Συλλέκτες αναμνήσεων. @haveatea.gr

imageedit_1_5312167864

d86818bb68749f6584447eecaeff3dad.jpg

 

«Ο καθείς μας ένα ολιγόστιγμο σύμπαν, πάντα ως πρότυπο, και πάντα ως είναι»
-Σ.Β. Σκοπελίτης

 

imageedit_1_7781582526

Είμαστε άνθρωποι που προτιμούμε να καθόμαστε ήρεμοι σε μία γωνία και απλά να μελετάμε ό,τι μπορεί να υπάρχει ή να διαδραματίζεται εκείνη τη στιγμή μπροστά στα μάτια μας. Προτιμούμε να περνάμε απαρατήρητοι, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει να χάσουμε αυτό που άλλοι αποκαλούν διασκέδαση. Ναι, κι όμως, υπάρχουμε.

Τη στιγμή που καθόμαστε σε μία γωνία και παρακολουθούμε τη βραδιά να εκτυλίσσεται ενώ οι άλλοι μας λένε αντικοινωνικούς και “ξενέρωτους”, εμείς φροντίζουμε να συλλέγουμε κάθε πληροφορία που λαμβάνει χώρα εκείνη τη στιγμή, σαν ένας σιωπηλός διαιτητής που δεν σφυρίζει ποτέ πέναλτι. Αποθηκεύουμε κάθε δυνατή ανάμνηση, ώστε να μπορούμε αργότερα να τις μοιραστούμε με όσους τις έχασαν ή κατέχουν μέρος αυτών. Είναι σα να προσπαθούμε να προσθέσουμε ένα παραπάνω κομμάτι του συνόλου, με μόνη ελπίδα να μπορέσει να βιώσει κανείς αυτή τη μαγεία που λαμβάνουμε οι πανταχού παρατηρητές και συλλέκτες στγμών.

Τρεφόμαστε από τα χαμόγελά τους, η χαρά και η δανεισμένη ανεμελιά γεμίζουν τις εσωτερικές μας μπαταρίες. Τις μπαταρίες εκείνες που εμείς από ένδεια για τη ζωή δεν γεμίζουμε από μόνοι μας και αρκεζόμαστε στην παρατήρηση της ζωής των άλλων. Ζώντας την ευτυχία του καθενός ξεχωριστά -και όλων μαζί συνολικά και ταυτόχρονα- ρουφάμε αυτές τις στιγμές σαν μαγική ζωτική αύρα. Σαφώς και αυτός ο δανεισμός συναισθημάτων μπορεί να συμβεί στον καθένα, τη στιγμή που αποφασίζει να δει αυτό που κοιτάζει, να βρει την ουσία του και να τραφεί από αυτή.

Την ίδια εκείνη τη στιγμή, ζούμε περισσότερο από τον καθένα. Γιατί βιώνουμε τις στιγμές και τα συναισθήματα του καθενός ξεχωριστά, για το ίδιο ακριβώς πράγμα, την ίδια χρονική στιγμή, ανεξάρτητα από το αν βρισκόμαστε μέσα στη δράση. Αυτό είναι το αποδοτικότερο αντίδωτό μας στη μελαγχολία. Οι μόνες στιγμές που περνάμε νιώθοντας (σχεδόν) ολότελα ελέυθεροι, πως κάνουμε δύο μικρά βήματα πέρα από το κελί μας. Μπορεί εξαιτίας αυτών να φερθούμε ξέγνοιαστα και ίσως κάποιες φορές και λίγο ανώριμα. Όλες οι χαμμένες παιδικές στιγμές βρίσκουν καταφύγιο στην ενηλικίωση, κατασκευάζοντας σπιθαμή προς σπιθαμή μία σουρεάλ κινηματογραφική σκηνή.

Γουστάρουμε να συλλέγουμε στιγμές από τη ζωή κάθε ξεχωριστού όντος και να δημιουργούμε ένα μεγαλειώδες «είναι». Ένα κολλάζ αναμνήσεων που φεγγοβολεί σαν φάρρος κάθε φορά που πέφτει το σκοτάδι. Ο μεγαλύτερός μας φόβος, βέβαια, είναι μη τυχόν και βρεθούμε να παρατηρούμε τη ζωή μας να περνάει μπροστά από τα μάτια μας, όπως ακριβώς αυτές οι στιγμές: γρήγορα και αλώβητα.

@Μαρία.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s