Τα καλύτερα έρχονται εκεί που δεν τα περιμένεις. @haveatea.gr

kpCTcq

5929b725e9efb0b414bb27e1d49a7ee9.jpgjfpJKQΌλοι μας λίγο πολύ έχουμε ακούσει αυτή την φράση. Λόγια βγαλμένα από τη ζωή λένε. Όλοι μας πολλές -απελπισμένες φορές- προσπαθήσαμε να πιστέψουμε σε αυτό και κοιτούσαμε γύρω μας με αγωνία πιστέυοντας πως αυτό το “κάτι παραπάνω” θα φτάσει από στιγμή σε στιγμή και θα συντρίψει την μίζερη καθημερινότητα μας δημιουργώντας έναν μεγάλο έρωτα. Ναι, πολύ ωραία θα ήταν. Στο τέλος μιας σαπουνόπερας ή στην αρχή ενός δράματος. Αλλά η αλήθεια είναι πως οι πιθανότητες σου να πετύχεις το τζόκερ είναι περισσότερες.

Και κάπως έτσι λοιπόν, σκύβουμε και πάλι με απαισιοδοξία το κεφάλι λέγοντας : ναι, σιγά, σε μένα θα συμβεί; . Και συνεχίζουμε με απάθεια να πίνουμε τον καφέ ή το ποτό μας, αλλάζοντας θέμα συζήτησης με το συναίσθημα του ‘forever single’ να νικά για άλλη μια φορά το χαμόγελο μας. Πολλές φορές αναρωτιόμουν πως και γιατί συμβαίνει σε όλους τους υπόλοιπους μα όχι σε εμένα. Τι παραπάνω κάνουν και κερδίζουν τον έρωτα σαν παιχνιδάκι της πλάκας. Κι η απάντηση σε κάθε μου ερώτηση ήταν  η ίδια : Σταμάτα να το κυνηγάς και θα έρθει από εκεί που δεν το περιμένεις.

Το πήρα απόφαση και εγώ λοιπόν και συνέχισα να ζω βυθισμένη στην ρουτίνα της καθημερινότητας μου -που μετά από δύο χρόνια μοναξιάς έμοιαζε συνήθεια-. Το σπίτι ήταν το αγαπημένο μου μέρος και δεν το αποχωριζόμουν αν δεν υπήρχε λόγος που να περιέχει δουλειά ή αλκοόλ. Ακόμη και ο σκύλος μου δυσανασχετούσε κάθε φορά που καταλάβαινε πως ακόμη ένα βράδυ θα το περάσουμε στον καναπέ οι δυο μας.

-ΠΡΟΣΟΧΗ(!) ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ ΕΜΠΕΙΡΙΑΣ-

Ένα κλασικό τηλεφώνημα της κολλητής μου με προσκαλεί στο σπίτι της να δω τον αδερφό της που μόλις μετακόμισε στην πόλη μας. Η μεγάλη μου αδυναμία στον αδερφό της με έκανε να φτάσω εκεί σε λίγα μόλις λεπτά. Μπαίνοντας στο σπίτι, τρέχω να χωθώ στην αγκαλιά του με τόση χαρά που σκοντάφτω σε μία φιγούρα που δεν είχα παρατηρήσει καν ότι υπήρχε στο χώρο.  Κάτι που μου κάνει εντύπωση διότι το ύψος του κοντέυει τα δυο μέτρα όπως συνειδητοποιώ από το πάτωμα όπου βρίσκομαι. Ήταν ο  κολλητός του. Σηκώνομαι με γρήγορες κινήσεις και δίνω με ντροπή το χέρι μου να συστήθω προσπαθώντας να ξεχάσω την γελοία είσοδο που μόλις είχα κάνει. Αντικρίζω δυο σκούρα μπλε μάτια να με κοιτάνε με έκπληξη και ένα υπέροχο χαμόγελο να μου απαντά. Για κάποια στιγμή νόμισα πως άκουγα τους χτύπους της καρδιάς μου να αυξάνονται επικίνδυνα. Μπορεί και να κρατούσα την αναπνοή μου. Δεν θυμάμαι. Τα επόμενα λεπτά παρατηρούσα απλώς την συζήτηση τους για κάποια θέματα και έπιασα τον εαυτό μου να κοιτά εκστασιασμένη τις μικρές κινήσεις του. Δεν χρειάστηκε μεγάλη προσπάθεια να καταλάβω πως το ίδιο συνέβαινε και από την πλευρά του. Οι επόμενες ώρες πέρασαν πολύ γρήγορα, γεμάτες συζητήσεις και γέλια. Είχε έρθει η ώρα να φύγω. Θα τα πούμε αύριο έτσι; Ήταν η φράση που με έκανε να χαμογελάσω με άπλετη ευχαρίστηση γνέφοντας του το “ναι” μου. Κλείνοντας την πόρτα πίσω μου ήξερα πως αυτό ήταν το ‘καλύτερο’ μου χωρίς καμία αμφιβολία για αυτό.  

Κι ύστερα απ’ όλο αυτό είμαι από τους πρώτους ανθρώπους που πιστεύουν πως, ναι, τα καλύτερα έρχονται από εκεί που δεν το περιμένεις. Από εκεί που πας απροετοίμαστος, αυθόρμητος. Για όλους υπάρχει εκείνο το “καλύτερο” που παλεύουν να βρουν εκεί έξω. Για όλους. Ίσως και να ‘ναι λίγα παραπάνω χιλιόμετρα μακριά τους και να αδυνατούν ακόμη να το βρουν. Ίσως πάλι και να ‘ναι ακριβώς δίπλα τους και να μην θέλουν να το δουν.

#cheerstolove

@Σήλια.

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s