτάνει μια ολόκληρη ζωή για τα την ανακαλύψεις όλη με λεπτομέρεια, στοιχηματίζοντας πως κάποια σημεία ξεφεύγουν και στους ταξιτζήδες. Μια πόλη τόσο πανέμορφη και τόσο άσχημη. Μια πόλη που η ιστορία της όρια δεν έχει, καταφέρνει να εντυπωσιάσει, να τέρψει, να σε κάνει να καυχηθείς. Σε κάνει να αφαιρεισαι κοιτάζοντας τον Παρθενώνα, περπατώντας στα πλακόστρωτα δίνοντάς σου την αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε νησί, χάνοντας το μυαλό σου στους διάφορους μουσικούς του δρόμου, στους διάφορους χορευτές που σε μαγνητίζουν στους ρυθμούς τους.

Η πόλη που όσο την γνωρίζεις περισσότερο ή την ερωτεύεσαι άλλο τόσο ή σου δημιουργεί το αίσθημα της απέχθειας. Μια πόλη που δεν είναι για όλους, μια κάπως κουραστική πόλη που χρειάζεται να συνειδητοποιήσεις ότι απαιτείται μια ώρα για να φτάσεις στον προορισμό σου, αν είσαι τυχερός. Ένα Κολωνάκι που είναι πάντοτε περιποιημένο και ντελικάτο, ένα Χαλάνδρι που είναι ένας όμορφος και ιδιαίτερα απλός προορισμός, μια Καισαριανή και ένας Ζωγράφος που οι φοιτητές πρωτοστατούν, ένας Πειραιάς που μυρίζει θάλασσα δίνοντάς σου την αίσθηση ότι είναι πάντα καλοκαίρι, μια Καλλιθεά, μια Νέα Σμύρνη, ένα Κουκάκι και ένα Περιστέρι που όλο λες να πας και όλο ξεχνάς άμα δεν μένεις εκεί και, ένα Γκάζι που σε έχουν βρει ξημερώματα και ξημερώματα Κυριακής στη στάση μετρό να περιμένεις το πρώτο για να φύγεις γρήγορα, να μπεις μέσα και ας κοντεύεις να φιλήσεις τον διπλανό σου από το πολύ στρίμωγμα. Ένα πανάκριβο φαγητό σε ένα από τα ξενοδοχεία που διακρίνεται το Σύνταγμα και ένα σουβλάκι στο χέρι περπατώντας στην Ψυρού. Με σαγιονάρα ή εντελώς ξυπόλητος, καθώς κριτική στην Αθήνα δε δέχεσαι ακόμη και να ντυθείς αρχαίος Έλληνας -Να ξέρατε πόσους τέτοιους έχω δει-. Μια βουλή που στέκεσαι να βγάλεις φωτογραφία μπροστά στην ομορφιά αυτού του παλατιού κι ας γίνονται εκεί μέσα σόδομα και γόμορα. Μια πανεπιστημίου που μπορείς να βρεις ό, τι ζητάς.

Κι εκεί που περπατάς αμέριμνος να ένα απρόοπτο γεγονός σε κάνει να ξεφεύγεις από τη γραμμή σου, σε κάνει να τρομάζεις που η πόλη αδειάζει και γεμίζει με αστυνομικούς. Μια Γλυφάδα και μια Κηφισιά, ένας Ευαγγελισμός, μια Συγγρού-Φιξ, ένα Φάληρο. Ένα ίδρυμα Πολιτισμού Σταύρος Νιάρχος που περπατώντας δίπλα από το κανάλι χάνεσαι για λίγα λεπτά νιώθοντας πως η Αθήνα δεν είναι μόνο ντουβάρια και γκρι κτήρια. Και χιλιάδες άλλα κέντρα πολιτισμού που δηλώνουν την μεγαλοπρέπεια του τόπου. Και άλλοι τόσοι πλανόδιοι σε κάθε γωνιά και άλλα τόσα αναμνηστικά.

Και άλλη τόση ομορφιά που δεν έχω ανακαλύψει ακόμη. Μια πόλη που έγινε ένας καινούριος έρωτας, μια καινούρια μαγεία, μια στάση ζωής, μια πόλη όνειρο για μένα! Ανακαλύψτε και εσείς τα δικά σας όνειρα και βρείτε την ομορφιά εκεί που όλοι οι άλλοι ψάχνουν να βρουν την ασχήμια.

-- Εβελίνα | haveatea.gr | Σε όλες τις στήλες. — Εβελίνα.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s