Δεν ξέρω πολλά, μονάχα πως σ’αγαπώ. @haveatea.gr

cropped-imageedit_1_2562560018.png

b7e56c937f03121b03a4e142166fadfb.gif

 

cursor(2)imageedit_2_962τρρ4190252 — Εβελίνα

COLUMNIST ON HAVEATEA.GR

 

Αποφεύγω να ξέρω πολλά, γιατι έτσι προφυλάσσομαι. Δεν ξέρω λίγα, ξέρω μόνο όσα χρειάζομαι, αυτά που δεν μπορούν να καταλάβουν οι άλλοι γι’ αυτό δεν μπαίνω στη διαδικασία να τους τα εξηγήσω. Ξέρω πως θελω να μείνεις δίπλα μου, με την καρδιά σου να χτυπάει στους ρυθμούς μου, ξέρω πως δε θελω να αμφιβάλλεις για την απέραντη αγάπη μου, ξέρω πως αυτά που νιώθω τα θεωρώ πρωτόγνωρα, με τρελαίνουν, με κάνουν μια άλλη, ίσως και καλύτερη.

Ξέρω πως αν ραγίσεις θα σπάσω, πως αν πονέσεις θα κλάψω, πως αν γελάσεις ασυναίσθητα, θα χαμογελάσω. Ξέρω πως αν κάνεις να φύγεις, από εγωισμό και μόνο θα σε αφήσω αλλά θα σου τηλεφωνήσω, δε θα κρατηθώ, γιατί ξέρω επίσης πως δε θα επιτρέψω εγώ η ίδια να φύγεις από τη ζωή μου. Ξέρω πως είναι να λυγίζεις, πως είναι να νευριάζεις, τι σε κάνει πραγματικά να χαμογελάς. Είναι σαν να έχω πάρει με μαεστρία κάποιο πτυχίο που αφορά την ανατομία του κορμιού και της συμπεριφοράς σου.

Ξέρω πως τα συναισθήματα γυρνάνε με ένα οποιοδήποτε κλειδί της λησμονιάς γι’ αυτό τώρα φοβάμαι, πάντα φοβόμουν μη με αφήσεις. Ξέρω την πιο γλυκιά μου συντροφιά, την απομόνωση, που μου επιτρέπει να σε σκέφτομαι χωρίς να με βιάζει απολύτως τίποτε. Μόνο εγώ ξέρω τις ώρες που τρέχεις στο μυαλό μου και κανείς δεν μπορεί να νιώσει την ίδια απόλαυση και ούτε το θέλω. Μόνο εγώ ξέρω για σένα τόσα πράγματα, μόνο εγώ αποτέλεσα την εξαίρεση στον κανόνα σου και εγώ τι απ’ όλα αυτά να εξηγήσω στους υπολοίπους που με δάκρυα στα μάτια μου σε βωμολοχούν και εγώ έχω το κουράγιο να σε αγαπώ ακόμη περισσότερο;

Δεν ξέρω ούτε περισσότερα μαθηματικά από εσένα για να εξηγήσω τον έρωτα, να μετρήσω με αυθαιρεσία την αγάπη, αλλά ξέρω πως κάθε επόμενο αύριο μακριά σου, με τρομάζει. Ξέρω επίσης, πως στις επιτυχίες μου σε θέλω εκεί να μου κρατάς το χέρι, στις αποτυχίες μου να μου σκουπίζεις τα δάκρυα και να μου δίνεις δύναμη και στις φρίκες μου να μη λυγίζεις, να μη με παρεξηγείς σ’ αυτά που λέω, στις φρίκες μου εν ολίγοις θέλω να έχεις κουράγιο. Δεν ξέρω αν πραγματικά γνωρίζουν να αγαπούν οι άνθρωποι, αν μπορούν να αγαπήσουν τον ίδιο τον άνθρωπο και όχι την αγάπη που τους προσφέρει, δεν ξέρω γιατί είναι όλα τόσο μεταβαλλόμενα, δεν ξέρω αν ποτέ καταλάβεις τι είναι αυτό που νιώθουμε. Αλλά το θέμα δεν είναι να καταλάβεις.

Δεν ξέρω γιατί υποφέρουμε για τα πιο ασήμαντα πράγματα στη ζωή, γιατί ασχολούμαστε με τα μηνύματα που δεν έρχονται, ή με εκείνα που έρχονται και δεν είναι όπως τα θέλουμε. Δεν ξέρω γιατί έχουμε τη μανία να τα αναλύουμε όλα στο έπακρο αφού αυτή η διαδικασία στο τέλος μας στεναχωρεί, δεν ξέρω γιατί έχουμε τη συνήθεια να χάνουμε τη μαγεία, να δημιουργούμε προβλήματα εκεί που δεν υπάρχουν. Δε μ’ αρέσει τελικά να ξέρω, γιατί και αυτοί που τα ξέρουν τάχα μου όλα δεν ξέρουν απολύτως τίποτα. Βλέπεις και αυτά τα λίγα που ξέρω για εμάς δεν μπορώ να τα εξηγήσω. Όλα μοιάζουν ανεξήγητα γι’ αυτό βλέπεις είναι και τόσο περίεργα ωραία.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s