Εκείνη ήταν Ποίηση. #lovestoryno3 @haveatea.gr

kpCTcq525da9df3e70c4fc50fd0bc45f7109b8.jpggKCkqMΤα μάτια της σκούρα σαν τη νύχτα, μα μέσα τους αντίκριζες φεγγάρια, με πανσέληνους και συννεφιές. Ο καφές της θα ήταν ή γλυκός ή πικρός, η επιλογή της κρίνονταν από το πώς πέρασε η προηγούμενη νύχτα, από το χρώμα του ουρανού και κατά πόσο η αισιοδοξία κυριαρχούσε μέσα της.

Το πρόσωπο της κουρασμένο και χλωμό, πρόδιδαν την νεότητα της. Το στόμα της εισπνέει καπνούς και τους εκπνέει με νευρικότητα μολύνοντας το κάθε τι γύρω της, ήταν βγαλμένη από ποίημα του Ελύτη. Προτιμούσε το φως των κεριών άλλα γερασμένα, άλλα φωτεινά όπως και να είχε ήταν όλα στην ίδια σειρά χωρίς διακρίσεις, απεικόνιζαν ποίημα του Καβάφη.

Εκείνος ήταν απομακρυσμένος από τα βιβλία, του άρεσαν, μα ποτέ δεν του δόθηκε η ευκαιρία, ποτέ δεν βρέθηκε στα χέρια του ένα βιβλίο το οποίο θα του κινήσει το ενδιαφέρον, που θα απορροφήσει σαν σφουγγάρι. Χαμένος στις τελευταίες θέσεις του βαγονιού φορώντας κουκούλα, λες και δεν έπρεπε να τον αναγνωρίσει κανείς, από κάτω ακουστικά, ελεύθερος να βυθιστεί στις σκέψεις του κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο και ας μην υπήρχε τίποτα το ενδιαφέρον να αντικρίσει.

Απλό αγόρι, πιθανότατα περνούσε απαρατήρητο, μα αυτός ήταν και ο σκοπός του, δεν του άρεσαν τα βλέμματα και απεχθάνονταν τις πισώπλατες κουβέντες. Το σακίδιο του στην πλάτη, -φαίνεται ότι τα ‘χει τα χρονάκια του-, μα μόνο σε αυτό εμπιστευόταν τους στίχους και τα σχέδια του. Δεν έμοιαζαν και τόσο μεταξύ τους, μα αυτό λάτρεψαν στην σχέση τους, μάθαιναν συνεχώς ο ένας από τον άλλο. Έπεφτε στην αγκαλιά της όταν γυρνούσε κουρασμένος από την δουλειά, του διάβαζε χαμηλόφωνα και τον χάιδευε τόσο τρυφερά που από μέσα του εύχονταν αυτή η στιγμή να μην τελειώσει ποτέ.

Μετέτρεψε το σώμα της σε καβαλέτο του, εκείνη αποτελούσε την μεγαλύτερη πηγή έμπνευσης του. Εκείνη έγραφε και εκείνος τα διάβαζε ύστερα από μία δύσκολη μέρα, τον ηρεμούσαν. Την πείραζε για τις αποτυχημένες προσπάθειες που έκανε να ζωγραφίσει και εκείνη έλιωνε σε κάθε πείραγμα του. Ένα σπίτι γεμάτο γέλια και φωνές, ένα σπίτι γεμάτο αγάπη, γεμάτο χρώματα και λέξεις. Η ποίηση δεν βρίσκεται μοναχά στα βιβλία, βρίσκεται και στους ανθρώπους και έτσι κατέληξαν εκείνη να ζωγραφίζει κάτω από τις λάμπες και εκείνος να γράφει με την συντροφιά των λιωμένων της κεριών.

@Μίνα.

 

 

ewbgw5

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s