Γεννήθηκα για να δημιουργώ. #art @haveatea.gr

kpCTcq8544842f11742b2b84dd4467e9f8f236.jpgIBL4jK
Προσοχη (!) Τα παρακατω δεν αποτελουν προϊον μυθοπλασιας.
Οποιαδηποτε ομοιοτητα με προσωπα και καταστασεις δεν ειναι -καθολου τυχαια.-

Για ακόμη μια μέρα, έπεσα σε μία ακόμη λούπα απογοήτευσης στην προσπάθειά μου να τοποθετήσω σε σειρά τις λέξεις μου. Σύνηθες φαινόμενο. Όλοι κάποια στιγμή έχουμε φτάσει σε δημιουργικό αδιέξοδο. Η έμπνευση φαίνεται μακρινός παλιός φίλος και εμείς καθόμαστε και αναρωτιόμαστε αν αξίζουμε κάτι και αν όντως θα μπορέσουμε ποτέ ξανά να βρούμε τροφή για την τέχνη μας.

Έτσι ζήτησα από ανθρώπους να μου απαντήσουν σε μία μόνο ερώτηση: Τι σε εμπνέει; Ερωτήθηκαν εικαστικοί, αθλητές, χορεύτριες, μουσικοί. Οι απαντήσεις ήταν ποικίλες και ταυτόσημες με τον καθένα μας ξεχωριστά. Δεν είμαστε λίγοι οι άνθρωποι που εμπνεόμαστε από τον ατελείωτο καμβά της φύσης, από τη μήτρα της δημιουργίας. Κάποιος μπορεί να εμπνευστεί, να κάνει τέχνη από την συλλογικότητα των μυρμηγκιών καθώς το ένστικτό τους τούς ωθεί να κατασπαράξουν ένα μεγαλύτερο έντομο, το οποίο χαροπαλεύει. Γιατί αυτή είναι η πάλη του «μικρού», ο διαρκής αγώνας επιβίωσης πριν από ένα άδοξο τέλος.

Από τις βασικότερες πηγές έμπνευσης δεν θα μπορούσε να λείπει ο πατέρας των συναισθημάτων: ο έρωτας. Εκείνες οι πεταλούδες που εκπνέουν λάβα και κάνουν το στομάχι ένα παράρτημα της κόλασης στον παράδεισο. Μας κάνει να ζωγραφίζουμε με χρώματα, εκεί που κάθε πινελιά είναι μαύρη. Γράφεις κομμάτια μουσικής και οι νότες πετούν πάνω από το χαρτί. Ποτέ δε λείπει, από την άλλη, κάθε αρνητική σκέψη, κάθε πικραμένο μας συναίσθημα. Ο πόνος και ο θυμός, εκείνο το αέναο «γιατί», αποτελούσε πάντα μία έκρηξη. Ελάχιστοι είναι αυτοί οι οποίοι μπορούν να δημιουργήσουν όταν είναι χαρούμενοι. Αυτή είναι μία παρήγορη σκέψη για όσους είμαστε ένα με αυτό το αίσθημα. Χρειαζόμαστε μια σανίδα σωτηρίας και μέσω της τέχνης μας μένουμε πάνω από την επιφάνεια. Αλλιώς η άβυσσος είναι κάτω και μας περιμένει.

Όλοι μπορούμε και όλοι κάνουμε τέχνη. Γιατί όλοι εμπνεόμαστε από κάτι. «Από τα πάντα και απ’ το τίποτα» όπως είπε ένας από τους ερωτηθέντες μουσικούς. Πάντα υπάρχει αυτό που μας ωθεί να προχωρήσουμε και να σπρώξουμε τον εαυτό μας στα άκρα, να σπάσουμε όλα μας τα κόκκαλα, αλλά να απολαύσουμε κάθε στιγμή. Γιατί το αισθητικό αποτέλεσμα, η ενέργεια που εμποτίζει το αίμα μας, αυτό που ξέρουμε ότι μπορούμε να φτάσουμε, είναι εθιστικό πέρα από κάθε ουσία. Η διαδικασία, όμως, επίπονη και εμείς σαδιστές που είμαστε πρόθυμοι να το υποστούμε.

Ας μην μπερδευόμαστε, η τέχνη δεν είναι πάντα αισθητικά όμορφη, ούτε φτιαγμένη για να δημοσιοποιείται πάντα. Το νόημα ανακαλύπτεται τη στιγμή που η ψυχή μας αποτυπώνεται σε λέξεις, νότες, πινελιές κινήσεις… Όταν ο ιδρώτας ή τα δάκρυα κυλούν στο πρόσωπο και η ψυχή σου αγαλιάζει. Είναι το προσωπικό μας είδος εξομολόγησης, η δική μας απόκρυφη πίστη. Η τέχνη μας είναι σαν τις ανθρώπινες σχέσεις: όσο είμαστε κοντά της, είναι η παντοτινή μας ερωμένη. Αν όμως τη φοβηθούμε, αυτή απομακρύνεται και νιώθουμε ανήμποροι να την κάνουμε ξανά δική μας.

Η δημιουργία σε οποιαδήποτε μορφή της είναι η φωνή που θέλουμε να εξαπλώσουμε σαν ωστικό κύμα στον κόσμο. Καθώς κάνουμε έρωτα με την τέχνη μας, μεταφερόμαστε στο δικό μας σύμπαν, μακριά από αυτούς που μας θέλουν αλλιώς. Η δημιουργία είναι ο δικός μας σάκος πυγμαχίας. Είναι πάντα εκεί και δέχεται τα πάντα. Πονά όσο πονάμε, νιώθει όσα νιώθουμε και πάντα είναι εκεί και καταλαβαίνει. Κι αυτό γιατί η τέχνη είναι η ανάσα και η ψυχή μας. Είναι ο ίδιος μας ο εαυτός.

@Μαρία.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s