Η βία δεν είναι η λύση. | Θέμης #teaνακάνω

7f38e79ab6e4787277941637a9c0fcc5

Έχω ξανά πει πως ο πόνος -απ’ όπου κι αν προέρχεται-, είναι ικανός να σε στιγματίσει μια και καλή στη ζωή σου. Απ’ όπου κι αν έρχεται, σου αναφέρω, και το σκέφτομαι ξανά και ξανά πριν το διαπιστώσω κι ο ίδιος. Πόνος με υπαίτιους γνωστούς κι αγνώστους. Φίλους και μη. Αλλά γονείς; Είναι ποτέ δυνατόν οι ίδιοι οι γονείς να σε πληγώσουν; Είναι πιθανό να επιδιώκουν τον πόνο σου; Δεν ξέρω πια τι να απαντήσω…

Η εβδομάδα που πέρασε απ’ τη ζωή μου φευγαλαία μα επίπονα, ήταν από τις εβδομάδες που με πολύ κόπο και προσπάθεια θα αργήσω πολύ να ξεχάσω. Είναι μια εβδομάδα που αντίκρισα κατάματα θελημένα και μη επιφανειακές μάσκες και προδομένα πρόσωπα που έκρυβαν πίσω τους. Είναι μια εβδομάδα που γνώρισα άλλον έναν εαυτό μου. Εκείνο τον δυναμικό, τον αποφασιστικό. Τον αποφασισμένο να συνεχίσει να κάνει ό, τι αγαπά, ό,τι εμπόδιο κι αν του παρουσιαστεί.

Οι γονείς μου δεν με αποδέχθηκαν ποτέ, δεν στο κρύβω και δεν θα στο κρύψω αυτό. Τα όρια της μη αποδοχής τους όμως ήταν σεβαστά και συγκεκριμένα από την πλευρά μου. Δεν μπορούσα να κάνω κάτι πια γι’ αυτό. Δεν μπορούσα να το αλλάξω. Δεν μπορούσα να αλλάξω για να με αγαπούν. Δεν ήθελα να με αγαπούν έτσι.

Ο καιρός περνούσε και η ένταση της απόρριψης τους μεγάλωνε. Ώσπου η βία αποτέλεσε μοναδική λύση στα μάτια τους. Λύση που ίσως με άλλαζε; Ναι, σίγουρα με άλλαξε. Αυτό το λέω με βεβαιότητα. Μα δεν με άλλαξε ενάντια στα θέλω μου. Με άλλαξε ως προς αυτούς. Ύστερα από απανωτά χτυπήματα στο σώμα και το κεφάλι μου. Έπειτα από λόγια που με πόνεσαν και με απογοήτευσαν, πήρα την απόφαση να λάβω ένα τέλος στον όλο παραλογισμό της ζωής μου. Έτρεξα πριν προλάβουν να με δουν και διέφυγα στην αστυνομία. Έπρεπε να καταλάβουν. Έπρεπε να σεβαστούν εμένα. Έπρεπε να σεβαστούν τα θέλω μου.

Κι ως μοναδική λύση στα μάτια μου δε φάνηκαν για άλλη μια φορά τα λόγια και οι κουβέντες. Μα οι πράξεις. Σε αντίθεση με τη βία που θέλησαν εκείνοι να ασκήσουν, εγώ τους επέβαλλα να καταλάβουν. Τους επέβαλλα να κατανοήσουν τα πρέπει μου. Κι αν θέλουν να τα ακολουθήσουν ή έστω να συνεχίσουν να ζουν με αυτά. Η επόμενη “λύση” που μου παρουσιαζόταν ήταν να τους μηνύσω. Να τους καταγγείλω στην αστυνομία κι έτσι, απλά, όσο απλή ήλπιζα να είναι και η ζωή μου, θα έμπαιναν άμεσα στη φυλακή.

Για άλλη μια φορά δεν επέλεξα την εύκολη λύση. Εκείνη τη λύση που διώχνει οτιδήποτε είναι ενάντια σε εμένα μακριά. Αποφάσισα να έρθω πρόσωπο με πρόσωπο με τα προβλήματα μου και να τα αντιμετωπίσω. Μίλησα και απελευθερώθηκα σε δυο μάτια που με κοιτούσαν όλο προσοχή. Αυτά του αστυνομικού που βρήκα πρώτο μπροστά μου. Κατάλαβε, νομίζω. Πολλά περισσότερα απ’ όσα είχε καταλάβει σε ολόκληρη τη ζωή του.

Εκείνοι έδειξαν να κατάλαβαν, ακούγοντας λόγια δικά μου για επανειλημμένη φορά. Ακούγοντας ξένους ανθρώπους να κατανοούν περισσότερο από εκείνους το ίδιο τους το παιδί. Οι μέρες κυλούν ομαλά από εκεί και πέρα. Όσο ομαλά μπορεί να φαντάζουν φυσικά ύστερα από όλα αυτά. Δεν ξέρω τι θα ακολουθήσει. Δεν ξέρω πως να αντιδράσω, πως να αμυνθώ σε όλα αυτά που συμβαίνουν.

Ίσως και να έπραξα σωστά. Ίσως και όχι. “Θα το δείξει ο καιρός”, όπως ακούω συχνά από τους γύρω μου. Ο καιρός είναι γιατρός, λένε. Ο καιρός κι ο χρόνος τα γιατρεύει όλα. Και ναι, οφείλω να παραδεχθώ πως οι πληγές απ’το σώμα μου αρχίζουν σιγά σιγά να φεύγουν από πάνω μου. Εξαφανίζονται μέρα με τη μέρα, νομίζεις ότι σβήνουν τις στιγμές.

Τι γίνεται όμως με αυτές που ζουν μέσα μου και ζωντανεύουν τα βράδια;
Ποιος τις σβήνει εκείνες; Και πως;

imageedit_3_5401888500.png— Θέμης.

GUEST COLUMNIST ON HAVEATEA.GR

 

Join us on facebook(1)@haveateaa

 

HERE, WE ❤️ YOU:

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s