Κόσμε, με απογοήτευσες. | Από την Εβελίνα.

27e493110b6a1e288627f55aae82187f.jpg

Κόσμε μου, σα να με έχεις απογοητεύσει το τελευταίο διάστημα, σα να προσπαθείς να μου δώσεις ένα μάθημα για λάθη που έκανα, για ανθρώπους που διάλεξα, για καταστάσεις που τράβηξα ενώ έπρεπε να έρθει το τέλος. Κόσμε μου, όλο απαντήσεις σου ζητώ, απαντήσεις που ποτέ δε παίρνω, παρά μόνο μένει στο μυαλό μου ένα τεράστιο, σαν αιώνιο, το ‘γιατί’. Προς Θεού όχι ‘γιατί σε εμένα’,  αλλά πιο πολύ γιατί να συμβαίνουν κάποια πράγματα. Διακρίνω μια δυσκολία, μια δυσανασχέτηση, μια αχαλίνωτη αδιαφορία, μια αδράνεια και το σημαντικότερο, ένα συνεχές παράπονο. Κόσμε μου, μάλλον με έχεις φτάσει στα όριά μου, για να σου γράφω τώρα ένα τόσο προσωπικό μήνυμα.

Είναι σα να έχεις φθαρθεί, σα να έχεις χαλάσει από πολλές μεριές σου και δε βρίσκεται κανείς να σε μπαλώσει. Ξέρεις, η απουσία αγάπης είναι αυτή που ευθύνεται για όλα, για όλες τις συμφορές, αυτή μαζί με την ελευθερία. Όταν ο άνθρωπος δεν είναι ελεύθερος και δεν αγαπά ή δεν είναι ελεύθερος να αγαπήσει τότε μπορεί να μετατρέψει τον κόσμο, σε φυλακή με συνοπτικές διαδικασίες. Και μη με περνάς για τρελή ούτε και για επιπόλαια, γιατί γνωρίζω πως επιπόλαιοι είναι αυτοί που υποκρίνονται πως αγαπούν και δε σταματούν να πληγώνουν και να αρρωσταίνουν τους ανθρώπους.

Με έχει αγανακτήσει η λέξη ‘υπομονή’ που μου ψελλίζεις συνεχώς ενώ ταυτόχρονα υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που και την ψυχή σου να τους δώσεις ένα ‘ευχαριστώ’  δεν πρόκειται να ακούσεις. Εκτός όμως από αυτή τη μαγική κουβέντα της ευγνωμοσύνης -που και να μην την ακούσω πλέον δε μου κάνει εντύπωση-, κόσμε μου, υπάρχουν άνθρωποι που τα θεωρούν όλα αυτονόητα, άνθρωποι που συνεχώς ζητάνε, άνθρωποι που μια ζωή νομίζουν πως θα σε έχουν του χεριού τους. Και ενώ εκεί έξω υπάρχουν παιδιά που πεινάνε και κρυώνουν, είμαι δυσαρεστημένη, καθώς ασχολούμαστε με μαεστρία με το μήνυμα που θα μας στείλει ο άλλος, πως θα είναι αυτό, αν τελικά θα μας το στείλει. Εμείς με μαεστρία ζητιανεύουμε αγάπη, προσοχή και αφού τα πάρουμε γινόμαστε μάλλον, τα χειρότερα τέρατα.

Κόσμε μου, σε κατηγορώ για την ελαφρότητα που υπάρχει, για τη δυσκολία εκεί που δε χρειάζεται, για την αυθαιρεσία να παίρνουμε, να ξεζουμίζουμε τον διπλανό μας και μετά με γεμάτη καρδιά να τον πετάμε. Και αν πονάμε λίγο θα είναι γι’ αυτόν, για τα μάτια του κόσμου, εσένα δηλαδή, προκειμένου αναίσθητους  να μη μας πούνε. Κόσμε μου, η αχαριστία έχει φτάσει στο αποκορύφωμά της. Η στεναχώρια έχει ξεπεράσει κάθε όριο και οι μόνοι υπεύθυνοι για τα προβλήματά μας είμαστε μόνο εμείς που τα δημιουργούμε κάποιες φορές για να έχουμε με κάτι να ασχολούμαστε, να έχουμε κάτι να αποτελεί αντικείμενο λύπησης προς το πρόσωπό μας.

Αντί να ασχολούμαστε με την ομορφιά σου ασχολούμαστε περισσότερο με την ασχήμια σου. Αντί να βρίσκουμε λόγους να χαμογελάμε, παραμένουμε σιωπηλοί και κλαμένοι και τόσο πολύ έχουμε κλάψει πια που δάκρυ δε μας έχει μείνει. Αντί να μυρίζουμε το λουλούδι κοιτάμε το αγκάθι του, αντί να απολαμβάνουμε μια αγκαλιά, προτιμάμε να μείνουμε στη χειραψία, δικαίωμα άνεσης κανένα να μη δώσουμε στον άλλον, παρά μόνο όταν η ανάγκη του μας χτυπήσει την πόρτα.

Στεναχωριέμαι, στεναχωριέμαι πολύ και πιο πολύ που κανείς δεν μπορεί να μου δώσει τις λύσεις που ζητώ γνωρίζοντας πως αυτές θα έρθουν όταν πια δε θα τις έχω καμία απολύτως ανάγκη. Κόσμε μου, αγάπα, ζήσε και ονειρέψου. Αυτά λείπουν, γι΄ αυτά αξίζει να παλέψεις. Και να θυμάσαι πως οι επαναστάτες μπορεί να ακούγονται επιπόλαιοι, αλλά είναι αυτοί που προσπαθούν πραγματικά να σε φτιάξουν!

 

iconimageedit_2_962τρρ4190252 — Εβελίνα

CLICK HER TO FIND OUT MORE.
COLUMNIST ON HAVEATEA.GR

 

 

HAVEATEA MAKES YOU ❤️ YOURSELF:

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s