Άλλο ένα βράδυ, «σερί» από τις σκέψεις. @haveatea.gr

imageedit_4_8694349020

 

0fac926d4fcc7ad99aab72f46f19c258.jpg

 

imageedit_16_8733436316

 

Βλέπω το φως να μπαίνει στο δωμάτιο μου, πρωί πρωί και στο μυαλό μου έχω
πάντα την ίδια ερώτηση: «Ποτέ θα μπει η ζωή μου πια σε ευθεία; Πότε τα προβλήματα μου θα αφορούν μόνο το πόσο και πως θα βοηθήσω τους ανθρώπους γύρω μου; Πότε θα πάψω να ‘μαι πια δεμένος από ανθρώπους και καταστάσεις; Πότε θα μπορέσω να αποτραβηχτώ;

Με μαύρους κύκλους αρκετά έντονους για να μπορούν να με κρίνουν άνθρωποι
στον δρόμο, απλά βλέποντας με να προχωράω για τα μέρη που έχω να πάω,
αποφασίζω να περάσω τη μέρα μου χωρίς στάλα ύπνο, να το πάρω σερί, να ζήσω δυο μέρες με το μυαλό μου να αντέχει μόνο τη μία, μία γεμάτη σκέψεις. Aρρωστημένες σκέψεις που με τρώνε από τότε που με θυμάμαι. Σκέψεις αφιερωμένες σε τεράστια γιατί. «Γιατί;» για κάθε μικρό κι ασήμαντο πράγμα ή γεγονός που αντίκριζε το μάτι μου. Στην τελική, «Τα πράγματα που δεν γίνονται μπροστά μου δεν με νοιάζουν, σωστά;».

Συζήτησα με τους φίλους μου, τους ρώτησα, «Τι είναι το πιο σημαντικό πράγμα στην ζωή;». Ο καθένας είχε κι από μια διαφορετική άποψη, με μια ιστορία να την υποστηρίξει. Με λίγο πάθος στα ξεκούραστα μάτια τους, να με επιβεβαιώνει για άλλη μια φορά. Πάθος. Πάθος για φιλιά. Πάθος για αγάπη. Πάθος για έρωτα. Πάθος για ζωή. Το πάθος είναι αυτό που κάνει τις κινήσεις των ανθρώπων διαφορετικές. Ακόμα και αν δεν το βλέπεις, δεν χρειάζεται να το βλέπεις, ξέρεις, ότι αν έχει πάθος για κάτι ο άνθρωπος, το κυνηγά για μια ζωή.

Το μυαλό μου με ρωτάει : «Κι αυτοί που δεν είναι παθιασμένοι;»
Αυτοί που ψάχνουν να βρουν το νόημα μέσα σε ανθρώπους που ανοίγουν πιο δύσκολα κι από πόρτες ξεχασμένες, σφραγισμένες κι έρημες; Αυτοί θα χάνουν τον ύπνο τους να σκέφτονται τι πήγε στραβά στην ζωή τους και έφτασαν εδώ που είναι, γεμάτοι αμφιβολίες και στρες,
γεμάτοι κόμπλεξ και ενοχές για πράγματα που δεν είπαν ή  έκαναν.  Γεμάτοι σκέψεις.
Γεμάτοι συναισθήματα που μου έδωσαν σε τρύπια χέρια, χέρια που τα πέταξαν ή που τους έπεσαν. Με εκείνους να μαζεύουν για άλλη μια φορά τα κομμάτια τους και να αποχωρούν.
Αυτοί που ίσως μόλις χώρισαν, ίσως μόλις πέθανε κάποιος δικός τους, ίσως περνούν τις «σημαντικές» για εκείνους φάσεις που άλλοι θα άκουγαν και θα γελούσαν.

Κάθομαι στο γραφείο μου και θυμάμαι την μέρα που πέρασα, όλη θολή από την
κούραση και απ’ ό, τι κατανάλωσα «Για την παρέα», θυμάμαι κουβέντες που άλλοι θα τις κράταγαν για πάντα σαν line από ψαγμένη ταινία μέσα στο νου τους και θα ζούσαν γύρω απ’ αυτές. Εγώ δεν έχω τη δύναμη να δεθώ σε λόγια πια. Δεν θυμάμαι πια την τελευταία φορά που έβαλα ψηλά στα ματιά μου κάτι –ή μάλλον δε θέλω να θυμάμαι. Άλλο ένα σερί έφτασε στο τέλος του, με εμένα και την στέρηση ύπνου να χτυπάμε τα κόκκινα κουμπάκια του κινδύνου. Στρίμωξες δυο μέρες τη ζωή σου σε μία, μα πόσα να στριμώξει το μυαλό; Κοιτάω το παράθυρο και βλέπω τον ήλιο να βγαίνει αργά και βασανιστικά, όπως πάντα. Δε βαριέσαι, αφού αντέχει αυτός να πέφτει και να ξανά σηκώνεται, μπορώ κι εγώ.

Χρήστος

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s