«Θα γυρίσω, στο υπόσχομαι.», είπες. @haveatea.gr

kpCTcq

f94780e3ec81e23b35b9ad4a202160e6

 

QsNDtj

Δυο ειδών αποστάσεις αντέχει η σχέση, εκείνη που χωρίζει τα δυο σώματα κι αυτή που χωρίζει τις ψυχές τους. Καλά, ίσως δεν τις αντέχει και τόσο, μα συμβιβάζεται μ’ αυτές. Για την πρώτη -αυτή των σωμάτων-, το πλάνο δείχνει εσένα κι εκείνον στο παράθυρο των δωματίων σας, να αναπολείτε τις στιγμές, να μετράτε αντίστροφα κάθε κίνηση του δείκτη στο ρολόι μέχρι να ξανά συναντηθείτε. Όσο για ΄κεινη των ψυχών, αυτή είναι που πονάει πιο πολύ από κάθε άλλη. Το πλάνο δε διστάζει να σας δείχνει μαζί, στον ίδιο καναπέ, σχεδόν αγκαλιά, εδώ και 2-3 ώρες, θαρρείς. Μα το μυαλό πετάει αλλού, η ψυχή δεν ανήκει εκεί που την καταδίκασες να δίνει το παρόν, έχει προ πολλού, πριν προλάβεις να την δεις.

Σχέση εξ’ αποστάσεως, -μπουμ-. Σου λέει κάτι αυτή η φράση; Ξεκίνησαν από τώρα να φτερουγίζουν οι πεταλούδες στο στομάχι σου; Την έχεις συναντήσει σε ρομαντικές ταινίες, έχεις ακούσει για αυτή και πιθανότατα την έχεις βιώσει. Εκεί που κρύβεται η λίγη παραπάνω μαγεία είναι στο αν κατάφερες να επιβιώσεις. Κι αν ακόμη τη βιώνεις, αν ακόμη αμφιβάλλεις για το αν θα βγεις «ζωντανή» -ψυχικά- απ’ όλο αυτό, κλείσε τα αυτιά σου και μην ακούς κανέναν. «Δεν υπάρχει σχέση εξ’ αποστάσεως.», «Δεν μπορεί να κρατήσει.». Τι ξέρουν αυτοί που δεν ξέρεις εσύ κάθε φορά που τον κοιτάς στα μάτια ξανά;

Θέλει κότσια να κρατήσεις την αγάπη με το μέρος σου, να γίνεις σύμμαχος κι όχι αντίπαλος της. -Μεταξύ μας- κανείς δεν την θέλει για αντίπαλο. Απαιτεί επιμονή κι όχι υπομονή. Η υπομονή κάπου χάνεται, μόλις συναντιέται και φλερτάρει για πρώτη φορά με τον εγωισμό. Δεν είναι εύκολο, θα το παραδεχθώ. Μα ούτε κι ακατόρθωτο. Τα δύσκολα σου άρεσαν, συνήθιζες να λες. Ορίστε, ερωτεύσου και χειρίσου το πιο δύσκολο παιχνίδι της αγάπης. Αυτό το μακριά που σου σκίζει την καρδιά στο άκουσμα του.

Οι αυταπάτες δεν αργούν να έρθουν, όταν ποθώ και δεν μπορώ να αγγίξω, όταν αγαπώ και δε μπορώ να το δείξω. Χτίζω σιγά-σιγά μια καθημερινότητα βασισμένη στην αυταπάτη πως είναι εκεί, δίπλα μου και με συντροφεύει. Ξυπνάμε μαζί, τρώμε μαζί, κοιμόμαστε μαζί. Ξυπνάω αργά το βράδυ, τρομαγμένη από το όνειρο που είδα μακριά του, του στέλνω αμέσως εκείνο το μήνυμα που έχω τόσο ανάγκη να λάβω πίσω. «Σ’αγαπώ» και όλα φτιάχνουν.

Έκλαψα πολλές φορές, ράγισα όταν είδα τα δάκρυα του λίγο πριν την στιγμή του αποχαιρετισμού. Ανήμπορη να κάνω κάτι, κάθε φορά που έβλεπα τα δάκρυα του μέσα από μια οθόνη και λίγα χρώματα. Αδύναμη όταν ένιωθα το κενό τα βράδια και δε μπορούσα να το καλύψω με ένα «Κατέβα κάτω, θέλω να σε δω.» Έκανε αμέτρητα χιλιόμετρα μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα για να με γευτεί μονάχα για λίγες ώρες. Του τα ανταπέδιδα πίσω κάθε φορά που πήγαινα μονάχα για να τον δω να πηγαίνει στις δουλειές του και να γυρίζει να ξαπλώνουμε μαζί.

Τίποτα δεν συγκρίνεται με εκείνη την αγκαλιά και εκείνο το φιλί που δίναμε κάθε πρώτη φορά που βρισκόμασταν. Τα δάκρυα κυλούσαν από χαρά κι εκείνος τα φιλούσε ένα-ένα. Τίποτα δεν έχει αλλάξει από τότε, τα συναισθήματα δυναμώνουν, τα χιλιόμετρα μηδενίσζονται. Εκείνη η υπόσχεση που έδωσες εκείνο το καλοκαίρι «θα ξανά έρθω, σου το ορκίζομαι» αυτή, αυτή κατέστρεψε κάθε λογική μου.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s