Ένα παραμύθι, σκληρή πραγματικότητα. @haveatea.gr

imageedit_4_8694349020

 

01164b28c7861814aabc724b189ec139.jpg

 

 

imageedit_2_8499940358

 

Κάποτε σε μια πόλη διεφθαρμένη, με ανελεύθερους νόμους και ψεύτικους ανθρώπους, κυριαρχούσε το Χάος. Τα Χριστούγεννα πλησίαζαν και η ζωή ενός ανθρώπου θα άλλαζε οριστικά. Το όνομά του ήταν Σκρούτζ κι αυτά που ακολούθησαν στη ζωή του, δεν τα είχε ονειρευτεί ούτε στην πιο βαθιά του πλάνη.

Ο Σκρούτζ ήταν ένας μίζερος, τσιφούτης, νέος γύρω στα 30. Η ζωή του ήταν απλή και κοινότυπη όπως όλων των άλλων ανθρώπων. Δεν είχε κάνει οικογένεια και ζούσε μόνος του σε ένα μικρό σπίτι στο κέντρο της πόλης. Ήταν τραπεζικός υπάλληλος και αγαπούσε πολύ τη δουλειά του. Είχε γκρεμίσει τα όνειρά του με τη θέλησή του. Όλα όσα ήθελε να διεκδικήσει στη ζωή του, τα άφηνε να περνούν από μπροστά του, βλέποντας τον υπόλοιπο κόσμο να κάνει το ίδιο. Επέτρεπε πάντοτε στους άλλους να παίρνουν αποφάσεις γι’ αυτόν πιστεύοντας ότι εκείνοι γνωρίζουν καλύτερα.

Ένα βράδυ αφού είχε επιστρέψει από τη δουλειά του, άκουσε ένα θόρυβο. Κοίταξε φοβισμένος, μα δεν είδε τίποτα να τον ανησυχεί. Η μοναχική του πολυθρόνα βρισκόταν έρημη -όπως πάντα στη θέση της. Η χοντρή κουβέρτα του, λύτρωση για τις κρύες νύχτες και καρδιές, όπως συνήθιζε, βρισκόταν παρατημένη στο πάτωμα. Έπεσε να κοιμηθεί, μοναδική παρέα του ο ύπνος. Λίγο πριν παρασυρθεί σε βαθύ ύπνο, άνοιξε τα μάτια του, νιώθοντας πως κάποιος είναι εκεί, κάποιος τον κοιτάζει. Έτριψε τα μάτια του, νιώθοντας γελασμένος, μα αυτό που αντίκριζε στεκόταν ακούνητο μπροστά του, αληθινό.

Άρχισε να αναγνωρίζει πως ένα Πνεύμα τον είχε επίσκεφθεί εκείνο το βράδυ -να δεις που απόψε τελικά δε θα το περνούσε μόνος. Ο Σκρουτζ τρομαγμένος ρώτησε την ανεπιθύμητη παρουσία τι ήθελε από αυτόν. Εκείνη του απάντησε ότι ήταν το πνεύμα του Παρελθόντος και θα του έδειχνε πως ήταν η ζωή του πριν καταντήσει μίζερος. Με μιας πράγματι, τον μετέφερε στο παρελθόν του και του έδειξε πράγματα που κι ο ίδιος είχε ξεχάσει ότι υπήρχαν. Ήρθε πρόσωπο με πρόσωπο με τον παλιό εαυτό του, εκείνο τον μικρό, αθώο, που έπαιζε ξέγνοιαστα στην αυλή του σπιτιού του. Γεμάτος άγνοια για το αύριο κι ευγνωμοσύνη για το σήμερα. Το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν να απολαύσει την κάθε στιγμή. Είχε φίλους και μία πολύ στοργική οικογένεια. Συνήθιζε να αγαπά τους ανθρώπους, να τους στηρίζει στην ανάγκη τους, με ένα χαμόγελο ή δίνοντας τους όλο θέληση τα μισά ή και ολόκληρα από τα χρήματα που κέρδιζε στα κάλαντα.

Τελειώνοντας το όνειρο, ο Σκρούτζ ξύπνησε και πάλι στη συνηθισμένη πολυθρόνα του. Πολύ κακό, για να ‘ναι αληθινό ψιθύρισε. Προτού προλάβει κι ο ίδιος να πείσει τον εαυτό του, το Πνεύμα του Παρόντος εμφανίστηκε μπροστά του. Το είπε και το έκανε, τον πήρε από το χέρι -σχεδόν με το ζόρι και τον ξενάγησε στη νέα, ήδη υπάρχουσα ζωή του. Είδε πολλά που αγνοούσε για αρκετό καιρό.

Είδε την κοινωνία του να φθείρεται και να καταστρέφεται παροδικά. Είδε ανθρώπους να στερούνται τα σπίτια τους και τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Παρατήρησε ότι στον κόσμο που ζούσε το χρήμα είχε κυριεύσει τις ψυχές των ανθρώπων και όλα πια γίνονταν μονάχα γι’ αυτό. Άποροι βρισκόντουσαν στους δρόμους μακριά από τις οικογένειές τους και άλλοι αυτοκτονούσαν μιας και δεν άντεχαν άλλο την επίγεια ζωή. Διαφθορά, βία, ναρκωτικά και άλλα πράγματα που είχε θάψει βαθιά στο πίσω μέρος του μυαλού του εμφανίστηκαν μπροστά του.

Αυτό που τον παραξένεψε όμως περισσότερο από όλα ήταν ο ίδιος του εαυτός. Τον έβλεπε να κάθεται εφησυχασμένος, κάνοντας συνεχώς παράπονα για όλα αυτά που του συνέβαιναν χωρίς να προσπαθεί να τα αλλάξει. Γνώριζε ότι δεν υπήρξε ποτέ πραγματικά ελεύθερος, αλλά δεν τον ένοιαζε. Περίμενε πάντα από τους άλλους να σώσουν εκείνον και την κοινωνία που τόσο αγαπούσε. Δυστυχώς όμως, και όλοι οι άλλοι περίμεναν ακριβώς το ίδιο από αυτόν.

Για άλλη μια φορά ο Σκρουτζ ξύπνησε. Δεν τον απασχολούσε αν αυτά που έζησε ήταν ένα όνειρο ή η αλήθεια που τόσο αρνούνταν να κοιτάξει κατάματα. Ήξερε πως ήταν αληθινά. Δεν χρειάστηκε να τον επισκεφτεί τρίτο πνεύμα. Γνώριζε ότι ζούσε στην κόλαση και ότι θα κατέληγε με μία ταφόπλακα πάνω από το σώμα του αργά ή γρήγορα.  Δεν ήθελε να φύγει από αυτό τον κόσμο χωρίς να προσπαθήσει να τον αλλάξει. Εκείνη την ημέρα προσπάθησε. 25 Δεκεμβρίου του 2017 έκανε το πρώτο βήμα. Πήρε τη ζωή του στα χέρια του και τα κατάφερε.

@Κωνσταντίνος

 

 

 

mRPyzt

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s