Ο πεντάμορφος και το τέρας. #lovestoryno1 @haveatea.gr

kpCTcq924f39dd16a45e9d604a21ec1c2f8a2e.jpgQsNDtjΤα βήματα του ανάλαφρα και αθόρυβα βάραιναν τον παγωμένο πεζόδρομο. Λίγο πριν καταρρεύσει φτάνει στην πόρτα του σπιτιού του. Τα αμέτρητων χρόνων σκαλοπάτια ήταν αδύνατον να τα διαβεί, αφού μπροστά στα μεθυσμένα του μάτια φάνταζαν αναρίθμητα.

Οι τοίχοι του σπιτιού του άσπροι, βρώμικοι, ένας σάπιος καναπές στην μία γωνία και ένα στρώμα στην άλλη με ένα σεντόνι πρόχειρα ριγμένο. Απέναντι στον πιο μεγάλο τοίχο του σπιτιού βρίσκονταν ένας ολόσωμος καθρέφτης, τον λάτρευε, στέκονταν ώρες μπροστά του και καμάρωνε την κατάντια του. Ύστερα άρχιζε τον μονόλογο της κακομοιριάς και της μιζέριας, γελούσε ειρωνικά και έλεγε καυστικά στη μορφή του που αντικατοπτρίζονταν στον καθρέφτη «είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος για να γράψω το δικό μου βιβλίο… Το οποίο θα λέγεται {πώς να γίνεις αποτυχημένος σε μόνο λίγα βήματα}» Τελείωνε και αμέσως ξεσπούσε σε λυγμούς.

Εκείνη τον προσέλκυε σαν μαγνήτης. Εκείνος καταδικασμένος από τα λάθη του και στη χειρότερη εγκλωβισμένος μέσα σε αυτά. Κάθισαν στο πολυπληθέστερο σημείο της πόλης δίχως να τους νοιάζει η βοή που τους περιτριγύριζε. Εκείνη γεμάτη περιέργεια και ενδιαφέρον για εκείνον τον ρώτησε τι αγαπάει περισσότερο. Δίχως δεύτερη σκέψη της απάντησε «η βροχή», τον κοίταξε απορημένη και εκείνος συνέχισε λέγοντας… «Η βροχή είναι η μόνη που με συντροφεύει σε αυτό το μέρος. Χτυπάει δυνατά το τζάμι του παραθύρου μου προσπαθώντας να κάνει αισθητή την παρουσία της, με χαλαρώνει και έτσι τα βράδια κοιμάμαι λίγο πιο ήσυχος. Οι σταγόνες της σκορπίζουν στα κάγκελα του μπαλκονιού μου με τέτοιο τρόπο που φαίνεται να μου εκμυστηρεύονται τα μυστικά τους. Το άρωμα της είναι τουλάχιστον σαγηνευτικό, μου φέρνει εικόνες στο μυαλό, εικόνες ανέμελες που θυμίζουν την παιδική μου ηλικία…»

Εκείνη χάθηκε στο βλέμμα του, σώπασε… Δεν μπορούσε να φανταστεί τι σκεφτόταν, μα ήξερε γιατί βρισκόταν σε εκείνη την πόλη αυτός ο άνθρωπος. Εκείνος καθισμένος στον σάπιο καναπέ του και εκείνη στη μέση της σκηνής λίγο πριν αρχίσει η παράσταση. Εκείνος να σκέφτεται αν είναι πραγματική οντότητα ή ένα όμορφο τέρας που η φαντασία του έπλασε και ερωτεύτηκε, εκείνη σκεφτόταν αν η τρέλα του είναι αγαθή ή επικίνδυνη.

Δεν άντεχε άλλο έπρεπε να σιγουρευτεί ότι είναι αληθινή ύπαρξη, έπρεπε να σιγουρευτεί ότι το μυαλό του δεν έπαιζε περίεργα παιχνίδια. Πήγε στο θέατρο και αυτό που αντίκρισε πάνω στο σανίδι ήταν πέρα για πέρα αληθοφανές. Πάλευε μονάχος πάνω στη σκηνή. Η μορφή της από την άλλη έμοιαζε μαγική στα μάτια του. «Θεέ μου», ψέλλισε. «Αυτή η γυναίκα μπορεί όντως να είναι τέρας -αν όχι της φαντασίας μου-. Υποκρίνεται τόσο καλά. Αλλάζει πρόσωπα και εκφράσεις μέσα σε λίγη ώρα, είναι θαυμάσια στο να παριστάνει κάτι το οποίο δεν είναι. Κι αν με έχει πλανέψει ένας ξένος άνθρωπος στη τελική; Δεν δίνω μία για το που θα με πάει.»

@Μίνα.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s