“Μαμά.”| Θέμης. #teaνακάνω;

f23b9289ce7fa4cecdbabf95ee0bd834

Η μητέρα μου...

Τι να πω για εκείνη τη λέξη που ξεστομίζεις και τρέμει όλο σου το σώμα; Από που να ξεκινήσω και που να πρωτο- καταλήξω να μιλώ για εκείνη τη γυναίκα που ήρθε στη ζωή μου, παραμένει σε αυτή και θα συνεχίζει να υπάρχει και να την ομορφαίνει; Τα συναισθήματα εκείνης; Πάντοτε είναι ανάμεικτα. Πάντοτε πολεμά μέσα της το καλό με το κακό. Σίγουρα σκέφτεται πως είμαι παιδί της και με αγαπάει έτσι ακριβώς όπως είμαι. Μα σίγουρα νοιάζεται για το τι θα πει ο κόσμος ή το τι θα γίνει άν το μάθει κάποιος συγγενής. Κοιμάται και ξυπνά με τον φόβο μην ακούσουν, μάθουν ή καταλάβουν πως γεννήθηκα ο εαυτός μου και με υποστηρίζω. Τρέμει στην ιδέα μήπως δουν λιγάκι παραπάνω πιστεύω εαυτού και παραφρονήσουν.

Η αρχή…

Όταν έκανα την αρχή και της μίλησα για εμένα, τα πιστεύω και τα θέλω μου η αντίδραση της ήταν πολύ διαφορετική από αυτό που ήλπιζα βαθιά μέσα μου. Τα λόγια της τελείως αλλαγμένα από αυτά που λαχταρούσα να ακούσω. Και η φωνή της έτρεμε, νομίζεις πως είχε ακούσει πόσο πολύ ήλπιζα να ‘ναι σταθερή και σίγουρη και έπαιζε με την θλίψη μου. Αυτό που κατάλαβα με τον καιρό, μιλώντας την, προσπαθώντας να καταλάβει τι μου συμβαίνει, είναι πως κάθε φορά που ξετύλιγα τον εαυτό μου, εκείνη έμενε έκπληκτη. Ίσως δεν είχε ακούσει ποτέ. Ίσως δεν είχε σκεφτεί ποτέ. Ίσως δεν είχε προβληματιστεί. Κι έτσι…έτσι η αλήθεια ήρθε κατάματα μπροστά της και την σόκαρε.

Είναι ο φόβος…

Αυτός ο αμοιβαίος φόβος που υπάρχει μεταξύ μας. Και -όχι- δεν εννοώ πως με εκφοβίζει ή την εκφοβίζω. Μιλώ για εκείνη την αβεβαιότητα που ζωντανεύει μέσα μας κάθε φορά που της ανοίγομαι. Μιλώ για τον αιώνιο φόβο της μην με χάσει, μην υπερβάλλω, μην ξεφύγω. Κι έτσι θελημένα ή μη θέτω κάποια όρια. Αλλάζω άμεσα τους ρόλους γονέα & παιδιού και τους βάζω σε όρια. Θέτω προτεραιότητες και πρέπει μέσα στο σπίτι που άλλοι αδυνατούν να το κάνουν. Αποδέχομαι και σέβομαι τα πιστεύω και τα θέλω των γονιών μου προσπαθώντας όλο και περισσότερο να κάνω αυτό που αγαπώ, αυτό που ξεπηδά από μέσα μου όλο θάρρος, δίχως να τους πληγώνω.

Κι εγώ .. να μεγαλώνω ξαφνικά.

Κι εγώ να μεγαλώνω απότομα. Όχι πως δεν το περίμενα. Ούτε πως δεν ήμουν έτοιμος γι’ αυτό. Απλά το να καταλαβαίνεις την πραγματικότητα πολύ νωρίς ή πολύ αργά στη ζωή σου, σου παίρνει ή σου αφήνει πράγματα πίσω που άλλοτε σε καθησυχάζουν κι άλλοτε σε πονούν.
Αυτό  που ηρεμεί τη ψυχή σου σίγουρα είναι να τα πηγαίνεις καλά με τους γονείς και τους φίλους σου.
Εκείνο όμως που την απελευθερώνει, είναι να αγαπάς τον εαυτό σου.

imageedit_3_5401888500 — Θέμης.

 

Διάβασε περισσότερα κείμενα του Θέμη εδώ.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s