Κρεμώντας την ελπίδα μου σε εκείνη τη πράσινη κουκκίδα.

1c8c1f79575f8a57bdccefe5eaa3e675

Ανοίγω τα μάτια το πρώτο κιόλας λεπτό που αντιλαμβάνομαι πως έφτασα στο προορισμό του ονείρου μου και ξύπνησα. Και πάλι σε συνάντησα εκεί. Φροντίζεις να βασανίζεις κάθε πτυχή του εγώ μου τα πρωινά με την απουσία σου και τις νύχτες με την απρόσμενη παρουσία σου. Ανοίγω όλο θάρρος το κινητό. Δεν κοιτώ καλά και καθαρά ακόμη, μα ίσως και να μπορώ να διακρίνω εκείνη τη θρασύδειλη πράσινη κουκκίδα που συντροφεύει τ’ όνομα σου. Δηλώνει απούσα για άλλη μια φορά.

Η ελπίδα μου δεν υποχωρεί. Ελπίζω πως θα μπορέσω να διακρίνω τα 2-3 λεπτά που ήσουν ενεργός πριν. Τα λεπτά μοιάζουν αιώνες στο μυαλό μου. Κι οι ώρες… Οι ώρες πάλι φαντάζουν ατελείωτες, μισητές. Μπες & ας ξανά βγεις. Με ένα καλημέρα, με ένα καληνύχτα, μπορείς να αλλάξεις τη μισή έως & ολόκληρη τη μέρα μου. Καθησυχάζονται οι θόρυβοι μου. Φωνάζουν κι οι σιωπές μου.

Κάθε εμφάνιση εκείνης της κουκκίδας, κάθε μια κουκκίδα που φωνάζει πως κάτι θες να μου πεις, κάτι να μου αφήσεις. Κάθε σου μήνυμα και κάθε στιγμή που τα συντροφεύει από δίπλα η φωτογραφία σου. Μοιάζει τόσο απρόσωπο μα νιώθω σαν να σε κοιτώ στα μάτια. Σαν να αγγίζω τα χέρια σου. Σαν να φιλώ τα χείλη σου. Παράνοια ο έρωτας & τρέλα η αγάπη. Κι εγώ να ορκίζομαι πως παραμένω ατελείωτα τρελή & παρανοϊκή.

-- Νάσια | Αρχισυντάκτρια & Δημιουργός του Haveatea.gr | Σε όλες τις στήλες. — Νάσια

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s