Τα παιδικά τα χρόνια δεν τα ξεχνώ ποτέ. @haveatea.gr

kpCTcq

41e8734db7afa18ea8885c3121640c3f.jpg

a-Gy5Z.gifΕκείνα τα χρόνια ήταν διαφορετικά. Διάβαζεις την φράση και πριν καλά-καλά φτάσεις έως την τελεία της, αναπολείς ήδη μια ανάμνηση που σου ‘ρθε στο μυαλό. Μια ανάμνηση από τα παιδικά σου χρόνια. Εκείνα τα χρόνια που ήταν ό, τι καλύτερο μπορούσε να σου συμβεί. Κι εγώ δε λέω, είμαι ακόμη παιδί. Κι εσύ είσαι ακόμη, ή τουλάχιστον έτσι νιώθεις. Αλλά τότε ήταν αλλιώς. Τότε υπήρχαν οι αλάνες. «Αλάνες.», το λες και γεμίζει το στόμα σου λαχτάρα και προσμονή, όπως τότε. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Τότε συνηθίζαμε να κανονίζουμε τις βόλτες μας, τότε, πέντε ακριβώς λεπτά πριν πραγματοποιηθούν. Εγώ πήγαινα κάτω απ’ το σπίτι της κολλητής και μαζί πηγαίναμε στον επόμενο. Κι αυτό ακολουθούσε σε πολλά-πολλά σπίτια ακόμη.

Θα μείνει χαραγμένο στη μνήμη μου ότι σχεδόν κάθε μέρα είχαμε την ίδια ώρα και το ίδιο μέρος συνάντησης. Εκείνο το κλασσικό κρυφτό και κυνηγητό στις 7 το απόγευμα. Φροντίζαμε δε, να μην προλάβει να νυχτώσει και πολύ, μα να ‘χει λίγο σκοτάδι, μη κοροϊδευόμαστε και μεταξύ μας. Δεν υπήρχε κανένας να με κρίνει τότε. Κανένας δεν ασχολούταν με το τι κάνει ο ένας και ο άλλος, τι ρούχα φοράει, τι χρώμα μαλλιά έχει, το πως μιλάει. Το μόνο που μας ένοιαζε τότε ήταν να βρεθούμε. Να βρεθούμε, να γίνουμε ομάδα και να παίξουμε. Όλοι μαζί, χωρίς δάχτυλα υψωμένα και παιδιά στη γωνία.

Ακόμη κι όταν τσακωνόμασταν, -πράγμα σπάνιο αφού ξεχειλίζαμε ευτυχία-,  φροντίζαμε να τα λέμε όλα εκείνη τη στιγμή, όσο ο άλλος ήταν μπροστά μας. Καμιά οθόνη και κανένα πλήκτρο δε μας εμπόδιζε να πούμε όσα θέλαμε. Δεν μπορώ να ξεχάσω φυσικά το καθιερωμένο, που έβγαιναν οι μανάδες στα μπαλκόνια και μας φώναζαν να πάμε σπίτι γιατί η ώρα ήταν περασμένη. Κλασσικά οι περισσότεροι κάναμε τα γλυκά μάτια για να καθίσουμε περισσότερο έξω, αφού περνούσαμε τόσο όμορφα. Ήταν τα καλύτερα χρόνια, δεν μας ένοιαζε τίποτα. Δεν μας ένοιαζε τίποτα και συνάμα μας ένοιαζαν τα πάντα. Όλα αθώα όμως, απονήρευτα. Δίχως δόλο και μίσος. Ούτε που ξέραμε τι σήμαιναν τέτοιες λέξεις, μόνο γελούσαμε καμιά φορά όταν τις ανέφερε η δασκάλα.

Περνάω που και που από εκείνες τις αλάνες που σύχναζα μικρή, ακόμη και τώρα. Κάθε φορά μοιάζει και πιο παράξενη σε εμένα. Δε βλέπω παιδιά να τρέχουν, να κρύβονται ή να παίζουν. Το μόνο που αντικρίζω είναι παιδιά και γονείς με κινητά. Η μαμά να τραβάει το παιδί και το παιδί τον φίλο του. Καμία αίσθηση παρέας, ελευθερίας, ξεγνοιασιάς. Καμία εκτίμηση του χώρου. Ό,τι θα έκαναν σπίτι τους, δεν χάνουν να το κάνουν ακόμη και στην πιο όμορφη αλάνα της πόλης τους. Τουλάχιστον εκεί, έχουν και κάτι να φωτογραφίσουν.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s