Μαμά, μπαμπά, όσο μεγαλώνετε, σας αγαπώ περισσότερο. @haveatea.gr

logotelikoaspro

 

d41bb687d1097f6731d7590d5e946f49.jpg

 

Όσο είμαστε νέοι, νομίζουμε πως ο χρόνος θα ‘ναι πάντοτε με το μέρος μας. Αυτή είναι κιόλας η αφέλεια της νεότητας, αλλά και η υπεροπτική υπεροχή της. Ο χρόνος θα ‘ναι πάντοτε ένα μέσο που νομίζουμε πως έχουμε τη δύναμη να το διαστρεβλώσουμε. Να το κάμψουμε και να το διαμορφώσουμε υπέρ μας. Νομίζουμε πως μπορούμε να το νικήσουμε.

Οι γονείς, λοιπόν, μοιραία, όπως όλοι, μεγαλώνουν. Ο μπαμπάς δεν είναι πλέον ο σούπερ ήρωας που τα ξέρει και τα προλαβαίνει όλα. Η μαμά δεν είναι η παντοδύναμη και αεικίνητη φιγούρα που λύνει κάθε μας πρόβλημα και καταλαβαίνει κάθε μας σκέψη, χωρίς καν να την ξεστομίσουμε. Ξαφνικά, αρχίζεις να παρατηρείς πράγματα που μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν τα ‘χες συνειδητοποιήσει. Ή δεν ήθελες να τα δεις. Σου φαίνεται πως τα μαλλιά τους είναι πιο γκρι ή πιο λευκά, απ’ όσο τα θυμόσουν. Πως καμιά φορά, όταν περπατάτε μαζί, χρειάζεται να κόψεις λίγο ταχύτητα για να σε προλάβουν. Βλέπεις πως όταν χαμογελάνε, οι ρυτίδες τους είναι λίγο περισσότερες απ’ όσες θυμόσουν την τελευταία φορά που πραγματικά τους κοίταξες στα μάτια.

Ακούς με λίγο μεγαλύτερη προσοχή τι σου λένε κι αντιλαμβάνεσαι, πως όσα εσένα σου ακούγονται ως φλυαρίες, στην πραγματικότητα αποτελούν μία ανάγκη για επικοινωνία, η οποία καθώς περνούν τα χρόνια γίνεται ολοένα και πιο επιτακτική. Μια λαχτάρα, τόσο ειλικρινής που είναι αφοπλιστική σχεδόν. Κι έπειτα, είναι κι εκείνη η βασανιστική αγωνία να ‘χουν ξεμπερδέψει με οποιαδήποτε εκκρεμότητα για να μην αφήσουν στα παιδιά τους τίποτε που να τα ταλαιπωρήσει, έστω και στο ελάχιστο. Να παραδώσουν έτοιμο το βασίλειο που έχτιζαν τόσα χρόνια. Να ‘ναι όλα καλογυαλισμένα και το κάθε τι στη θέση του. Να ‘χουν προβλέψει –πόσο άραγε είναι αυτό εφικτό, Θεέ μου– τα πάντα.

Μα εγώ το μόνο που θέλω να τους φωνάξω, είναι πως δε με νοιάζει τίποτε απ’ όλα αυτά. Δε μ’ αφορά. Θέλω μόνο να ξέρω πως εκείνη η αγκαλιά και εκείνο το φιλί που γιάτρευε τα πάντα, δε θα μ’ εγκαταλείψουν ποτέ. Πόσο πιο απλά ήταν όλα όταν ήμασταν παιδιά; Τότε που απλά μια κουβέντα κι ένα βλέμμα ήταν αρκετά για να σε καθησυχάσουν. Για να ξέρεις ότι η Γη γυρίζει και ο μικρόκοσμός σου ήταν ασφαλής. Πόσο πιο περίπλοκα έγιναν ξαφνικά όλα; Γιατί μπερδεύτηκαν έτσι; Τώρα είσαι εσύ αυτός που αναλαμβάνει να τους διαβεβαιώσει, πως όλα θα πάνε καλά. Περιμένουν από εσένα μια καλή κουβέντα κι ένα χάδι.

Αντιστρέφονται οι ρόλοι και γίνεσαι εσύ ο σούπερ ήρωας που θα σώσει τον κόσμο. Εκείνο το μικρόκοσμο που κάποτε μεγάλωσες κι έγινες αυτός ο εξαίρετος νέος που σήμερα καμαρώνουν για σένα σε συγγενείς και φίλους, για το πόσο καλά τα κατάφερες, το πόσο καλό παιδί εξελίχθηκες, να ‘χεις και μια καλή τύχη κι όλα τέλεια. Ευλογία να μπορείς ν’ αγκαλιάσεις τους γονείς σου και να τους πεις «σ’ αγαπώ». Κάνε το τώρα. Και πες κι ένα μεγάλο «ευχαριστώ», γιατί μέχρι εδώ που έφτασε ο καθένας από μας, το κατάφερε με την αμέριστη υποστήριξή τους και την αγάπη τους. Σήμερα κιόλας, κάν’το!

 

Κωνσταντίνα

 

 

 

 

 

#father

 

#οικογένεια

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s