Δε βγαίνεις από το μυαλό ούτε στιγμή. | Από την Εβελίνα.

Processed with VSCOcam with a6 preset

Υπάρχουν ιστορίες που τελειώνουν απότομα, άδοξα, επιπόλαια, οριστικά. Κι άλλες που προσπαθούν να τελειώσουν, να σου τελειώσουν αλλά τις βρίσκεις, τις ξεθάβεις συνέχεια από μέσα σου, τις αναπολείς ελπίζοντας σε μία αναμενόμενη επιστροφή στο μέλλον. Και σε αυτές τις περιπτώσεις είναι άσχημο να ελπίζεις. Να ελπίζεις σε μια συνάντηση, σε ένα άγγιγμα όπως τα περασμένα -που σίγουρα δε θα σου προσφέρει τη μαγεία των πρώτων ημερών, μηνών, χρόνων-, αλλά αντίθετα θα σε γεμίσει με χίλια δύο αρνητικά συναισθήματα, επαναφέροντας στο προσκήνιο άσχημες καταστάσεις που σας έφεραν στο σημείο που βρίσκεστε τώρα.

Να θεωρείστε “δύο ξένοι”. Αυτές οι ιστορίες που μένουν βαθιά μέσα σου, γίνονται αιώνιες πληγές νομίζοντας πως είναι οι μόνες που μπορούν να σου προσφέρουν την πραγματική χαρά. Αυτές οι ιστορίες που δε σε αφήνουν να προχωρήσεις στη ζωή σου όσο και να το επιθυμείς, σε βαραίνουν, σε αναστατώνουν, σε αρρωσταίνουν. Εκείνες, που κατακλύζουν τα όνειρά σου, τις σκέψεις σου, γεμίζουν και εμπλουτίζουν τις συζητήσεις σου, καταφέρνουν να αποτελέσουν το σημείο κατατεθέν σου. Γιατί, αυτές οι ιστορίες υπάρχουν πάντα μέσα σου.

Όπως εσύ που καταφέρνεις να υπάρχεις ακόμη μέσα μου. Τόσο επίμονα που νομίζω ότι πλέον γίνεται επίτηδες, ότι κάποια μάγια έχουν συμβεί, πως συνωμοτείτε με το σύμπαν προκειμένου να με εξοντώσετε. Όπως εσύ, που σε πετυχαίνω τυχαία στο δρόμο και η καρδιά μου σα να φτερουγίζει, σα να παίρνει φωτιά το στομάχι μου, σα να μη με νοιάζει τίποτε άλλο τώρα από το να με προσέξεις, να σου τραβήξω την προσοχή, να δω αν θα έρθεις να με χαιρετήσεις, πως θα μου μιλήσεις, τι θα πεις, για να καταλάβω αν με θέλεις για λίγο ακόμη δίπλα σου. Να δω αν θα με κοιτάξεις με λεπτομέρεια, να προσέξω κατευθείαν αν βρίσκεται κάποια άλλη δίπλα σου, αν τα δάχτυλά σας ενώνονται, αν τώρα είσαι καλά, που αλήθεια δε θέλω να είσαι παρόλο που σ’ αγαπώ πολύ.

Χωρίς εμένα δε θέλω να είσαι καλά, δε θέλω να είσαι τίποτα. Είναι τόσο εγωιστικό και ασφυκτικό αυτό που νιώθω για σένα που με κάνει να θέλω να σκέφτεσαι μόνο εμένα, να εύχεσαι να με συναντήσεις, θέλω με τα λίγα, να σου μείνω ανεξίτηλη, να μη με συγκρίνεις με καμία και να με βάζεις ακόμη και τώρα πάνω απ’ όλους ακόμη και ας μην υπάρχω στη ζωή σου. Να έρθεις ένα βράδυ σαν εκείνα τα ωραία, να μου εξομολογήσεις όπως παλιά τα συναισθήματά σου και μετά να φύγεις. Απλώς για λίγο, απλώς για να νιώσω ότι είσαι για λίγο δικός μου, ότι ήσουν πάντα εδώ και ας φύγαμε και οι δυο. Να μου πεις πως η ζωή σου είναι αδιάφορη, ότι σου λείπω, ότι θέλεις να ξαναγυρίσεις και μετά να σου αποκριθώ εντελώς ακριβώς τα ίδια με τόση σαφήνεια σαν να τα έκανα απο καιρό τα λόγια πρόβα στον καθρέπτη.

Μένεις ακόμη μέσα μου, παρασέρνοντάς με σε μια τρέλα που ψελλίζει το όνομά σου, σε ένα αναπάντητο ‘γιατί’, σε μια επιστροφή. Σε ένα κάψιμο καρδιάς, σε ένα σπασμένο φτερούγισμα. Στο μυαλό μου ζεις, αλλά ζεις μαζί μου και από την μια σε μισώ περισσότερο κι απ’ τον χειρότερο εχθρό μου, μα από την άλλη ‘σ’αγαπώ’ με ειλικρίνεια. Μένεις ακόμη μέσα μου και αυτό δε μας το συγχωρώ όσα χρόνια κι αν περάσουν…

imageedit_2_962τρρ4190252 — Εβελίνα.

COLUMNIST ON HAVEATEA.GR

 

HAVEATEA MAKES YOU ❤️ YOURSELF:

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s