Δεν αρκεί να αγαπά μόνο ο ένας. @haveatea.gr

kpCTcq

cedd52dec329fb70e54f1daaa8ee099bjfpJKQΚαι έρχεται εκείνη η φορτισμένη στιγμή που έχω τόσα να πω. Τόσα πολλά, που δεν μπορώ να τα βάλω σε καμία σειρά, σε καμία τάξη στο μυαλό μου. Θέλει δύναμη, θέλει θάρρος και επιμονή. Θέλει να ‘χεις την αντοχή να πάρεις πια τις πιο βαθιές ανάσες σου και να ξεστομίσεις όλα όσα σε βασανίζουν. Εκείνοι που πρέπει να μ’ ακούσουν, εκείνοι που αποτελούν αιτία για ό, τι με βασανίζει, μπορεί να μην θέλουν να μάθουν. Ούτε να ακούσουν, να γνωρίζουν. Μα πρέπει να μιλήσω σε κάποιον άλλον πέρα από τον εαυτό μου στον καθρέφτη.

Πρέπει να τα πω, με τον οποιονδήποτε τρόπο. Είτε φωναχτά, είτε ψυθιριστά, είτε γραπτά. Πρέπει κάπως να φύγουν από μέσα μου, γιατί οι ελπίδες επιστροφής έχουν τελειώσει. Σβήσανε και αυτές μαζί με τα χιλιόμετρα που άφηνα πίσω μου καθώς έλεγα το τελευταίο ‘φεύγω’. Παίρνοντας μαζί μου μια βαλίτσα και πολλά σπασμένα κομμάτια. Κομμάτια που προσπάθησα , και ακόμη προσπαθώ να ενώσω.

Μα δεν χρειάζεται δεν έχει πια νόημα, έτσι δεν είναι; Έχει περάσει καιρός. Αρκετός για να θερίσει όσα άφησαν άλλοι στη μέση. Μα δεν πρόλαβα. Δεν με άφησαν. Με έδιωξαν με τον τρόπο τους. Χωρίς κουβέντες και ψεύτικες αγκαλιές. Κι εγώ δεν μίλησα. Δεν έβρισκα τις λέξεις να αρχίσω. Και το άφησα. Προσπάθησα πολύ να μην το σκέφτομαι, να μην το συζητάω, να γεμίζω τις ώρες μου με παρέες και νέο κόσμο, με παγωμένα χαμόγελα.

Σκέφτηκα πως κάθε αρχή και δύσκολη. Θα περάσει είπα. Άλλωστε όλα περνάνε, έτσι δεν είναι; Ο χρόνος θα κλείσει τις πληγές μία προς μία, σκεφτόμουν. Μα έκανα λάθος. Ο δικός μου χρόνος μόνο πίεζε και άνοιγε ολοένα και πιο πολύ τις πληγές μου. Δίχως να μου αφήνει περιθώρια. Το τέλος δεν άργησε να έρθει. Και εγώ με τον οποιοδήποτε τρόπο θα τα πω. Θα πω όλα όσα δεν ήθελα τότε να ξέρουν. Όλα όσα μπορεί να μην μάθουν και ποτέ. Κατέληξα λοιπόν, όσες φορές κι αν με κατηγόρησα, ξανά και ξανά, πως ο δυνατός δεν είναι αυτός που φεύγει πρώτος με μεγάλη έξοδο. Αλλά αυτός που μένει και πασχίζει να σώσει το τίποτα από τα σπασμένα. Που συνεχίζει να επιμένει, να αναμένει και να ελπίζει πως όλα μπορούν να φτιάξουν.

Μα πώς να φτιάξουν τα πράγματα όταν αγαπά μόνο ο ένας; Γιατί εγώ.. εγώ την αγάπη που ήθελες, είχα να σου την δώσω. Τόση και άλλη τόση να γεμίζει κάθε μέρα τα εγωιστικά σου κενά. Αλλά δεν την δέχτηκες ποτέ. Σε πνίξανε βλέπεις και εσένα οι φόβοι σου, μην τυχόν και δει κανείς πως πίσω από αυτό τον δυνατό άνθρωπο κρύβεται ένας άνδρας με συναισθήματα. Μα το να αγαπάς σε κάνει μοναδικό στα μάτια των άλλων. Γιατί δεν φτάνει να θέλεις αλλά και να μπορείς να νιώσεις. Η ικανότητα σου να αγαπάς, ίσως και να σε κάνει τον πιο ξεχωριστό σε όλους εκείνους. Και εγώ σπαταλούσα ξανά και ξανά κάθε σταγόνα του εγωισμού μου, μηδενίζοντας μονίμως τα χιλιόμετρα που μας χώριζαν για να σε βλέπω να γελάς.

Δεν σε κατηγορώ, ως εκεί μπόρεσες. Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι μισοί, υπάρχουν και αυτοί που γεννήθηκαν ολόκληροι, μου έλεγες. Ζήσε λοιπόν ολόκληρος και βρες την ευτυχία σου παρέα με το εγώ σου. Γιατί εγώ απόψε τελέιωσα. Και δεν θα ξαναδείς τα μάτια μου στο πλήθος να δακρύζουν από αγάπη και έρωτα. Γιατί εγώ έπαιξα κι ας έχασα. Γιατί εγώ είμαι από εκείνους που θα ψάχνεις. Από εκείνους που φαντάζουν ιδανικοί, εκείνους τους λίγους, που θα ζηλεύεις. Μα τότε θα ‘ναι αργά. Δεν θα υπάρχει πια ούτε ξεθωριασμένη η εικόνα σου μέσα μου, και όσο και αν το άργησα, στα είπα όλα. Και ας μην είσαι εδώ να τα ακούσεις. Δεν ορίζει το τέλος ο θόρυβος, αλλά η σιωπή.

 #cheerstolove

@Σήλια.

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s