Δίνω πανελλήνιες… | Από την Ιωάννα.

bed-books-cute-girl-photography-Favim.com-358007.jpg

Πίεση για άλλη μια χρονιά. Δέκα χρόνια για να προετοιμαστώ, ένας χρόνος για να το πάρω απόφαση και άλλος ένας για να θέσω στόχους και να τους πετύχω. Μη σκέφτεσαι πως δε προλαβαίνω, έτσι είναι. Για ακόμη μια φορά, ακόμη μια υπερπροσπάθεια για να φτάσω τους υψηλούς στόχους που έχω βάλει για τον εαυτό μου. Γιατί αυτό πρέπει να κάνω. Να βάλω στόχους και μάλιστα μεγάλους. Έως και ανταγωνίσιμους, να ξεχωρίζω ακόμη και στις βλέψεις μου.

Άλλη μια χρονιά στα θρανία. Στα θρανία που παρολίγον να σπάσω το κεφάλι μου ύστερα από τη σωρό πληροφοριών, που δέχομαι καθημερινά. Σε μια αίθουσα αποπνικτική γεμάτη αγουροξυπνημένα μάτια με μηδενική όρεξη να βρουν τη δύναμη έστω, για να κοιτάξουν τον πίνακα. Κι όμως, για να περάσω εκεί που θέλω -ή έστω εκεί που πρέπει-, απαιτείται να τα κάνω όλα αυτά. Είναι μια ευκαιρία, επίπονη μα λειτουργική, για εμένα και τα όνειρα μου. Για εσένα και για τα δικά σου θέλω. “Διάβασε, κάνε υπομονή κι οι κόποι σου θα ανταμειφθούν.”, ή έτσι λένε τουλάχιστον όσοι σε βλέπουν να παλεύεις μανιωδώς με τα θέλω και τα πρέπει σου.

Δεν είναι όλα τόσο εύκολα. Θέλει να έχεις υπομονή και επιμονή. Το γνωστό σενάριο με βρίσκει τσακωμένη με όλους και με όλα. Κλεισμένη στον εαυτό μου, προσπαθώ να βρω ακόμη μια αφορμή για να ανοίξω τα βιβλία. Ανοίγω λίγο το φως, παλεύω με τα μάτια μου που τρέμουν στην ιδέα πως δε θα κλείσουν. Σκέφτομαι το μέλλον μου, σκέφτομαι που θα ‘μαι ένα χρόνο πιο μετά. Σκέφτομαι που θέλω να είμαι. Κι έπειτα η αδυναμία γίνεται δύναμη και η κούραση μου, πείσμα.

Θα γίνω αυτό που λαχταρώ να λέω για τον εαυτό μου, όταν με ρωτούν. Θα αυτοπροσδιορίζομαι επιτέλους όχι σαν μαθήτρια πια, μα σαν κάτι που επέλεξα εγώ και όχι άλλοι. Ως κάτι που θα με ορίζει μια ζωή, θα ‘ναι η αρχή και η συνέχεια μου. Πείθω τον εαυτό μου πως μπορώ, πως το αντέχω. Μόνον τότε θα το κάνω. Δεν πέφτω σε χαμηλότερους στόχους, δεν το βάζω κάτω. Αν αναλογιστείς λιγάκι παραπάνω, κανείς δεν είναι για τα χαμηλά. Όλοι είμαστε ικανοί, αρκεί μόνο να το θέλουμε.

Δεν επηρεάζομαι απ’ όσους τα παρατούν από τώρα. Δεν έχουν καταλάβει τι δύναμη έχουν, σε αντίθεση με εμένα. Η γνώση γεννήθηκε για να καλλιεργείται κι όχι για να μένει βαθιά θαμμένη σε κουτάκια του μυαλού. Το σχολείο φτιάχτηκε για να φιλοξενεί χαμόγελα και θέληση κι όχι παράπονα και αντικίνητρα. Οι φίλοι βρέθηκαν για να με ενθαρρύνουν και να με βοηθούν να το δω απ’ άλλη όψη κι όχι για να με πάνε πίσω.

Ζήσ’ το και δώσε το 100% του εαυτού σου τώρα. Είναι ένας χρόνος. Ένας χρόνος που δεν θα ξανά ζήσεις ποτέ.

 

 

iconimageedit_1_46OOO78080715 — Ιωάννα.

CLICK HER TO FIND OUT MORE.
COLUMNIST ON HAVEATEA.GR

 

 

HAVEATEA MAKES YOU ❤️ YOURSELF:

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s