Εμείς οι δεσμοφοβικοί. @haveatea.gr

kpCTcq

e6e524c86939c5c99f9c616a788d2b76jfpJKQΑνέκαθεν είχα μια μικρή αδυναμία στα ‘σύνολα’. Μαθηματικά, αριθμητικά, μουσικά ακόμη και ανθρώπινα. Σαν παιδί και εγώ, χώριζα τα πάντα σε κατηγορίες για να μπορώ να βάλω το μυαλό μου σε μια τάξη. Δυσκολευόμουν ιδιαίτερα να καταλάβω τους ανθρώπους. Τόσο περίεργα όντα. Τόσες μικρές και ξεχωριστές λεπτομέρειες στον καθένα, που έκαναν τις προσωπικότητές τους πιο πολύπλοκες.

Υπήρχαν οι ευαίσθητοι, οι σκληροί, οι κοινωνικοί, οι μοναχικοί, οι ειλικρινείς, οι ψεύτες, οι μπερδεμένοι, οι ονειροπόλοι, ακόμη και οι κακοί. Έλεγα πως με το πέρασμα των χρόνων θα βρω σε ποια κατηγορία ανήκω, αλλά δεν έμοιαζα πλήρως με καμία. Ήμουν όλες από λίγο και καμία πιο πολύ. Μεγάλωσα αρκετά για να αρχίσω να βλέπω τις κατηγορίες να πολλαπλασιάζονται. Και κάπου εκεί άρχισα να τους αναγνωρίζω.

Άνηκα στους ανθρώπους που ήταν δύσκολοι. Θα μπορούσες να τους πεις και ιδιόρυθμους. Ίσως και μπερδεμένους. Δεν έβρισκα ποτέ το σωστό χαρακτηρισμό για την ράτσα τους. Ήταν αθεράπευτα νευρικοί, αγχωμένοι και κλειδωμένοι στον κόσμο τους. Δεν μιλούσαν πολύ για τον πραγματικό εαυτό τους. Μα έβλεπες στα μάτια τους πως κάπου-κάπου χάνονται στις σκοτεινιασμένες σκέψεις τους. Μου κινούσαν τόσο πολύ την περιέργεια που προσπαθούσα μονίμως να μεταφράσω ακόμη και τις κινήσεις τους. Άρχισα να ζηλεύω τα τεράστια τείχη που ύψωναν γύρω από το εγώ τους κάθε φορά που πήγαινε άνθρωπος να πλησιάσει. Ήταν παθιασμένοι με τη ζωή, και έφτανε μια τους φράση για να σε κάνει να δεις τα πράγματα με αισιοδοξία. Αισθανόσουν την δύναμη τους να εκρήγνυται μέσα σε κάθε τους βήμα.

Αναρωτιόσουν πως μπορεί στα αλήθεια να υπάρχουν άνθρωποι τόσο άτρωτοι. Τόσο μοναδικά ολοκληρωμένοι. Άνθρωποι που μπορούν να βάλουν φωτιές με ένας τους μόνο νεύμα. Προσωπικότητες που ξεχωρίζεις μέσα στο πλήθος με ένα μόνο βλέμμα. Άτομα με έναν και μοναδικό εχθρό, το εγώ τους. Μόνο ένα πράγμα τους φοβίζει σε αυτό τον κόσμο. Η αγάπη. Σε κάθε άκουσμα της έτρεμαν από φόβο και τους έβλεπες να γίνονται καπνός. Ακόμη και όταν βρισκόταν ένας να τους αγαπήσει του έκλειναν την πόρτα χωρίς πολλά- πολλά. Κάθε φορά που κάποιος πάταγε την κόκκινη γραμμή τους, καιγόταν, χωρίς δεύτερες σκέψεις και περιττά λόγια. Αυτοί οι άνθρωποι φεύγουν πριν καν το ρολόι χτυπήσει 00:00’.

Και τότε κατάλαβα. Είχα φτάσει τόσο κοντά. Ήταν ξεκάθαρο πια. Είχα γίνει μια από εκείνους. Αυτούς που αποκαλούν <συναισθηματικά κατεστραμμένους». Αυτούς που το βάζουν στα πόδια μόλις η αγκαλιά σφίξει, και τρέχουν να σωθούν από τον ίδιο τους τον εαυτό. Γιατί δεν φταίνε οι άλλοι. Αλλά εμείς. Φοβόμαστε να αφήσουμε την ανάσα και τα συναισθήματα τους να περάσουν το όριο. Κι ας είχαν να μας δώσουν μόνο αγάπη. Για εμάς είναι επικίνδυνη, τρομακτική και δελεαστική ταυτοχρόνως. Δεν μπορούμε να κολυμπήσουμε στα νερά της, δεν γνωρίζουμε λέξεις όπως, αγαπώ, νοιάζομαι, δίνω. Τρέμουμε στην ιδέα πως κάποιος εκεί έξω θα δει τι πραγματικά κρύβουμε μέσα μας. Κι αν δεν του αρέσει; Κι αν δεν είναι αρκετό;  Όχι δεν πρέπει να μάθουν, δεν πρέπει να ξέρουν, πως πέρα από ένα μάτσο εγωισμό και όνειρα, δεν είμαστε παρα μόνο μικρά παιδιά που πληγώθηκαν κάποτε και τώρα παίζουνε κρυφτό.

 #cheerstolove #emotionaldamagedpeople

@Σήλια.

 

 

6Z6n4z

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s