Όσο ο εγωισμός μας κρατάει μακριά, οι σκέψεις μας ενώνουν. | Από τη Στέλλα.

alone-beautiful-bed-boy-lonely-Favim.com-3469851-496x300.jpg

Σήμερα θα σου πω για ‘κείνο το βλέμμα που με μαγνήτισε. Κι όσο οι αναμνήσεις μου χορεύουν ζωντανές, εγώ θα κάθομαι αλυσοδεμένη μπροστά σε κάθε φλογερό συναίσθημα μου. Καθόμουν και τον χάζευα τις ώρες που κάπνιζε, που έτρωγε, που κοιτούσε κάθε κενό που επέλεγε να δώσει αξία. Αλλά το αγαπημένο μου βλέμμα ήταν εκείνο που κοιτούσε κάτι με πολύ προσοχή, αφοσιωμένο. -Στο ‘χα πει, εκείνο το βλέμμα σε έκανε αφοπλιστικά πανέμορφο.-

Δε θα σου κρύψω, μου λείπει πολύ. Εκείνος και το βλέμμα του. Το βλέμμα του κι εκείνος. Μου λείπει να τον βλέπω να γελάει και να λάμπουν τα μάτια του. Πάνω στον παραλογισμό της σκέψης μου, θυμάμαι κάτι πρωϊνά, που τον περίμενα να ξυπνήσει στην αγκαλιά μου. Άλλοτε στριφογυρνούσα, μήπως και μ’ακούσει. Άλλοτε τον χάϊδευα κι άλλοτε τον παρατηρούσα. Καθόμουν για ώρες και τον κοιτούσα με ένα χαμόγελο άγνωστης προέλευσης. Σαν να μην υπήρχε ζωή έπειτα από εκείνη την αγκαλιά. Σαν να μην είχα άλλες δυστυχίες να αντιμετωπίσω.

Αναρωτιόμουν γιατί, δε θα στο κρύψω. Μα ένιωθα πως όλη η ουσία, όλες οι απαντήσεις στα αναπάντητα ερωτήματα μου βρίσκονταν σε εκείνον. Ήταν εκείνος ό, τι ζητούσα για να με λυτρώσει κι αυτό αρκούσε. Η ευτυχία, το γέλιο, ο πόνος, το άγχος και το δάκρυ μου.  Όλα ήταν εντάξει, έτσι νομίζω τουλάχιστον. Όλα κυλούσαν ονειρικά, ξέρεις, σαν εκείνες τις ταινίες που οι πρωταγωνιστές δε πατούν στο πάτωμα, παρά μόνο πετούν ψηλά στα συννεφάκια τους. 

Μέχρι που μου έκλεισε την πόρτα κι ακόμα προσποιούμαι. Προσποιούμαι πως δεν την άκουσα, ή πως ήταν πάντοτε κλειστή, πως δε με νοιάζει, ή πως όλα είναι καλά πάλι. Κι όμως δεν είναι όλα εντάξει. Και θα μου πεις, γιατί να προσποιούμαι; Και θα ‘χεις δίκιο. Μα να… η αγάπη σε σκληραίνει που και που, όσο συναισθηματικό κι αν παλεύει να σε κάνει. Ή θα ρίξεις τα μούτρα σου στο πάτωμα και θα ζητήσεις εκείνο το συγγνώμη που βασανίζει τη ψυχή σου, ή θα αναστήσεις κεφάλι και θα προχωρήσεις μπροστά.
Ψέματα έλεγα πως δεν με πείραξε. Κι ακόμη δεν ξέρω τι θα κάνω με το κεφάλι μου.
Εκείνο το ξεροκέφαλο που τον σκέφτεται κάθε ώρα και στιγμή.

 

iconimageedit_1_tt9724704355 — Στέλλα.

CLICK HER TO FIND OUT MORE.
COLUMNIST ON HAVEATEA.GR

 

 

HAVEATEA MAKES YOU ❤️ YOURSELF:

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s