Ο εαυτός μου, ο μόνος σύμμαχος. #personaliteas @haveatea.gr

imageedit_4_8694349020

 

3c6426127e7ded931d82aa2370dec1f1

 

imageedit_3_540188ερτφ8500

 

Η ζωή επιφυλάσσει κατά καιρούς, παιχνίδια που ούτε εσύ ο ίδιος δεν πίστευες ποτέ σου πως θα παίξεις. Άκουγες, διάβαζες για αυτά και με ανύποπτο γελάκι άλλαζες το βλέμμα σου, πεπεισμένος πως σε εσένα δεν πρόκειται να συμβεί τίποτε απ’ όλα αυτά. Καλώς ή κακώς η ζωή κυλάει για τα καλά, στα γρήγορα, άλλοτε ρόδινα κι άλλοτε γεμάτη από φουρτούνες. Κι εσύ, καταδικασμένος να ζεις στην πλάνη που σου επέβαλλαν, απαιτείται να είσαι με χαμόγελο στα ρόδινα και με αντοχή στις φουρτούνες.

Η ζωή μου έχει πάρει άσχημη τροπή τους τελευταίους μήνες. Νιώθω ξένος στο ίδιο μου το σώμα, επισκέπτης στο ίδιο μου το σπίτι. Δεν πίστευα ποτέ πως ήταν πιθανό αυτή η ιστορία που περνώ, να χαραζόταν στο πεπρωμένο της ζωής μου. Μαζί με τη ζωή, άλλαξα κι εγώ. Άλλοτε γινόμουν πιο σκληρός κι άλλοτε πάλευα να μη λυγίσω. Διχασμένος και προβληματισμένος για το πως πρέπει κι όχι το πως θέλω να αντιδράσω, να φερθώ και να πράξω σε ό, τι μου επιφυλάσσει η μοίρα.

Αδυνατώ να κρίνω αν όλα όσα συμβαίνουν, γίνονται για το καλό ή το κακό μου. Αρνούμαι να το δω, να το αναγνωρίσω. Ίσως από φόβο, ίσως από πείσμα. Περιβάλλομαι από ανθρώπους και σκέψεις που δεν με στηρίζουν και δεν με αντιπροσωπεύουν. Ξένος ανάμεσα σε ξένους να περιπλανιέμαι ψάχνοντας μονάχα για ένα άτομο που θα με καταλάβει. Αρνούμαι να δω τη ζωή καθαρά, αισιόδοξα, με διαφορετικό μάτι από πριν. Όχι γιατί επιδιώκω το κακό μου, μα γιατί δεν πιστεύω πως θα βρω ποτέ το καλό μου.

Οι γονείς μου αρνούνται να καταλάβουν, να αποδεχθούν ή έστω να ακούσουν. Κρύβονται δειλά πίσω απ’ τη μάσκα του «Σε καταλαβαίνω.». Μου κρύβουν το πόσο δεν καταλαβαίνουν τελικά. Δειλιάζουν να μου πουν κατάμουτρα σκέψεις και λόγια που περνούν απ’ το μυαλό τους εις βάρος μου. Οι φίλοι που υποσχέθηκαν να είναι για πάντα εδώ, εξαφανίστηκαν. Ακόμη τους ψάχνω σε καμιά γωνιά μήπως δειλιάζουν να με πλησιάσουν και πρέπει να κάνω εγώ το πρώτο βήμα, να τους βοηθήσω. Ο έρωτας αρνείται να μου χτυπήσει την πόρτα. Ίσως είναι νωρίς, ίσως δεν ξέρει πια τι θέλω, ίσως δειλιάζει κι αυτός να έρθει σε επαφή με τα έντονα συναισθήματα που τόσο καλά κρύβω. Κι έτσι κυλάει η ζωή, με εμένα ανύποπτο για το τι μου φυλάει το αύριο και τι μου ορίζει το σήμερα.

Θέμης

επιμελεια κειμενου : νασια καραμπατσακη

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s