Big girls cry. @haveatea.gr

kpCTcq

44b760f3eeb33ae545b2c14b4590cb01.jpg43QjKdΑπόψε δεν χωράνε αγάπες κι έρωτες στο μυαλό μου. Δεν το βαστάει τέτοιο βάρος η ψυχή μου, ξέρεις. Ξέρεις, κι εσύ που μ’ έχεις ακούσει στις πιο εξωστρεφείς τάσεις μου να σου εκμυστηρεύομαι πράγματα που ούτε με τον εαυτό μου δεν είχα προλάβει να μοιραστώ. Ξέρεις κι εσύ που με έκανες να νιώθω έτσι, που μάντεψες το βάρος που μου φόρτωσες, που έκανες κάπου κάποτε πως δεν το είδες, πως το παράτησες εκεί κατά λάθος, πως έφυγες τυχαία-μακριά κατά πάθος.

Δεν έχει μαθήματα για απόψε, μόνο παθήματα. Άλλωστε πόσα να ορίσουμε και πόσα να θεωρήσουμε ακόμη; Για πόσο ακόμη θα παριστάνουμε τους παντογνώστες, τους τέλειους, τους άθικτους, τους αιώνιους αισθηματίες;  Πόσο μακριά μπορούμε πια να φτάσουμε από την πράξη; Όλοι πονάμε, όλοι κλαίμε. Ακόμη κι εσένα που αρνείσαι να το παραδεχθείς, κάπου, κάποτε σου έριξε μια κλεφτή ματιά το φεγγάρι και σε είδε, μα δεν σε πρόδωσε. Για όλους φυλάει ιστορικό, για όλους ξέρει, για όλους ακούει.

Άλλοτε γελάει κι άλλοτε κλαίει μαζί μας. Βλέπεις αυτό που εμείς φανταζόμαστε, αυτό που επιδιώκουμε να ονειρευτούμε, εκείνο το ‘χει ετοιμοπαράδοτο μπροστά στα μάτια του. «Που να ‘ναι;» «Τι να κάνει άραγε τώρα;», αναρωτιόμαστε και βασανίζουμε αβίαστα τον ίδιο μας τον εαυτό, σχεδόν σίγουροι πως θα λάβουμε κάποια απάντηση. Κι αυτό γελάει, γιατί ξέρει, γιατί βλέπει πως από την άλλη πλευρά αναπάντητα ερωτήματα κινούνται στην ατμόσφαιρα. Κι αυτό κλαίει, γιατί βλέπει, γιατί καταλαβαίνει πόσο τσάμπα ξοδεύουμε κάθε παραπάνω δάκρυ μας γι’ αυτό που αντικρίζει το ίδιο κατάματα.

Έξω βρέχει. Κι αν ανοίξεις το παράθυρο σου θα δεις πως μάταια συνεχίζεις να διαβάζεις –  η βροχή δεν έχει φτάσει ακόμη σε εσένα. Ίσως δεν είσαι ακόμη έτοιμος να τη δεχτείς. Ίσως και να μην την εκτιμήσεις έτσι όπως της αρμόζει. Κλείσου στο καβούκι σου και χάζεψε την στα ζεστά. Μόνον έτσι έμαθες, μόνον έτσι αντέχεις. Έχτισες καλά τα τείχη σου σε ό, τι σε πονά. Δεν αφήνεις πια να περάσει ούτε ανάσα χωρίς τη θέληση σου.

Δεν έμαθες και ποτέ σου να ζεις από τα λάθη σου. Δεν έμαθες να πηγαίνεις κόντρα σε ό, τι η μοίρα αποκαλεί πόνο. Δεν έμαθες να εκδικείσαι, έμαθες να σκύβεις το κεφάλι και να υπομένεις. Και -άντε- στην καλύτερη να κλείνεσαι στο καβούκι σου και να θαρρείς πως είσαι πια δυνατός. Μάθε πως η βροχή θα σε καταβρέξει, θα σε παγώσει, θα σε αποδυναμώσει, αλλά θα σε μάθει να αντέχεις. Μάθε πως οι πληγές που τόσο φοβάσαι να αντικρίσεις πια, θα σε ταπεινώσουν, θα σε χτυπήσουν ξανά και ξανά, θα σε εκμεταλλευτούν, μα θα σε σκληρύνουν. Κι άλλο; Κι άλλο. Ποτέ δεν είσαι αρκετά σκληρός γι’ αυτόν τον κόσμο. Ποτέ δεν είσαι «αρκετός» γι’ αυτόν τον κόσμο, μην το ξεχνάς.

@Νάσια.

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s