Ο φόβος του να αγαπάς. @haveatea.gr

 

imageedit_4_8694349020

 

25105623_1361037857358365_1169493506_n.jpg

                                        Ν A T A S H A  K A Y / HAVEATEA’S GIRL

 

imageedit_2_962τρρ4190252

 

Νιώσε τα κείμενα μας, με φωνή!

 

Ποιος αγάπησε και δε φοβήθηκε; Όπως έλεγε και ο αγαπημένος μου Γιάννης Ρίτσος: όταν αγαπάς, η μισή αγάπη είναι φόβος για το χαμό της αγάπης. Η αγάπη, μια αρετή που όταν τη νιώθεις, την εισπράττεις και τη χαρίζεις με όλη σου την καρδιά, σε γεμίζει ολοκληρωτικά, είναι αυτή που μας απασχολεί από την κούνια ακόμη, που την αναζητούμε από πολύ μικροί, γιατί το να σε αγαπάει κάποιος σημαίνει πως γι΄ αυτόν είσαι το κάτι μοναδικό, το ξεχωριστό και αναντικατάστατο.

Πόσες φορές όμως αναρωτηθήκαμε, φοβηθήκαμε ότι θα σταματήσει κάποιος να μας αγαπάει; Θα κουραστεί να δίνει όλα αυτά που μέχρι στιγμής μας πρόσφερε, θα τον ενοχλήσουν πλέον όλα αυτά που εμείς του δίνουμε, θα γίνουμε δυο ξένοι, χωρίς κανένα συναισθηματισμό, χωρίς καμία λογική; Αν με ρωτήσεις θα σου πω, πως ούτε ο έρωτας πεθαίνει, ούτε η αγάπη. Και αν υπάρχει μια περίπτωση το πρώτο με το χρόνο να εξασθενεί, το δεύτερο δεν μπορεί να το ρημάξει κανένας καιρός. Γεμίζουμε το μυαλό μας με χίλιες δυο αμφιβολίες ακόμη και για το αν είμαστε ικανοί να μας αγαπήσουν, αν αξίζουμε την αγάπη τους, αν εμείς τη δίνουμε στο βαθμό που την εισπράττουμε. Στην πραγματικότητα, η αγάπη δεν υπολογίζει τίποτε. Ούτε πόσα θα πάρεις, ούτε πόσα θα δώσεις. Υπολογίζει μονάχα ένα άγγιγμα στο χέρι, ένα φιλί στο μέτωπο, μια ματιά που θα τα πει όλα.

Βιαζόμαστε και αποκαλούμε ‘αγάπη’ ανούσια πράγματα στη ζωή μας, μηδενίζοντας με αυτόν τον τρόπο την αξία της. Βρισκόμαστε σε ένα μόνιμο κυνηγητό με τους ανθρώπους που έχουμε δίπλα μας, προκειμένου να τους δείξουμε πόσο τους αγαπάμε, πως κάνουμε πράγματα που οι άλλοι δε θα έκαναν γι’ αυτούς, για να δικαιολογήσουμε την ανασφάλειά μας, η οποία δεν είναι άλλη από το γεγονός ότι φοβόμαστε μήπως χάσουμε το ενδιαφέρον τους, την αγάπη τους. Τι είναι όμως για να χαθεί η αγάπη; Αυτό που μπορώ να πω με βεβαιότητα είναι, πως η αγάπη εμπεριέχει έναν εγωισμό μέσα της που μας κάνει να πιστεύουμε ότι ο άλλος είναι ολοκληρωτικά δικός μας, αποφεύγουμε να δεχτούμε ότι μπορεί να αγαπήσει κάποιον άλλον σε βαθμό που αγάπησε εμάς και στη σκέψη και μόνο ότι θα συμβεί αυτό, βρισκόμαστε σε μια μόνιμη ταραχή.

Βλέπεις το να αγαπιέσαι σε γεμίζει αφάνταστη δύναμη, την οποία σε καμία περίπτωση δε θέλεις να τη χάσεις. Όμως η δύναμη έρχεται από ανθρώπους που σε αγαπάνε πραγματικά. Να πιστεύεις το ‘σ’ αγαπώ’ όταν συνοδεύεται από πράξεις, όταν νιώσεις πως αυτός ο άνθρωπος είναι συνοδοιπόρος σου, στήριγμά σου, και δεν αγαπάει την αγάπη σου, αλλά εσένα, τον άνθρωπο που είσαι. Τη φοβάμαι την αγάπη, αλλά αυτό μου δίνει το θάρρος να αγωνίζομαι καθημερινά για να την κρατήσω τόσο θερμή, τόσο αλώβητη και ξεχωριστή. Δε γνωρίζω αν πρόκειται για αδυναμία, για μια ανασφάλεια που με τον καιρό μεγαλώνει όπως μεγαλώνουμε και εμείς, ξέρω σίγουρα πάντως πως αγαπώ και πως κάποιες φορές, φοβάμαι πολύ. Και ας ξέρω πως η αγάπη είναι αιώνια, ξέρω επίσης πως δεν υπάρχει τίποτα πιο μετέωρο από τον άνθρωπο!

Εβελίνα

 

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s