Κατάθεση ψυχής σε λίγες λέξεις. | Από τη Μίνα.

70fb91cc7c3177b6ab2f62d53c5ad9af

Νιώθω το κεφάλι μου βαρύ, άδειο, δεν κατεβάζει καμία ιδέα και αυτό με θυμώνει περισσότερο από όλα. Ας φτιάξω καφέ, ας καθίσω στον καναπέ, ας χαζέψω παλιά μου κείμενα. Τα περισσότερα αφορούν εκείνον, μου αρέσει να τον περιγράφω, να κάνω αναφορές σε εκείνον στα γραπτά μου, αντλώ ιδέες μέσα από την καθημερινότητα που ζω μαζί του. Ο ίδιος μου είπε ότι βαρέθηκε να ακούει για εκείνον, μου είπε να αρχίσω να γράφω για κάτι άλλο και έτσι τον άκουσα.

Τώρα τελευταία δεν μπορώ να γράψω, παρατηρώ τον κόσμο μα τίποτα δεν μου φαίνεται τόσο ενδιαφέρον ώστε να αποτελέσει πηγή έμπνευσης για τα γραπτά μου, ίσως να μην ταιριάζω με το μέρος που ζω, ίσως για αυτό να μην μπορώ να γράψω δεν παρατηρώ κάτι το οποίο να θαυμάζω.

Τι να πρωτοπώ; Τον χαζεύω γεμάτη θαυμασμό, τον παρατηρώ τόσο καλά ακόμα και την πιο μικρή λεπτομέρεια και όλα αυτά μένουν στο μυαλό μου ανεξίτηλα στο χρόνο. Δεν κάνει απότομες κινήσεις, ήρεμες, μετρημένες με ακρίβεια. Τον παρατηρώ κάθε φορά που κάθεται στον υπολογιστή του, οι κόρες τον ματιών του βολτάρουν τόσο γρήγορα που με ζαλίζουν, τα χείλη του ανέκφραστα, μου ρίχνει ένα φευγαλέο βλέμμα, κλείνοντας τα μάτια μου γεμάτη ευγνωμοσύνη. Με κοιτάζει που και που όταν είναι απασχολημένος ακόμα και όταν είναι τσαντισμένος μαζί μου, ακόμη δεν ξέρω γιατί…Σαν μικρό παιδί που το κοιτάζει για να δει αν είναι καλά. Καμία μελωδία, κανένας στίχος δεν με έχουν μεθύσει περισσότερο από την φωνή του.

Η φωνή του τόσο ήρεμη και απαλή όταν τον χαλαρώνω, του χαϊδεύω τα χέρια, ζεσταίνοντας τις φλέβες του εκείνες πετάγονται προς τα έξω. Με προκαλούν να τις φιλήσω. Το ίδιο παθαίνουν και όταν τον νευριάζω, τρομάζω όταν τον βλέπω θυμωμένο, η φωνή του βγάζει ένταση αλλά χωρίς να φωνάζει, δακρύζω, σιχαίνομαι τον εαυτό μου όταν τον οδηγώ σε καταστάσεις θυμού, λύπης και στεναχώριας. Το μόνο που θέλω εκείνη τη στιγμή είναι να με φέρει κοντά του.

Θαυμάζω οποιαδήποτε δημιουργία του. Θέλω να γεμίσω τους τοίχους του σπιτιού μου με τα σχέδια σου του λέω κι εκείνος μου χαμογελάει, θέλω ένα τετράδιο γεμάτο από στίχους σου και ας μη μου τους λες όλους. Αντιθέτως εκείνος κάθε γραπτό μου θέλει να το διαβάζει προτού το δει κάποιος άλλος. Με κάνει χαρούμενη αυτό, “τα κείμενα σου με συγκινούν” μου λέει και έτσι αποκτώ ένα σωρό κίνητρα για να γράψω. Τα χέρια του με διαχειρίζονται με έναν δικό τους ξεχωριστό τρόπο, είναι μακριά, γυμνασμένα θα τα έλεγα αν κι εκείνος το αρνείται. Με τραβάνε κοντά του άλλες φορές με ήρεμες κινήσεις και άλλες με ανήθικες. Με χαϊδεύουν, τυλίγονται στο κορμί μου και λειτουργούν ως ασπίδες προστασίας, δεν μπορεί να μας βλάψει τίποτα όσο βρίσκομαι εκεί μέσα.

Μας συναντάς στον δρόμο και μας χαζεύεις, δεν μιλάς για να μην χαλάσεις την στιγμή. Με κρατάει από την μέση και εγώ γαργαλιέμαι, τα βλέμματα μας όταν συναντιούνται λάμπουν, γελάω ασταμάτητα, νιώθοντας μεθυσμένη μα όχι από αλκοόλ. Κάνει τα μάγουλά μου να πονάνε απ’ τα γέλια. Δεν είναι όμως ο έρωτας έτσι, ο έρωτας δεν είναι μόνο χαρές και χαμόγελα. Έχουμε κλάψει, έχουμε απελπιστεί, έχουμε θυμώσει, έχουμε ζηλέψει. Ο καθένας ξεχωριστά μα πάντοτε ενωμένοι.

--Μίνα | Haveatea.gr | Σε όλες τις στήλες. — Μίνα.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s