Εκείνο το φθινόπωρο που σε είχα.| Από τη Νάσια.

744854ed7d66a81ac564d969496d8ab6

Εκείνη τη φθινοπωρινή νύχτα που σε γνώρισα. Κι εκείνο τον χειμώνα που περάσαμε μαζί. Τη σηκώνει την αγάπη ο βροχερός καιρός. Ίσως και να γεννήθηκε για αυτό. Παρεξηγημένος κι αυτός, μοιάζει περισσότερο καταθλιπτικός παρά ερωτικός. Αυτό που πολλοί δε ξέρουν είναι πως το κρύο γεννήθηκε για να ενώνει σώματα και χέρια. Αυτό που δε γνωρίζουν είναι πως τιμωρεί όσους μοναχικά περνούν τις βραδιές τους, τους παγώνει, κάνοντας τους να αναζητούν τραγικά μια αγκαλιά.

Έβρεχε όταν σε πρωτογνώρισα. Για μια στιγμή χαμογέλασα, μου έμοιαζε σκηνή από ταινία τούτη μας η ανάμνηση. Οι δρόμοι γλιστρούσαν, βαλτοί να μας κάνουν να πιαστούμε χέρι-χέρι μήπως πέσουμε. Το κρύο τσουχτερό, πάγωνε τις καρδιές μας. Αναζητούσαμε μανιωδώς μια αγκαλιά να μας συντροφεύσει. Κι όλως τυχαίως βρισκόσουν απέναντι μου. Κι όλως τυχαίως βρισκόμουν μπροστά σου.

Εκείνο το μαγαζάκι στη γωνία του δρόμου ήταν η καλύτερη μας ευκαιρία να έρθουμε πιο κοντά. Καθίσαμε, θυμάμαι και μιλούσαμε ώρες ατέλειωτες για τη ζωή μας. Τις συνήθειες μας, τις παραξενιές μας. Μου ‘μοιαζαν όλα μαγικά, βγαλμένα απ’τα χείλη σου. Ξέραμε οι ανόητοι πως η αρχή μοιάζει πάντοτε άπιαστη, μα δεν το βάλαμε κάτω. Ο ενθουσιασμός έπιανε κόκκινο και τα χείλη μας έσμιγαν ξανά και ξανά.

Εκείνες οι σταγόνες της βροχής δεν σταματούσαν να χτυπούν το παράθυρο που μας κοιτούσε. Μια σταγόνα και κάθε περαστικός της ζωής μου. Κάθε κεραυνός και κάθε σου φιλί, τα διέλυε όλα στη στιγμή, έπαιρνε την προσοχή απ’ τις σταγόνες, γινόταν πρωταγωνιστής της βραδιάς. Τα μάτια σου, καθρέφτης στο χάος που συνέβαινε απ’ έξω. Δεν ήξερα αν ακόμη ήθελα να χαθώ μια για πάντα σε εκείνο το χάος, ή να το αποφύγω.

Πλησιάζει φθινόπωρο ξανά. Πέρασαν κάμποσες μέρες, κάμποσοι μήνες από εκείνη τη πρώτη μας βραδιά. Ανοίγω ξανά το παράθυρο για να αντικρίσω εκείνες τις σταγόνες που κάποτε με μάγεψαν. Τίποτα δε μοιάζει ονειρικό πια. Εκείνες απογοητευμένες πέφτουν με δύναμη στο έδαφος και διαλύονται στο δευτερόλεπτο. Οι κεραυνοί δε μου τραβούν πια τ προσοχή, μα με τρομάζουν. Το φεγγάρι μοιάζει μοναχικό, αγέλαστο στη γωνιά του. Κοίτα να δεις που ταύτιστηκα και πάλι.

-- Νάσια | Αρχισυντάκτρια & Δημιουργός του Haveatea.gr | Σε όλες τις στήλες. — Νάσια.

CREATOR / DESIGNER /  COLUMNIST ON HAVEATEA.GR

 

HAVEATEA MAKES YOU ❤️ YOURSELF:

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s