Γιαγιά, δε σε ξέχασα. @haveatea.gr

logotelikoaspro

 

 

cca25ba118692e0da7bc3e70ce2efde8.jpg

 

Με μεγάλωσες στα πόδια σου σαν να ήσουν μητέρα μου. Μου έδωσες τόση αγάπη. Γιαγιά, οι καιροί άλλαξαν. Εγώ «σκλήρυνα» καθώς μεγάλωνα και σε αυτούς τους καιρούς η αγάπη είναι ντεμοντέ για τους «μεγάλους».

Δεν ξέρεις (ίσως γιατί ξέχασα να στο πω) πόσο μου λείπουν τα λόγια σου! Δεν ξέρεις τι θάρρος μου δίνεις όταν δεν είσαι εδώ! Δεν ξέρεις πως η αγάπη πλέον δίνεται με το σταγονόμετρο! Όσο και να μεγαλώσω θα χωράω πάντα στην αγκαλιά σου, όπως και εσύ θα έχεις ένα δικό σου, ξεχωριστό μέρος μέσα στην καρδιά μου. Στα δύσκολα και στα εύκολα ο νους μου πάει σε εσάς.

Τους απογοήτευσα ή τους έκανα περήφανους; Άραγε με καμαρώνουν ακόμα; Είσαι από εκείνους που μου έδειξαν πόσο απλή και δύσκολη είναι η ζωή. Σε θυμάμαι να μου χαμογελάς και δακρύζω… Ξέρεις γιαγιά. Κανείς πέραν από εσάς δεν χαμογέλασε που υπάρχω, που είμαι εκεί και απλά είμαι καλά. Κανένας δεν με έκανε να νιώσω τόσο σημαντικός όσο εσείς.

Τώρα είμαι μακρυά και η καθημερινότητα με πνιγεί. Τώρα… νομίζεις σε ξέχασα μα κάθε τρεις και λίγο σε σκέφτομαι. Κοιτάω το γράμμα σου από όταν πέρασα στην σχολή. Αυτό με τις στραβές λέξεις και τα ορθογραφικά. Όταν δεν είμαι καλά, το διαβάζω ξανά και ξανά. Μου δίνει δύναμη να συνεχίζω!

Γιαγιά φοβάμαι. Θα φύγεις και δεν θα έχεις ακούσει ποτέ ποσο σημαντική είσαι για εμένα! Πέρασε καιρός που έχω να σου πω πόσο σε αγαπώ… Τώρα ζεις μόνη. Ο παππούς έφυγε και δεν μπορώ να φανταστώ πως είναι να ζεις χωρίς τον άνθρωπό σου! Δεν μπορώ να φανταστώ τον πόνο του αποχωρισμού, μετά από τόσα χρόνια κοινής ζωής με έναν άνθρωπο που καθημερινά σου έδειχνε την αγάπη του. Ψάχνεις και εσύ ρε γιαγιά να δεις την αγάπη μας, μήπως και συμπληρώσεις λίγο από αυτό που είχες… Μα να μωρέ. Εγώ ασχολούμαι πάλι με την καριόλα και ο μικρός τρέχει να προλάβει μην και περάσουν τα χρόνια και δεν προλάβει να ζήσει.

Λυπάμαι ρε γιαγιά. Ξέρεις γιατί; Γιατί δεν αγάπησα κανέναν όπως εσένα και εσύ νομίζεις σε ξέχασα! Και όταν «σε τρέχουμε» στα νοσοκομεία αγχώνομαι, κρύβομαι και δακρύζω. Φοβάμαι μην σε χάσω, μήπως και πονάς ή μήπως νιώθεις βάρος! Δεν είσαι! Είσαι το μέλος της οικογένειας που έχει τον σεβασμό όλων μας! Είσαι ο σοφός μας, ο οδηγός μας και η λατρεία μας! Αν σου τα διαβάσει κάποιος αυτά να ξέρεις πως το Κωστάκι σου σε αγαπάει και δεν σε ξέχασε στιγμή! Πως μου λείπεις και λυπάμαι όταν σε ακούω να λες πως «είσαι βάρος» και ότι «πρέπει να σε πάρει ο θεός».

Είσαι τα πάντα για εμάς και δεν ξέρω πως αλλιώς να σου το πω… Να χαμογελάς γιαγιάκα μου γιατί έχεις το πιο ομορφο χαμόγελο που υπάρχει! Κανένας άνθρωπος σαν και εσένα δεν είναι βάρος! Το μοναδικό που με βαραίνει είναι η φάρα μου, καθώς πρέπει να σταθώ αντάξιος απέναντι στην οικογένεια μου!

Υ.Γ: Μακάρι να σας μοιάσω καθώς γερνάω!

 

Κώστας

 

 

 

 

 

 

#οικογένεια

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s