Εγώ κι οι κρίσεις πανικού μου. @haveatea.gr

kpCTcq

d267421d501715f4242b9032f5f5d9f2.jpgIBL4jKΠρώτο κουδούνι… Δεύτερο… Τρίτο… Φώτα. Η παράσταση θα ξεκινήσει σε λίγο.

Πάρε θέση, κόσμε, και ετοιμάσου για την παράσταση. Τι; Θεατής; Φυσικά και όχι. Σήμερα είσαι εσύ ο πρωταγωνιστής. Μόλις σωπάσουν όλοι και απλωθεί σκοτάδι, οι προβολείς θα πέσουν πάνω σε ‘σένα και ‘μένα. Σε εμάς…

Σε εμάς που οι ευθύνες μας στοχεύουν και η λύπη τρυπά -οικεία πλέον- τη σάρκα μας σαν σφαίρα. Σε εμάς, τα ξοδεμμένα νιάτα που είδαν νωρίς την αλήθεια. Το ξέρω ότι είμαστε πολλοί. Αν έχεις μεγαλώσει με τα λίγα, αν ο δρόμος σου έμαθε περισσότερα από ό,τι το σχολείο, αν οι κρίσεις πανικού και η κατάθλιψη σου χτύπησαν από νωρίς την πόρτα, αν σου έχουν προσφέρει φαρμακευτική αγωγή, τότε ξέρεις ακριβώς για τι πράγμα μιλάω.

Θα μπορούσα να κάνω μία κοινότυπη εισαγωγή για την άρρωστή μας κοινωνία και για το πώς αυτή ζει και τρέφεται μέσα από τον ίδιο της το σαδισμό. Θα μπορούσα να μιλήσω για τη λατρεία της να μας μαστιγώνει, να μας χειραγωγεί και να μας χωρίζει σε κάστες (Μόνο που αυτός είναι όρος της Ανατολής. Εδώ είμαστε Δύση, κυρίες και κύριοι…). Παρόλα ταύτα θα παραγκωνίσω αυτόν τον παράγοντα και θα επικεντρωθώ σε εμάς.

Άνθρωποι σαν εμάς έχουν κουβαλήσει μεγάλα βάρη -ίσως οικογένειες ολόκληρες- στην πλάτη τους και μικρούς αριθμούς στην ηλικία τους. Είμαστε τα άτομα εκείνα που νοιάστηκαν για τη γνώμη των άλλων, έγιναν ρεζίλι στο δημοτικό, ήταν πάντα οι “καινούριοι” σε έναν τόπο. Είμαστε οι απροσάρμοστοι και οι διαφορετικοί… Είμαστε τα θύματα του νέου πολιτισμού, με μία μοντέρνα πάθηση. Γιατί πολλοί βρίσκουν “αρτιστίκ” την κατάθλιψη. Δεν τους αδικώ, οι μεγαλύτεροι καλλιτέχνες, εξάλλου, ήταν μανιοκαταθλιπτικοί. Πιστεύουν ότι κάτι τέτοιο σε κάνει Van Gogh ή Edvard Munch του σύγχρονου δυτικού κόσμου.

Αλλά μόνο εμείς ξέρουμε πώς είναι να ξαπλώνεις σε μία λίμνη δακρύων, επειδή απλά δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς και όλα να σου φαίνονται μάταια. Αυτός ο χαρακτηριστικός κόμπος στο λαιμό είναι ο πιο σταθερός σύντροφός μας και η συνουσία μας οι λιγμοί και τα δάκρυα στο μαξιλάρι. Κάποιοι από εμάς σκεφτόμαστε πώς θα ήταν ο κόσμος χωρίς εμάς, άλλοι γλυκοκοιτάζουμε το Astor.

Έπειτα ο κόσμος προχωράει και εμείς πάμε πίσω. Φρικάρουμε και τρελαινόμαστε. Οι παλάμες αρχίζουν να ιδρώνουν, τα χείλη μουδιάζουν και η καρδιά τρέχει σαν αγωνιστικό στην Παραλιακή το ξημέρωμα. Η ανάσα κόβεται και η ψυχραιμία είναι πια παρελθόν. Νιώθουμε ότι θα εγκαταλείψουμε, αλλά πάντα τα καταφέρνουμε. Και ύστερα φτου κι απ’ την αρχή… Όποιος δεν το έχει βιώσει μας λέει υπερβολικούς. Κρίσεις πανικού, μας είπαν… Πάρε αυτό το χαπάκι να το ξεπεράσεις.

Και έτσι αυτό το μικρό χημικό μείγμα έγινε η ρουτίνα μας. Η δική μας ευκαιρία για να ζήσουμε το “νορμάλ”. Η σεροτονίνη μας παίρνει τα πάνω της και ο κόμπος στο λαιμό εξαφανίζεται. Δεν θέλουμε πλέον να ξεσπάσουμε σε τίποτα και για τίποτα και η ζωή αίφνης είναι ωραία.

Χάπια; Μα τι πράγματα είναι αυτά; Τόσο μικρό παιδί; Ανοησία σου, μικρό, αφελές πλάσμα που δεν ξέρεις το καλό σου. Ρίχ’το στους ευτελείς πόθους, νιώσε ελεύθερος όπως σε θέλουν. Βίωσε την ίδια ζάλη και το ίδιο μούδιασμα, αυτή τη φορά ξέροντας πως είναι απλά μία ευχάριστη παραίσθηση. Φέρσου λίγο σαν Δυτικός νέος, ξόδεψε τα λεφτά του μπαμπά για μια ψεύτικη αναγνώριση. Είσαι μικρός για να έχεις κατάθλιψη, οι ορμόνες φταίνε.

Και τα κόβουμε τα χάπια. Και βυθιζόμαστε στο άπειρο επίγειο, θνητό σκότος. Είναι ωραία εδώ στην Κόλαση. Είμαστε μικροί για να έχουμε κατάθλιψη και να παθαίνουμε κρίσεις πανικού. Τώρα πλέον μπορούμε να είμαστε μονίμως μουδιασμένοι, να ζούμε για αυτά που μας σκοτώνουν. Επιτέλους μπορούμε να γίνουμε φυσιολογικοί.

Ζήτω!

Χειροκρότημα. Αυλαία.

Τέλος.

@Μαρία.

 

 

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s