Χάνονται οι άνθρωποι και γίνονται αστέρια, που μας κοιτούν από ψηλά. @haveatea.gr

kpCTcq

c7822be64f06fd6b1cd38951d64b3e22.jpgcktqxu.gifΆλλο ένα βράδυ που ο χρόνος σταματάει. Που δεν υπάρχουν ρολόγια και λεπτά. Που το μυαλό βυθίζεται σε σκέψεις, ενώ εσύ χάνεσαι κοιτόντας απλά τον τοίχο. Άλλη μία επανάληψη εικόνων, αναμνήσεων και συναισθημάτων που προβάλλονται αργά και καλοσχηματισμένα στον άδειο τοίχο απέναντι σου. Και εσύ.. θεατής. Στην ίδια σου τη ζωή.

Πόσα θα ήθελες να αλλάξεις ε; Πόσα λάθη να αποφύγεις; Πόσες φορές να σφίξεις τα δόντια και να μην μιλήσεις; Πόσα «μην φεύγεις» να φωνάξεις; Πόσες αγκαλιές να πάρεις και πόσα αληθινά χαμόγελα να χαρίσεις; Πόσους ανθρώπους να μην πληγώσεις, πόσα συγνώμη να πεις και πόσα κομμάτια να γίνεις; Πόσα Σ’αγαπώ δεν είπες; Και πόσα μου λείπεις.

Ουπς, πόνεσε αυτό ε; Ας πρόσεχες. Γελάει μία φωνή μέσα στο κεφάλι μου. Και ξέρω πως πια έχει δίκιο. Τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει. Όλα μένουν εκεί, μισοτσακισμένα από το πέρασμα του χρόνου. Χωρίς επιστροφή είναι όλα. Δανεικά, ιδανικά και αγύριστα.

Καπνίζω το τελευταίο μου τσιγάρο από συνήθεια. Άλλο ένα βράδυ που πέρασε. Πάλι καταστρέφομαι. Πάλι σε θυμάμαι. Κι εσύ για μία ακόμη φορά δεν είσαι εδώ. Ακόμη μια από εκείνες τις περίεργες ώρες που δεν ήθελα κανένα, παρά μόνο εσένα.

Πασχίζω να θυμηθώ το χαμόγελο σου. Μάταια.. πάνε χρόνια βλέπεις. Και μου έχουν απομείνει μόνο δύο ρούχα σου και κάτι σκόρπιες φωτογραφίες μας από τις τρέλες μας στο σχολείο. Πως χάνονται έτσι οι άνθρωποι ε; Φτάνει μια κακή στιγμή για να φύγουν σαν τον άνεμο και να γίνουν αστέρια. Θυμάσαι; Τα μετράγαμε ένα-ένα σε κάτι χαλαρές βραδιές και μου έλεγες πως δεν είναι αστέρια αλλά τα άτομα που αγαπάμε και έφυγαν νωρίς.

Και ακόμη κοιτώ τον τοίχο. Δεν έχει αστέρια ο ουρανός απόψε. Και ακόμη προσπαθώ να θυμηθώ τον ήχο της φωνής σου. Να με μαλώνεις για να μάθω να ζω για τις στιγμές και όχι για το αύριο. Να ζω με πάθος και να αγαπώ με όλο μου το είναι χωρίς να φοβάμαι μην πέσω. Γιατί αν πέσω θα είσαι εκεί να με σηκώνεις. Πως δεν πειράζει που κλαίω σήμερα γιατί όλοι παίρνουν ότι τους αξίζει στο τέλος. Πως πρέπει να μάθω να περπατάω με ψηλά το κεφάλι και να αγαπώ τη ζωή μου γιατί δεν θα υπάρξει άλλη. Να μην μιζεριάζω και να χαίρομαι που είμαι άνθρωπος με συναισθήματα, γιατί το να αισθάνεσαι είναι αρετή. Και να μην αλλάξω για κανέναν, γιατί εσύ ζήλευες τον αυθορμητισμό και το πάθος μου για όλα. Γιατί έλεγες πως αν μας λείπει το πάθος και η αγάπη θα ξημερώνει κάθε μέρα Τετάρτη…

 

Τε 23.07.14 joahn

@Σήλια.

 

 

ewbgw5

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s