Είναι μεγάλη η ανηφόρα της ενήλικης ζωής. @haveatea.gr

kpCTcq

7b17493c6ea087cbf31d78ce305165d0gV_UnQΠριν λίγους μήνες έγινα 18 και μπήκα κι επίσημα στον κόσμο των ενηλίκων. Αυτή η ηλικία μάλλον φαντάζει σαν όνειρο για πολλούς μιας και ακούω συχνά την φράση «Όταν γίνω 18 θα κάνω…». Κι άλλες παρόμοιες φράσεις γεμάτες θα, σχέδια και όνειρα.  Ε, και δεν κάνεις σχεδόν τίποτα από αυτά.

Μόλις έγινα 18, βλέπεις, τα «χτυπήματα» μου ήρθαν ένα-ένα.  Ζόρικος ο κόσμος. Από πού να ξεκινήσω; Μεγαλώνω μέρα με τη μέρα και μαζί με μένα μεγαλώνουν και οι ευθύνες που έχω και πρέπει να αναλάβω. Και αν έχω όλο τον χρόνο μπροστά μου για να κάνω πράγματα, εγώ νιώθω πως δεν προλαβαίνω τίποτα απ’ όσα σχεδιάζω. Με έχει παρασύρει αυτός ο χρόνος. Ξέρεις, δε μιλάω πια για μένα, δε μου μιλάνε πια οι άνθρωποι γι’ αυτούς. Πέντε με δέκα κουβέντες στα κλεφτά για τη μέρα μας και πάλι πίσω στις δουλειές μας γιατί… δεν προλαβαίνουμε.

Ενήλικη λοιπόν, μα μικρή ακόμη. Ίσως παιδί καταβάθος και ας μην το παραδέχομαι. Σε αυτόν τον κόσμο μου είπαν να είμαι σκληρή και ρωτώ λοιπόν πως μπορεί ένα παιδί να είναι πια σκληρό; Προσπαθώ με νύχια και με δόντια να κρατήσω αυτή τη μάσκα πάνω μου, μην τυχόν και γλιστρήσει, μην τυχόν και… Το βράδυ όμως που την βγάζω, φοβάμαι και δεν ντρέπομαι να το πω. Διάφορες φράσεις που άκουγα, διάφορα πράγματα που δεν πίστευα ότι θα γίνονταν, έχουν ξεκινήσει και παίρνουν μορφή.

Μεγαλώνω και αντί να τρέξω μπροστά εγώ κάθομαι και αναπολώ το παρελθόν. Μου λείπει και ίσως αυτό να γίνεται γιατί ξέρω πως δεν μπορώ να γυρίσω πίσω. Μου λείπουν τα παιχνίδια στην πλατεία της γειτονιάς. Μία παρέα, μία φωνή, μία αγκαλιά.  Μου λείπουν οι κουβέντες που έκανα με την μαμά μου. Κάθε μέρα συμβουλές και ευχές από καρδιάς. Ας γίνονται ακόμα και τώρα -βλέπεις  τότε φάνταζαν όλα πρωτόγνωρα.

Μεγαλώνω και βλέπω τους παιδικούς μου φίλους, παλιούς συμμαθητές και γείτονες αλλά δεν μιλάμε πλέον. Δεν γελάμε μαζί, δεν έχουμε χρόνο ο ένας για τον άλλον. Βιαστικά βλέμματα και ένα ψυχρό χαμόγελο στην καλύτερη.  Αυτές τις στιγμές επιβεβαιώνεται στο μυαλό μου η φράση που κάπου-κάποτε άκουσα
cursor(2) «Βάλε να σου πω, πως σήμερα πέτυχα στο δρόμο ανθρώπους που κάποτε ήμασταν συνεχώς μαζί και τώρα ξέρεις, το παίζουμε ξένοι.»  Βάλε λοιπόν, ξανά και ξανά να πιούμε στην υγειά τους. Που και που πετυχαίνω τον παιδικό μου έρωτα. Μεγάλωσε κι αυτός, μα ακόμα και αν έχουν περάσει τα χρόνια, ακόμα και έχει αλλάξει ο ίδιος, εξακολουθεί να μου βγάζει εκείνο το αθώο συναίσθημα .

Μεγαλώνουμε λοιπόν και τα 18 δεν είναι τίποτα μπροστά σε όλο αυτό που μας περιμένει. Ας γίνω γραφική, ας ακουστώ μεγάλη μα θα το πω… Ζήσε την κάθε στιγμή. Μαζί με τις ευθύνες, μαζί με τις λύπες, μαζί με κάθε αρνητικό, με όλες τις δοκιμασίες. Πάρ’ τα όλα αγκαλιά και φύσα πίσω χαρές. Πάρε ανάσα, πάρε κουράγιο από τα πάντα γύρω σου, έχουμε δρόμο μπροστά μας. Είναι μεγάλη η ανηφόρα της ενήλικης ζωής.

@Βίκυ.

 

 

 

ewbgw5.gif

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s